Two thousand and seventeen

fire-firework-happy-new-year-light-party-Favim.com-143733

2017 was vooral het jaar van niet schrijven voor mij. Na twee jaar een bijna wekelijkse blog te hebben geschreven, bleef het in 2017 angstvallig stil. Dat ik dit heb geweten is één ding wat duidelijk is. Waar ik ook ging, kreeg ik het wel te horen: ¨Waarom schrijf je niet meer? Ik mis je blog.¨ Een echt antwoord had ik eigenlijk ook niet. Het ging niet meer, ik wilde niet meer. Misschien had ik wel gewoon een writersblock van een jaar.

De afgelopen maanden ging ´zwaarvet´ weer wat meer door mijn hoofd spoken. Ik bedacht hele bloggen en onderwerpen. Het was duidelijk voor mij; ik moet er weer aan beginnen en ik moet weer gaan schrijven. En hoe mooi is dat nou nét voor het einde van 2017? Heb ik eindelijk weer een mooi voornemen om te noemen. Ik ga weer schrijven.Maar voordat ik 2018 in duik, wil ik jullie een recap geven van mijn jaar.

January
In januari schreef ik mijn laatste blogbericht over Laura en mij. Daarna was de koek op voor mij. Vooral de spreekwoordelijke koek, want ik heb veel koek gegeten in 2017… God, ik dwaal nu al af. Januari was niet mijn beste maand dit jaar. In deze maand kreeg ik ook (wederom) een auto ongeluk. Mede een van de redenen waarom het schrijven een beetje voor me ophield. Met het auto ongeluk kwam ook de whiplash weer om de hoek kijken en werd het sporten weer op een laag pitje gezet.

February
Februari was een maand dat ik mezelf emotioneel gezien heel erg leerde kennen. Na mijn auto ongeluk wilde ik niet toegeven aan mijn whiplash en werkte ik door. Iets waarvan ik al snel wist dat ik dat niet lang vol zou gaan houden. Ik kwam deels in de ziektewet te zitten en werkte een stuk minder uren dan normaal. In die tijd merkte ik dat ik onwijs slecht in mijn vel zat, huilde heel erg veel en had heel veel schrik in het verkeer. Mijn dieptepunt was mijn breakdown op het parkeerterrein van de Albert Heijn XL in Eindhoven, waar ik mijn moeder hysterisch opbelde omdat ik een soort van paniekaanval kreeg door alle drukte. Februari was ook de maand van carnaval en een van de leukste weekenden van het jaar: het apres-ski weekend van Oers Gezellig. Die weekenden, de mensen om me heen en wellicht ook het overmatig gebruiken van alcohol tijdens deze evenementen hebben uiteindelijk het donkere gedeelte van februari wel een mooi lichtpuntje gegeven.

March
Maart bracht me veel goeds. Het ging ondertussen al stukken beter met me en vanaf hier werd het alleen maar beter. Bas, Ties en ik bezochten The Weeknd in Antwerpen (waar we zo lang in de rij hebben gestaan dat we wel van een brug wilde springen) en gingen we met een hele groep naar Drake in Amsterdam later die maand (die eindelijk besloot toch maar op te gaan treden). In de tussentijd ging ik naar feestjes, gewoon de kroeg in of hielden we filmavonden bij vriendinnen thuis. Ik besloot weer te gaan daten, wat mijn zelfvertrouwen een boost gaf (maar ook weer een klap gaf toen het niets werd). Ach, een potje janken en met Eva een uur later naar een kei harde actiefilm kijken helpt een hoop.

April
April bracht me (eindelijk) Ed Sheeran. God, wat is die man een held. Absoluut een van de hoogtepunten van het jaar. April stond ook in het teken van voorbereidingen voor Curacao een maand later. Waar ik deze maand ook last van had, waren de feestjes. Nou ja, van de feestjes had ik geen last, maar van de kater wel. We namen Ines mee op vrijgezellenfeest (lees: scheidingsfeest), iets waar we al even naar uitkeken. En ondanks dat we al weken zeiden dat we niets zouden doen met koningsdag, besloten we koningsnacht toch op stap te gaan. Ik zou graag zeggen dat het een avond was om nooit te vergeten, maar helaas ben ik ondertussen al alles vergeten. Iets met heel erg veel rosé, op avontuur gaan met Tamara, indianen en brandweermannen en Ines die me op de trap bij de kerk warm probeerde te houden. Ik denk dat het maar goed is dat ik niet alles meer weet.

May
Misschien was mei wel dé maand van 2017 voor mij. Voordat ik eindelijk naar mijn eiland terug mocht, ging ik ook nog eens op stedentrip naar Wenen. Wenen is werkelijk een van de mooiste steden waar ik ooit ben geweest. Deze stedentrip had ik te danken aan Ellen en Eva die mij dit beste cadeau EVER gaven nadat ik ceremoniemeester was geweest op hun bruiloft (alsof ceremoniemeester zijn een straf is… seriously?). De hele reis was gewoon geweldig. Van de mooie bezienswaardigheden, tot het geweldige weer, het lekkere eten en de heerlijke gezelligheid. Elke avond waren we kapot van het lopen maar ook van het lachen. Wat een heerlijke trip was dit. Absoluut een van de hoogtepunten van 2017. Over hoogtepunten gesproken: Curacao. Eind mei vertrokken we dan met heel het gezin. Na bijna de KLM stoelen onder geplast te hebben van het lachen om Bas, kwamen we na 9 uur vliegen aan op mijn lievelingsplek op aarde. Het meeste bijzondere was dat ik de landing vanuit de cockpit heb mogen meemaken. Nog een hoogtepuntje. Eenmaal geland en uit het vliegtuig, keek ik mijn vader aan en moest ik huilen. Ik kan het niet omschrijven maar Curacao is voor mij thuiskomen en de tranen die over mijn wangen rolden waren tranen van blijdschap.

June
Gelukkig waren we twee weken op Curacao en begon juni voor mij dus ook weer geweldig. Mijn ouders waren 4 juni alweer 35 jaar getrouwd. Die dag besloten Bas en ik een verrassing te plannen. In de ochtend namen we hen mee naar de Daaibooibaai, waar ik hen opnieuw heb getrouwd. We brachten de rest van de dag door op het mooie Kokomo Beach en sloten af met een speciale avond bij Bij Blauw aan het water. De mooiste verrassing was dat Bas en ik een suite hadden geboekt bij mijn oude stagebedrijf (Floris Suite Hotel) voor hun ´huwelijksnacht´. Toen we daar voor de deur stopten, snapten ze er niets van (wellicht had dit te maken met de hoeveelheid wijn die die dag geconsumeerd was). Met twee huilende ouders naast mij, probeerde ik hen in te checken. Die receptionist wist niet wat hem overkwam. Het moment dat ik wel kon janken was toen de laatste dag was aangebroken. Wat verschrikkelijk snel gaan twee weken. Bij thuiskomst stond de tent voor Boergondisch Oers wel al op me te wachten en later in juni mocht ik nog een hoogtepuntje meepikken: Coldplay in Brussel. Mijn favoriete artiesten aanschouwen in het warme (ja toen was het wel warm) België.

July
Juli bracht me als hoogtepunt het concert van Guns ´n Roses in Nijmegen met Nick. Waar ik zoveel meer bier dronk dan ik normaal doe waardoor ik halverwege écht naar de wc moest. Mijn favoriete nummer was nog niet geweest en toen ik na 20 minuten bijna vooraan in de rij stond, klonken de eerste klanken van November Rain. Een rechtsomkeert richting Nick was het gevolg. Liever in mijn broek plassen dan November Rain missen. Juli is ook de maand dat een van mijn favoriete personen jarig is en werd Bas z´n verjaardag goed gevierd bij mijn ouders in de achtertuin. Vraag me niets inhoudelijks over dat feest, iets met teveel Gin. Wel hoor ik constant dat ik in elk geval NIET heb geholpen met het opruimen (nu weet ik het wel).

August
Augustus bracht ons het mooie Zeelst kermis. Werkelijk altijd leuk en tevens een complete chaos. Zeelst kermis staat garant aan 5 dagen veel te veel drinken en een complete ravage. Om die reden al een van de hoogtepunten van het jaar. Gezien het feit hoe vaak ik het woord ´hoogtepunt´ al heb mogen typen, lijkt dit hele fucking jaar wel een hoogtepunt. Overigens begin ik ook een terugkerend patroon te herkennen van alcoholgebruik. Ik ben dit jaar begonnen met het drinken van Gin… toeval?

September
Nog zo´n feestmaand vol feestjes. Het was een maand van terugblikken op vorig jaar september (het trouwen van Ellen en Eva), verjaardagen van Dani, Ines en Kim en natuurlijk Oers kermis, die dit jaar onwijs leuk was. September was ook de maand van mijn eerste foodfestival. Zo zie ik er waarschijnlijk niet uit, I know, maar hoe leuk was Lepeltje Lepeltje! Heel veel eten delen met Nancy, veel lachen en heerlijk weer.

October
En daar was oktober alweer. De maand van ons vriendinnenweekend. Dit keer in het thema indianen, waar wij met team rood 378% voor gingen. Indianennamen, kleren, tooien, panfluiten, vredespijpen, praatstokken, schmink, speren, kettingen… we hadden werkelijk alles. Het was een weekend vol lachen gieren brullen. Ik heb elke minuut genoten. Van het weerwolven in de grote tipi tot mezelf over heel mijn lichaam verbranden in de hottub die ik wellicht iets te warm had gestookt. Wat een stelletje achterlijke vriendinnen heb ik toch bij elkaar, maar hoeveel ik van hun hou, valt met geen blog te beschrijven. In oktober vierde ook een van mijn ´zusjes´ (lees nichtje) haar 40ste verjaardag. Een lang verwacht familiefeestje die uitliep tot een van de leukste feestjes van 2017. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar misschien is mijn familie nog erger dan mijn vriendengroep. Dit keer hadden we met de familie een flashmob ingestudeerd. Daar ik deze samen met Leonie had gemaakt, was het een beetje: gewoon Lissa volgen, dan komt dat wel goed. Misschien had Lissa geen Gin moeten drinken want al snel verliepen de pasjes niet zoals het moest. Gelukkig wist mijn 10 jarig nichtje wel hoe het moest…

November
November stond voor mij in het teken van Brugge en Knokke. Wederom België in mijn terugblik. Mijn ouders namen mij mee naar het beste B&B in Knokke: Con Ampere (aanrader!). Heel Knokke was geheuld in kerstsfeer en verlichting. Deze stad is prachtig. Helemaal boven mijn verwachtingen uitgestegen. De mensen, de sfeer, de stad en het eten… wie had gedacht dat België zo mooi kon zijn? En voor de mensen die mijn vader persoonlijk kennen, jullie weten precies wat ik bedoel als ik zeg dat ik nu nog buikpijn heb van het lachen als het gaat om de verhalen die hij allemaal weer verteld heeft dit weekend.

December
Mijn favoriete maand. Sinterklaas, mijn verjaardag en kerst. Hoe leuk is dat? De maand was een grote feestmaand. Mijn verjaardag goed gevierd, zowel met vrienden als met mijn ouders. Dat ik moet stoppen met Gin drinken kwam wederom in deze maand aan het licht toen Jill mij dinsdagavond na mijn feest appte waar ik bleef (terwijl ik mijn pyama op mijn bank zat). Blijkbaar heb ik wat afspraken lopen maken met een glaasje teveel op. Dat is desondanks mezelf omkleedde en in de auto stapte, zegt dan wel weer iets over onze vriendschap. Dat ik bang van haar ben dus.
En dan kerst… the most wonderful time of the year. Als het aan mij ligt zijn die woorden echt helemaal waar. Heerlijke dagen heb ik gehad met de familie en met vrienden, sowieso met teveel eten maar met net zo veel gezelligheid.

En nu staat 2018 voor de deur. Het jaar dat ik weer ga schrijven. Het jaar dat ik jullie weer meeneem op mijn avonturen. Het jaar dat ik hopelijk ook weer wat avonturen ga beleven.

See you again in 2018. Ik wens jullie allemaal een super leuk feestje toe, waar je ook bent. En pas op met de Gin.

 

Het woord is aan… Eva: A trip down wedding-memory lane

screenshot-2017-02-07-at-14-02-18

Lissa vroeg vorige week aan mij of ik nog een keer een gastenblog wilde schrijven. Over mijn trouwdag. De mooiste dag van mijn leven. Dit naar aanleiding van de opmerking van een van haar volgers die eigenlijk wel nog een blog van mij had verwacht na de bruiloft. Daar had ze natuurlijk wel een punt, vonden zowel Lissa als ik. Dus hier ben ik dan weer! 

Mijn laatste verhaal eindigde met ‘nog maar 5 maandjes te gaan…’ of iets van die strekking. En nu zijn Ellen en ik bijna 5 maandjes getrouwd. Niet alleen via mij maar vooral ook via Lissa hebben jullie het een en ander meegekregen van de voorbereidingen van DE dag van 2016. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat dit heel anders voelt dan wanneer je schrijft over iets wat nog moet gaan komen en waar je zo ontzettend naar toe leeft. Het voelt nog als de dag van gisteren en soms ook al heel ver weg. Het voelt als een herinnering, niet meer als een fantasie. Het magische van de fantasie is er nog maar nu met een weemoedig randje omdat het al voorbij is. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen. Zoals jullie al enigszins hadden begrepen, is de weg naar onze trouwdag echt een grote rollercoaster geweest. God, wat hebben we gelachen, gehuild en geschaterd. Wat hebben we veel gepiekerd, gestresst (euh, Lissa en ik dan, Ellen was zo ongeveer de rust zelve en het is een wonder dat zij geen burnout kreeg van Lissa en mij samen als we weer eens liepen te panikeren over het een of ander, maar even voor jullie; het gaat prima met haar!), elkaar geplaagd, elkaar moed in gepraat en eindeloos overleg gevoerd. We hebben elkaar oneindig veel berichtjes, filmpjes, foto’s en vooral heel veel lachende smiley’s gestuurd. Lissa noemde onze bruiloft ook ‘onze’ bruiloft en ook al waren Ellen en ik degenen die het jawoord aan elkaar gaven, het was ook echt wel een beetje de bruiloft van Lissa. Ze heeft zich de hele weg er naar toe met hart en ziel er aan over gegeven. Ze heeft net zo hard genoten van de voorbereidingen als Ellen en ik. En hoe heerlijk is het om hier op terug te kijken (ook dat besef komt soort van as we speak want ik zit hier met een flinke grijns en tegelijk een flinke brok in mijn keel te schrijven). We begonnen met; we willen een intieme bruiloft en niet teveel gedoe. We hoeven geen taart en we willen het vooral niet te groots aanpakken. Ik zal het kort houden: #FAIL!!! Toen de locatie, de cateraar, de fotograaf en natuurlijk de jurken geregeld waren, begon het voorbereiden pas echt. Het is een ruwe schets die je gaat inkleuren en dat mag helemaal zoals jij dat zelf wilt. En dus wilden we ineens een taart. Want op Pinterest had ik zulke leuke voorbeelden gezien van PAARSE (!) taarten en we wilden meemaken hoe het was om op taartenproeverij te gaan (OMG, nog nooit zoiets lekker geproefd en ons proeftaartje was zo ontzettend schattig – met dank aan Cosy Cakes die de mooiste en lekkerste taarten en cupcakes maakt van de hele wereld). En dus hebben we het uren over taart gehad. Lissa en ik zijn nog altijd aan het afkicken. Minstens eens per maand vragen we aan elkaar wanneer we weer kunnen afspreken om over taart te praten. Tja. Vervolgens waren daar de versieringen buiten op de locatie van onze ceremonie en de photobooth. De aankleding van de tafel waarop we soort van een gastenboek wilden. Maar toch net niet, het moest uiteraard weer net even anders. Laat Lissa daar nou heel goed in zijn. Iedere keer als Ellen en ik weer eens iets in ons hoofd hadden gehaald, dan kwam Lissa met een aantal uitgewerkte ideeën die meteen de spijker op zijn kop sloegen. Over al die voorbereidingen kan ik nog uren uitweiden. Maar dan wordt dit echt een eindeloos lange blog. Ok, nog een dingetje dan. Had ik al gezegd hoeveel stress het weer kan opleveren? Ellen ik wilden echt heel graag buiten trouwen. We hadden een prachtige (buiten)locatie uitgekozen voor de ceremonie met veel groen, treurwilgen (die dag waren het absoluut geen treurige wilgen trouwens), een klein beekje, vogeltjes die zongen en twinkelierden en een prachtige, machtig oude boom met een dik gebladerte. Romantischer kon echt niet. Maar dan moest het natuurlijk wel droog zijn. En in Nederland weet je dat maar nooit. Uiteraard hadden een plan B. Maar er is nog nooit een plan B zo ongewenst geweest als dit plan. Niet omdat het niet een onwijs goed plan was, maar omdat we het gewoon niet wilden. Punt. De laatste twee weken kreeg Nederland te maken met een hittegolf. Ook leuk. Trouwen terwijl het 35 graden is en iedereen om je heen flauw valt of staat te smelten. Heel romantisch. Dat was dan weer het andere uiterste. De weersverwachtingen voor vrijdag 16 september 2016 bleven echter wisselend. De ene dag was het close to perfection en de dag daarna kon je mij alweer van de vloer af schrapen omdat er zo ongeveer 180% regen werd voorspeld. Hoe vaak we elkaar foto’s van het weer hebben geappt in die weken is echt belachelijk. Letterlijk en figuurlijk. In plaats van ‘goedemorgen’ stuurden wij elkaar een printscreen van de weersvooruitzichten. Alsof de stress daardoor minder werd!! #FAIL!! Maar, toen onze grote dag dan eindelijk aangebroken was, kregen we vroeg in de ochtend onze eerste filmpje van Lissa die de inmiddels beroemde woorden uitsprak: “We hebben zon. ZONNNNN!!!” En dat was ook zo. De lucht was versierd met dikke witte wolken, doorspekt met blauwe hemel en het zonnetje piepte voorzichtig door de wolken heen. Een gevoel van immense opluchting overspoelde me.

Het was vrijdag 16 september 2016, 7.00 uur in de ochtend en het was onze trouwdag. Eindelijk. Ik was om 5.00 uur al wakker, ik had kriebels in mijn buik en ik wilde aan mijn dag beginnen. Tegelijkertijd wilde ik het nog even rekken omdat ik deze dag zo lang mogelijk wilde laten duren. Ik had met mezelf afgesproken dat ik van iedere seconde zou genieten en ook echt in het moment zou blijven en niet achteraf mezelf zou horen zeggen: ‘dit moment heb ik helemaal niet meegekregen’. We rolden met een vreselijk gelukkige grijns op ons gezicht uit bed en om half negen zaten we in de auto om naar onze kappersafspraak te gaan. Ellen zou daarna naar huis gaan en ik zou bij de kapper opgehaald worden door een van mijn hele goede vrienden en tevens de man van een van mijn getuigen. Met hem zou ik naar zijn huis rijden, me daar omkleden en van daaruit met de trouwauto (die ik nog niet gezien had en wat dus nog een totale verrassing voor me was) naar huis rijden om Ellen op te halen. Mijn moeder zou ook naar de kapper komen om haar kapsel en make-up te laten doen en dan met mij meegaan. En er was nog iemand. Iemand uit een ver verleden maar iemand die altijd heel dicht bij me is. Iemand die heel speciaal voor me is en die al een jaartje of 20 een plekje in mijn hart heeft. Deze persoon heeft alles van mij gezien, alles van wat ik ben en ook van wat ik niet ben. Hij stond het dichtst bij me toen ik vocht om te ontdekken wie ik nou eigenlijk was. We kropen in elkaars ziel en groeven daar net zo lang totdat we geen geheimen meer voor elkaar hadden en we elkaars rauwste gevoelens en gedachten kenden. We waren genadeloos eerlijk tegen elkaar en het was ons tegen de rest van de wereld. Jarenlang. In de jaren daarna gingen we ieder een andere weg in. Het draadje dat ons bond, knapte nooit. Op de een of andere manier bleven we altijd wel op een bepaalde manier elkaar opzoeken. Het was bijna een noodzaak dat hij op mijn mooiste dag bij mij zou zijn. Al was het maar heel even. Hij zou er zijn als ik in mijn jurk tevoorschijn kwam, hij zou er zijn als ik mijn liefste lief ging ophalen en daarna zou hij weer naar huis gaan. En zo ging het. Toen mama en ik helemaal opgetut waren (en wat zagen we er prachtig uit!) bij de kapper, reden we met zijn viertjes naar Son waar een enorme bedrijvigheid heerste. De fotograaf, de videograaf, mijn getuigen en hun mannen, mijn moeder, mijn speciale vriendje, alles en iedereen liep door elkaar heen. De vlinders raasden door me heen en mijn handen trilden een beetje. De bedoeling was dat ik me boven zou omkleden en dan mijn ‘trapmomentje’ zou hebben. Tove, mijn inmiddels vriendinnetje van Koonings Bruidsmode en mijn personal assistant wat betreft mijn jurk die hele dag, wierp een blik op de trap en zei; dat gaan we dus niet doen. Het zou namelijk echt iets voor mij zijn om daar als een soort van synthetische sneeuwbal vanaf te denderen en dan als een verkreukeld laken onderaan de trap te eindigen. Geen trapmoment dus. Maar wel een ander moment. Een onbetaalbaar moment voor mij. Tove hielp me met mijn jurk en mijn sluier en het voelde als een droom. Het geruis van mijn jurk, de glitters van mijn schoenen, het zachte getinkel van mijn bedelarmband, haar liefdevolle handen die mijn kousenband om mijn bovenbeen bevestigden. Nog even een ‘poeffmet de achterkant van de jurk zodat de sleep perfect zou vallen. Nog even iets schikken aan de sluier en toen was ik klaar. Nog nooit was ik zo klaar voor iets geweest. Op dat moment besefte ik dat het nagenoeg stil was in de kamer. En ik vroeg aan mijn vriendje of hij er nog was. Alsof het zo moest zijn, waren hij en ik even alleen. Voorzichtig liep ik het hoekje om en ik keek naar hem. En hij keek naar mij. De jaren vielen weg. Vergeten waren de fotograaf, de videograaf etc. Ik stond daar op mijn allermooist en ik barstte uit elkaar van trots en ook van liefde. Hij die zoveel van me gezien had, die me zo vaak uit diepe dalen had getrokken. Ik heb zoveel van hem gehouden dat het pijn deed en bijna verwoestend aan voelde. En nu, zoveel jaren later, stond ik voor hem. Als de vrouw die ik altijd had willen zijn en nooit geloofde dat ik haar ooit zou worden. De vrouw die heeft geleerd om lief te hebben en zich te laten liefhebben. Ik zal zijn trotse blik nooit vergeten, ik zal dat moment nooit vergeten. Het heeft mijn dag nog meer kleur gegeven en nog meer speciaal gemaakt. En toen waren daar ineens mijn moeder en mijn getuigen die me vol bewondering kwamen knuffelen. Er werden foto’s gemaakt en het regende complimentjes. Had ik al gezegd dat ik me nog nooit in mijn leven zo mooi had gevoeld? Toen de eerste opwinding over mijn verschijning ietsje was afgenomen, zei iemand dat de trouwauto was gearriveerd. Ik zag door het raam vanuit de woonkamer een glimp van iets crèmekleurigs en ik vloog naar buiten. Daar stond de mooiste Amerikaanse oldtimer die ik ooit gezien had. Glanzend gepoetst met open dak en rode bekleding. Alsof hij zo van de set van Grease was weggereden. De trotse eigenaar en tevens mijn chauffeur stond er naast. Ik bezorgde vervolgens Tove een hartverzakking door naar de auto te rennen over gras en groezelige stenen en mijn hagelwitte jurk golfde achter me aan. Ik had de jurk pas 10 minuten aan en nu al zou hij vies worden!! Wat me doet denken aan mijn communie. Acht jaar was ik en ik droeg een eenvoudig, maar beeldig wit jurkje met rood vestje dat mijn moeder voor me had gemaakt. Met bijpassende rode lakschoentjes. Als je de foto’s nu terugkijkt, dan zie je me staan met een grote grijns, mijn witte jurkje en daaronder de lelijkste schoenen die je je maar kunt bedenken (ik geloof dat ze donkerblauw waren) die in rolschaatsen met gele wielen gestoken waren die toen nog met van die ijzeren bandjes om je voeten heen sloten. Mijn rode lakschoentjes stonden vergeten in de hal. Sommige dingen veranderen dus nooit…

Maar nu even terug naar de trouwauto. Wat een droomauto! De chauffeur stelde zich aan me voor en nadat ik joelend en giechelend de auto uitgebreid had bewonderd, was het tijd om te gaan. Mama zou met me meerijden. Zij ging voorin bij de chauffeur zitten en ik zat achterin. Tove hielp me met instappen want met zo’n jurk is dat toch even wennen. Toen ik eenmaal zat, kreeg ik twee bruidsboeketjes op mijn schoot. Een voor mij en een voor mijn aanstaande bruid. De chauffeur zette de radio aan en we hoorden ‘Dancing in the darkvan Bruce Springsteen. Laat dat nou net HET liedje van mij en mama zijn! Automatisch pakte ik haar hand vast en die drukte ze even liefdevol tegen haar wang. Ik kon zien dat ze enorm onder de indruk was en een beetje beduusd, en de dag was pas net begonnen. Ik zag haar oneindige liefde voor mij in haar ogen. We zaten dus mee te zingen en te dansen (voor zover je dat zittende, enthousiaste heen en weer geschud van ons dansen kon noemen) en de stemming zat er meteen goed in (of eigenlijk moet ik zeggen; zat er meteen nog meer in, de stemming kwam namelijk om 7.00 uur die ochtend al). Die autorit naar mijn eigen huis zal ik me altijd blijven herinneren al word ik 110 jaar oud. Wij reden voorop, de rest volgde in twee auto’s achter ons. De blikken van voorbijgangers, de auto’s die naar ons toeterden, de mensen die naar me zwaaiden, de wind in mijn sluier, de boeketten op mijn schoot en ineens het volle besef dat dit ECHT was. Dit was geen droom. Dit gebeurde echt. Ik denk dat ik de rest van mijn leven kan blijven zoeken naar woorden die dat moment kunnen omschrijven want tot nu toe heb ik ze nog altijd niet gevonden. Toen de auto mijn straat in reed, bleef hij vooraan in de straat staan (wij wonen achteraan). Eerst zouden alle daggasten buiten verzamelen en als iedereen buiten zou staan, kregen wij een seintje om verder te rijden. Mama was al uitgestapt om zich bij de andere gasten te voegen. Ik zag dat er voordeuren opengingen en mensen uit de straat kwamen kijken. Ik stuiterde nog net niet de auto uit. Van de zenuwen, van geluk, van liefde. Ik wilde niets liever dan mijn Ellen zien. Na wat een eeuwigheid leek, mochten we dan eindelijk doorrijden. Ik had een grote lach op mijn gezicht en zwaaide met mijn bruidsboeket. Ik hoorde het applaus in de verte al en dacht nog: die mensen klappen allemaal voor mij. Voor mij! Ik had kippenvel over mijn hele lichaam. Met behulp van Tove stapte ik uit de auto en liep naar mijn eigen voordeur, onderweg hier en daar een knuffel en een groet gevend. De blije en geëmotioneerde gezichten, het betraande gezicht van papa, de brede, trotse lach op het gezicht van mijn broer, de liefdevolle en bewonderende blikken raakten me diep. Enigszins trillerig belde ik aan. De deur ging open en daar stond ze. Mijn aanstaande vrouw. Stralend mooi in haar elegante, prachtige witte jurk. Haar ogen glansden en ik heb haar nog nooit zo mooi en zo gelukkig gezien. We gaven elkaar een kus en ik overhandigde haar haar bruidsboeket en vroeg of ze met me meeging. Samen liepen we naar buiten en meer applaus en meer knuffels volgden. Heel even was daar een moment van stilte voor ons samen. Een moment in onze huiskamer. Wij zittend op de bank en voor ons een foto van mijn schoonvader. Ik voelde het gemis bij mijn lief en hoe hevig haar verdriet even was. Even zaten we in onze eigen bubbel en stonden we stil bij het verlies van iemand waar zielsveel van gehouden was en die er niet bij was op deze prachtige dag. We omhelsden elkaar en vervolgens zijn we hand in hand terug naar buiten gelopen en was het tijd voor onze fotoshoot. We overlegden met de fotograaf en zijn meteen naar de locatie van onze ceremonie gereden. Vooral omdat we foto’s in de natuur wilden en met de trouwauto, wat daar perfect mogelijk was, en ook omdat we wat aan de late kant waren. Die fotoshoot was ongedwongen, vrolijk en gezellig. Tove en haar collega Susette (Ellen’s assistente) waren er uiteraard ook bij en dat voelde zo vertrouwd en zo ‘gewoon’, dat was heel erg fijn. We hebben heel wat afgelachen en we hebben schitterende foto’s gemaakt. De tijd vloog voorbij en voordat we het wisten, arriveerden de eerste gasten al. Ellen en ik zijn weer in de trouwauto gestapt en terug naar het begin van de ‘oprijlaan’ gereden voor onze entree. Daar stonden we te wachten op een seintje van Lissa. Onze trouwlocatie is een museum in de vorm van een oude boerderij met een prachtig rieten dak, een heuse waterput, een binnenplaats en een prachtige tuin waar de ceremonie zou worden gehouden. De zon scheen, het was aangenaam warm met een fris briesje en dus perfect weer om buiten te trouwen. Had iemand het over een plan B? Wat is dat? Onder luid applaus van alle gasten reden we de binnenplaats op en daar stond onze trouwambtenaar op ons te wachten. Ik slaakte even een diepe zucht, wat hier en daar wat gelach en gegrinnik ontlokte, gaf Ellen een hand en daar gingen we dan. Lissa wees iedereen een plekje aan. Ellen en ik bleven achter, samen met papa en de twee heel speciale heren die mijn lief zouden begeleiden en ‘weggeven’. De twee beste vrienden van haar vader. Papa en ik zouden als eerste lopen. Mijn hand rustte licht op de arm van mijn vader en wederom voelde het als een droom. Hij zei zachtjes tegen me: nooit gedacht dat ik dit nog zou meemaken. En mijn keel snoerde dicht van ontroering. Toen was het Ellen’s beurt. Ik stond daar onder een schitterende, grote oude boom en de blaadjes wiegden zachtjes in de wind. Het zonlicht piept door het gebladerte heen. En ik keek. En keek. En keek. Want daar, over het stenen pad langs een watertje, liep mijn Ellen. In haar adembenemend mooie jurk, arm in arm met de twee dierbaarste vrienden van haar vader. En voor haar liepen twee van de allerschattigste kinderen die ik ken met in hun handen een houten bord met witte letters: “Here comes the love of your life”. Ik hield het niet meer. Tranen stroomden over mijn wangen. Vlinders in mijn buik. Brok in mijn keel en kippenvel all over. Een van de mooiste momenten van de hele dag. Ellen en ik mochten gaan zitten en de ceremonie kon beginnen. Onze ambtenaar was fantastisch. Ze bracht haar verhaal met een zwierigheid die ook bij ons past. Op de juiste momenten liet ze een droge humor zien waardoor mensen hardop in de lach schoten. Ze was serieus op de momenten dat dat ook zo hoorde. De details klopten, het verhaal klopte en alles liep perfect in elkaar over. Zo nu en dan vloeiden de tranen en het was maar goed dat Lissa happy tears doekjes aan alle gasten had uitgedeeld. Ellen en ik hadden onze eigen trouwbeloften geschreven en Ellen had haar geloften op een heuse zelfgemaakte perkamentrol geschreven! Dat was zo’n verrassing en zo leuk! Haar trotse gezicht en stralende lach toen ze mijn verraste blije koppie zag was een miljoen waard. De getuigen zetten hun handtekening met op de achtergrond het toepasselijke ‘Book of love’ van Gavin James. Als ik dat nummer nu hoor, schiet ik vol en begin ik onbedaarlijk te huilen. Verrassend. Nadat alles gezegd was en het hoge woord (JA!!!!) eruit was, mochten we elkaar eindelijk kussen onder luid gejoel en applaus. De zon scheen en God wat voelde ik me onbeschrijfelijk, walgelijk gelukkig. Toen we elkaars ring veilig en wel om elkaars vinger geschoven hadden, konden de felicitaties beginnen. Ik vond het geweldig dat de dag zo liep, zonder dat het gepland was, dat we voor iedereen wel even tijd hadden. Voor een knuffel en voor een paar woorden. Uiteindelijk moesten we echt verder en mochten we nog een ritje met die fantastische trouwauto maken. Namelijk naar de locatie waar we met onze daggasten de middag zouden doorbrengen en ’s avonds een knallend feest zouden geven. Weg waren de zenuwen en geluk overheerste. Ik kon niet stoppen met naar Ellen te kijken. Ze zag er zo intens gelukkig uit, ze straalde en ze was op haar allermooist. En vanaf nu echt helemaal de mijne!

Het proostmoment met onze daggasten was memorabel omdat ik en Ellen een slokje champagne wilden nemen met gekruiste armen. Dat lukte niet. Ik bleef maar proberen een slokje uit Ellen’s glas te drinken. Dat was dus niet de bedoeling. Na 32 pogingen had ik het eindelijk door. En toen had ik zo de slappe lach dat ik mezelf nog net niet verslikte in die prosecco. Onze taart en bijbehorende cupcakes waren prachtig! Wat een kunstwerken! En zo ongelofelijk lekker dat er uiteindelijk een schaal overbleef met wat kruimels. Om over de heuse gevechten die bijna uitbraken vanwege het laatste cupcakeje maar niet te beginnen. De middag vloog uiteraard ook voorbij. Maar niet zonder speeches! Ik wist dat Lissa uiteraard ging speechen en daar keek ik oprecht reikhalzend naar uit. Jullie hebben haar blogs gelezen dus overbodig om te zeggen: this girl knows how to write! Maar weet je wat eigenlijk het allermooiste was? De speech op zichzelf was al pretty impressive en algauw stroomden de tranen. Maar voor mij waren het vooral de emoties van Lissa. Mensen die haar kennen zullen het met me eens zijn als ik zeg dat onze Lis een no-nonsense meisje is. Ze is een vat vol emoties die soms alle kanten op gaan maar ze is vrij selectief als het erom gaat om die emoties ook te tonen en zal dat zeker niet bij de eerste de beste doen. En daar stond ze. Ze was ontroerd, ze was kwetsbaar, ze was emotioneel en ik zag haar handen trillen bij het voorlezen van haar speech. En ik dacht: daar staat de powervrouw die deze dag samen met ons heeft gemaakt tot wat hij is. Daar staat de persoon die ervoor heeft gezorgd dat alles perfect op rolletjes loopt. Dat iedere wens van ons is uitgekomen, dat deze hele dag tot in de meeste perfecte puntjes is geregeld. Huilen huilen huilen! Ellen en ik konden natuurlijk niet achterblijven en wij hadden ook een speech voor onze Lis. En als klap op de vuurpijl kreeg ze van ons een weekendje Wenen als dank voor al haar harde werk en inzet. Wauw, haar gezicht, haar reactie. Heerlijk om iemand zo te verrassen en zo oprecht blij te zien. Toen werd het natuurlijk knuffelen, knuffelen, knuffelen! Als ik terugdenk op de rest van de middag, dan zie ik mezelf en Ellen rondlopen tussen alle mensen die ons dierbaar zijn en van wie we houden. Ik weet nog dat ik regelmatig om me heen keek en mensen met elkaar zag lachen en kletsen. Iedereen was ontspannen en op zijn gemak. Het klikte. Er hing magie in de lucht. Er hing liefde in de lucht. En ik voelde me rijker dan de rijkste persoon op deze hele aardbol. Ik heb genoten van iedere seconde en iedere minuut.
En toen moest het feest nog beginnen.

Die begon met ons lievelingsliedje en terwijl wij op de dansvloer stonden, werden we omringd door vele sterretjes die mensen in hun handen hielden en heen en weer zwaaiden op de muziek. Een droom kwam uit. De werkelijkheid was alleen nog mooier. We sloten af met een knallende flashmob en toen begon het pas echt. Bodyjam in een trouwjurk? Ja hoor, gaat prima! Wat een avond. Ik heb alleen maar lachende en dansende mensen gezien en ook veel mensen die zich enorm hebben staan aanstellen bij de photobooth. Wat een heerlijkheid! En ik had me van te voren zo druk gemaakt over het feest. En als mensen nou alleen maar langs de kant staan? En als niemand zich nou vermaakt? En als iedereen voor middernacht al naar huis is? Etc. etc. Verder heb ik nooit enige last van onzekerheid hoor. Echt niet. #FAIL…

Zoals jullie wellicht weten, geef ik bodyjam (dans-workout) op een sportschool. Dansen is mijn passie, daar kan ik mezelf helemaal in verliezen. Dus had ik iets speciaals voor mijn lief in petto. Een paar maanden voor de bruiloft ben ik aan de slag gegaan met Milou en dankzij haar heb ik een spectaculaire dans in kunnen studeren. Op een muziekmix die door mijzelf was uitgekozen (met speciale dank aan Milou’s mixtalenten). Die dans hebben we in twee avonden erin gestampt en daarna werd het oefenen, oefenen, oefenen. Bij gebrek aan oefenruimte stond ik regelmatig achter op de parkeerplaats van Basic-Fit waar niemand me kon zien mijn dans te oefenen voordat mijn bodyjam-les begon. Die avond was het dan eindelijk zover en ik was behoorlijk zenuwachtig. Samen met Tove glipte ik weg om mezelf om te kleden in iets wat meer ‘dansbaar’ was. Ellen werd nietsvermoedend op een stoel voor de dansvloer gezet en er werd ruimte gemaakt. Een blik naar onze DJ en daar ging ik dan. De eerste drie seconden schoot mijn hartslag door het dak omhoog. En toen dacht ik bij mezelf; fuck it, you can do this. Geniet er dan ook van! En dat heb ik gedaan. Het gejoel van iedereen om me heen, de energie in de zaal en het onverwachte zelfvertrouwen wat door me heen vloeide, wat was dat gaaf zeg!! En dan heb ik het nog niet eens over de immens trotse blik op het gezicht van mijn Ellen! Het leuke was ook wel dat ik dit echt aan niemand had verteld. Dus het was niet alleen een verrassing voor Ellen maar zo ongeveer voor iedereen. #BRILJANT. De rest van de avond heb ik gedanst, genoten, gedanst, gelachen, nog meer genoten en nog meer gedanst. HET WAS DE MEEST FANTASTISCHE DAG EN AVOND OOIT!!!

Moe maar zeer gelukkig en voldaan stapten Ellen en ik rond 02.00 uur in een taxi die ons naar een oude molen bracht die was omgetoverd tot een romantische huwelijkssuite. Daar hebben we al onze post gelezen en probeerden we uit alle macht te bevatten wat er allemaal gebeurd was. Heel eerlijk, daar ben ik nu nog mee bezig. Deze dag heeft zo’n immense indruk op me gemaakt. Ik vond en vind het maar lastig om het los te laten. Maar ik denk ook dat dat zo hoort. Ze zeggen altijd dat je trouwdag de mooiste dag van je leven is (of dat althans hoort te zijn) en wat mij betreft is dat ook echt zo. Als je er dan op terugkijkt met zoveel liefde, zoveel emoties (bij het minste geringste wat me maar enigszins terugbrengt naar die dag, kan ik echt brullen als een klein kind) en het keer op keer opnieuw wil beleven, dan is het denk ik veilig om te zeggen dat deze dag is verlopen zoals het hoorde. Met alles erop en eraan. En het heeft me ook nog eens zoveel meer gebracht dan alleen maar een waanzinnig mooie herinnering aan een prachtige dag. Lissa, Ellen en ik hebben een band die niet meer kapot te krijgen is. Ze is me onbeschrijfelijk dierbaar geworden. De vriendschap met vier hele bijzondere mensen in mijn leven is nog hechter geworden. Op mijn trouwdag en de weg er naar toe, heb ik gemerkt dat ik een hele speciale groep mensen om me heen heb verzameld over de jaren heen. Mensen die me stuk voor stuk dierbaar zijn, ieder op hun eigen unieke manier. Ik ben een rijker mens door hen allemaal!

 

How long will I love you
As long as stars are above you
And longer if I can
How long will I need you
As long as the seasons need to
Follow their plan

De prinses en de draak

d1778953fb8cd3de37e8e2ef725d115d

Begin 2011 zat ik in de trein richting Eindhoven. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik zat aan het raam en ondanks dat het koud was buiten, scheen de zon op de schaapjes terwijl de trein langs de weilanden raasde. Het was spitsuur en de trein was zo vol dat veel mensen moesten staan. Mijn telefoon ging en ik zag dat Laura mij belde. Laura was in het begin van het tweede jaar van mijn opleiding ingestroomd en toen ik haar voor het eerst ontmoette, mocht ik haar eigenlijk meteen niet. Ze leek me heel erg arrogant en toen werd ik ook nog in een projectgroep bij haar ingedeeld. Ondanks dat ik de eerste paar weken aan haar moest wennen, bleek ik toch te snel geoordeeld te hebben over haar. Eigenlijk was ze super aardig en raar genoeg was er toch een klik tussen ons. Ik nam mijn telefoon op en had een bijna schreeuwende Laura in mijn oor: “LISS, je raadt NOOIT waar ik stage ga lopen.” Eerlijk gezegd was dit helemaal niet moeilijk te raden, want aan haar enthousiasme wist ik al lang hoe laat het was. Maar in plaats van direct ‘Curaçao’ te antwoorden, begon ik enthousiast in een volle trein te schreeuwen. “NEEEEEEE, dat MEEN je niet!” Een last viel van mijn schouders. Ik zou niet alleen naar Curaçao gaan maar Lau zou met me meegaan. Samen boekten we onze ticket richting het tropische eiland vol stagiaires.

Op 25 mei vlogen we richting Curaçao en omdat Lau medicijnen had voor haar net getrokken verstandskiezen lag zij voornamelijk te slapen terwijl ik mijn eerste vlucht buiten Europa in me opnam. Eenmaal aan de grond liepen we het vliegtuig uit en kregen we een klap van de hitte. Halleluja, het is hier echt super heet. Na alle administratieve rompslomp bij de douane reden we (enigszins vertraagt) in ons blauw koekblikje richting Villa Ananas, waar tevens mijn ananassenobsessie vandaan komt, waar we de aankomende bijna 7 maanden zouden gaan wonen. Omdat Lau pas later te horen kreeg dat ze hier stage kon lopen, was er vanaf de dag dat wij daar aankwamen eigenlijk geen kamer vrij in Villa Ananas. Ze zou twee weken bij mij bivakkeren waarna er wel een kamer vrij zou komen. Ondanks dat je elkaar een half jaar kent van school, is het toch ineens gek dat je samen moet wonen in een klein kamertje op een vreemd eiland. Dag 1 was ook meteen ruzie want toen we probeerde wat mooie stranden te vinden, ging het al mis. Laura vond dat ik verkeerd reed en ik vond dat zij niet kaart kon lezen. “Dan ga jij toch lekker rijden” zei ik dan ook terwijl ik de auto midden op de zandweg parkeerde. Ik hoopte niet dat dit de toon zou zijn van de rest van ons verblijf hier. Dat dit niet het geval was bleek al snel toen Laura geprikt werd door de tijger mug en dengue (knokkelkoorts) kreeg. Ik weet nog dat ik onderweg van mijn stage naar huis ons mam belde om te vertellen dat Laura ziek was en dat ze naar huis wilde en dat ik moest huilen omdat ik niet wilde dat ze weg zou gaan. Ik heb dan ook smekend op haar bed gezeten in de hoop dat ze me niet alleen zou laten. Gelukkig knapte ze weer op en wilde ze ook niet meer weg, anders had Curaçao er voor mij heel anders uitgezien.

We vonden onze draai op het eiland en gingen zoveel mogelijk uit en deden alleen maar leuke dingen als we beide vrij waren. We deelden samen een plank in de koelkast en Lau sliep ondertussen in de kamer naast me. Het was bijna gek hoe snel we aan elkaar gehecht raakten. We stonden samen uren in de grote Albert Heijn omdat we niet wisten wat we wilden eten, we kookten samen eten, ze hielp me van mijn Cola verslaving af en we gingen samen heel veel uiteten. We gingen samen feestjes af en vierden carnaval, Halloween en verjaardagen van andere huisgenoten. We maakten ruzie over de meest onzinnige dingen en negeerden elkaar dan vervolgens uren omdat we beide zo koppig als de pest zijn. We lachten ook heel veel en op de momenten dat ik compleet gelukkig was, was Laura er vaak bij. We sprongen samen van een rots van 12 meter hoog waar ik een blauwe reet aan overhield en Laura me vooral uitlachte. Ik had pech met mijn auto en kreeg ook een vervelend ongeluk recht voor de villa en om een of andere vage reden wist Laura dat ik bij het ongeluk betrokken was toen ze de klap hoorde. Als ik ergens hulp bij nodig had, hoefde ik het niet eens te zeggen. We bevonden ons vaak in typische Lissa & Laura situaties zoals toen Lau een spin in mijn auto vond en ik gillend de auto op de rem gooide en vluchtte. Pas na een minuut gegild te hebben, kwamen we erachter dat we in een slechte wijk buiten op straat stonden midden in de nacht. Ik wilde echter die auto niet meer in. Samen haalden we ons duikbrevet en hadden zelfs onderwater zo’n lol dat we de slappe lach kregen op de bodem van de zee. We hadden geen worden nodig, een blik was al genoeg om met duikbrillen vol water hysterisch te lachen. Dat we uiteindelijk zijn geslaagd is een wonder. Toen de ouders van Lau over kwamen mocht ik warm komen douchen in het hotel en toen mijn moeder overkwam mocht Lau warm komen douchen bij ons. Na een nacht doorhalen in de Locobus stond ik snel te douchen om te gaan werken terwijl zij mijn ontbijt aan het smeren was. Werd de een ziek, hield de ander haar haren vast. Al deze dingen moeten voor jullie misschien raar klinken en sommige dingen begrijpen wij alleen. Ik heb in mijn leven alleen een broertje gehad maar al snel voelde Laura aan als een soort zus.

Onze tijd op Curaçao ging veel te snel voorbij en samen zaten we er stilletjes bij in het vliegtuig terug naar Schiphol. Dat we de slappe lach kregen omdat ik een cup met water over mezelf heen gooide, was dan ook een perfecte reflectie van onze band. Ik wilde heel graag mijn gezin weer zien en toen we eindelijk door de deuren liepen konden we bij onze familie en vrienden in de armen vallen. Na eindelijk uit-geknuffeld te zijn kwam ineens het besef dat Lau en ik ook afscheid van elkaar moesten nemen. Iets waar ik niet over na heb gedacht in de 9 uur durende terugvlucht. Ik kon wel huilen en misschien heb ik dat ook wel gedaan. In de dagen daarna hebben we veel gebeld, want het was super gek dat we niet samenwoonden en dat we niet gewoon even bij elkaar binnen konden stappen. School ging verder en we hebben veel projecten op school nog samen gemaakt en samen een hoop geleerd om dat diploma maar te kunnen halen. Na 3 jaar school samen stonden we met elkaar op het podium toen we ons diploma uitgereikt kregen. Dat we elkaar niet op school zagen, betekende niet dat we geen vriendinnen meer waren. Dat we de deur niet bij elkaar plat liepen was niet meer dan logisch, we wonen dan ook niet echt bij elkaar om de hoek. Als we elkaar zien dan kan het zijn dat we zomaar samen op de bank zitten, film kijken en twee uur niets tegen elkaar zeggen want zo’n vriendschap hebben wij. Niets is geforceerd.  In 2014 troffen we elkaar wederom op Curaçao, toen we beide apart van elkaar op het eiland waren. Niets voelt zo vertrouwd dan op Curaçao zijn met haar, alsof we 3 jaar terug de tijd in gingen. Eenmaal thuis, treffen we elkaar zo veel mogelijk, want als iemand een drukke tante is dan is zij dat. De keren dat wij afscheid van elkaar hebben moeten nemen is ondertussen niet meer op twee handen te tellen en na ondertussen 2 keer voor een lange tijd vertrokken te zijn naar Amerika, gaat ze weer terug. Nu voor langer dan normaal, als ze nu naar Nederland komt dan is ze hier voor bezoek. Dat ze niet meer in Nederland woont voelt gek. Ineens voelde dat afscheid afgelopen vrijdag best definitief. Dat Lau niet graag afscheid neemt is ondertussen wel bij me bekend en na een dikke knuffel zwaaide ik haar uit terwijl we tegen elkaar zeiden: ‘tot morgen’ of ‘tot volgende week’.

Lieve Lau, probeer Amerika niet op z’n kop te zetten zonder mij. Ben gelukkig, geniet en denk zo nu en dan aan die gekke draak van een vriendin die je in Eindhoven hebt zitten. Vergeet me niet en volgend jaar kom ik je sowieso knuffelen in LA.

Tot volgende week.

Gym and Tonic

11098738_351360555052940_1808792424_n

Ik denk dat de titel van dit bericht nog nooit zo’n goed beeld heeft gegeven van mijn afgelopen twee weken. Het is 2017 mensen! New year, new me and all that kind of crap. Op zich hoef ik mezelf niet echt te ‘’vernieuwen’’, ik heb overigens best een goed jaar gehad. Sommige mensen hebben echt een hekel aan nieuwjaar en de feestjes die daarbij komen kijken. Hoe vaak ik mensen wel niet heb horen zeggen dat nieuwjaar het ‘’net niet’’ is. Ik, daarentegen, vind nieuwjaar altijd een erg leuk feestje en ook dit jaar stond ik in de startblokken om te feesten. Nadat we ons allemaal geheel in zwart hadden gehuld en onze wangetjes blonken van de highlighter, proosten we met z’n allen op een mooi 2017. Dit jaar was ik bij de meiden voordat we ons zouden verplaatsen naar het klokgebouw. Tamara gaf haar prachtige nieuwjaarsspeech, Femke onthulde last-minute dat ze wederom tante ging worden, we zongen allemaal nog een keer voor de verjaardag van Harry en vakantieplannen werden gemaakt. Na 3 flessen Hugo opgekloekt (mijn vaders woord voor ‘opgedronken’) te hebben was het eindelijk 12 uur en staken we, super badass, allemaal een sterretje aan. Waarbij ik Esmée meteen een litteken for life heb gegeven. Het lukt ook alleen mij om een minuut in het nieuwe jaar iemand te verwonden. Ik kon nog net mijn laatste kladje Hugo naar binnen gooien toen de taxi al toeterend voor de deur stond. Hop hop, gas erop. Op naar het klokgebouw.

Nadat ik de eerste man van het jaar mijn nummer had gegeven (jammer dat het alleen de taxichauffeur was die ons wilden bellen als hij er was om ons op te halen), stonden we alweer aan de bar in het Klokgebouw. “Doe mij maar een Jillz”. Een hoofdpijnhoeveelheid Jillz later, kwam een van de meiden aanzetten met een glas Gin Tonic welke ze niet wilde. Laat ik dat nou eens lekker vinden. Kom maar hier met die Gin Tonic! En dat… was veruit de slechtste beslissing van de avond, van de maand, van 2017. Uren zijn in een waas aan mij voorbij gegaan. Ik hoorde mensen later klagen over de muziek… Welke muziek? Niets van meegekregen… Voor ik het wist zat ik in de taxi terwijl ik al schreeuwend, boos op de wereld, netjes voor mijn huis werd afgezet.

Voor ik het wist stond ik mezelf uit te lachen onder de douche rond 8 uur in de ochtend. Deze manisch lachkick kwam voort uit het feit dat ik me besefte hoe dronken ik wel niet was. Ik appte mijn ouders met één oog dicht (om nog recht te kunnen kijken) om half 9 nog netjes “Welterusten”. Mijn vader reageerde al meteen want hij had de hond al uitgelaten. Toen ik om half 1 in de middag weer wakker schrok, wilde ik dood. De ergste kater van de afgelopen jaren klapte me in mijn gezicht en ik durfde me niet te bewegen uit gevaar voor overgeven. Na een kwartier geacclimatiseerd te zijn besloot ik op te staan, om vervolgens naar de bank te lopen en me daar te nestelen. Ik moest iets eten want ik was compleet stervende. Mijn hele huis rook naar de pan-tosti’s welke ik na het feestje nog heb staan bakken. Ik appte mijn moeder dat ik haar €100,- zou betalen als ze me worstenbroodjes zou komen brengen. De lach-emoji’s die ik daarop terug kreeg zeiden genoeg: not gonna happen. Met gevaar voor eigen, en andermans, leven, ben ik in de auto gestapt en naar de Albert Heijn gereden. Onder het mom van ‘nu kan het nog’, heb ik alles in mijn mandje geladen waar ik zin in had en een half uur later zat ik met een pak Taksi, worstenbroodjes en een reep Milka op de bank film te kijken. Toen om half 9 het besef kwam dat geen eten in de wereld me beter zou laten voelen, ben ik maar naar bed gegaan. De volgende ochtend stond ik met een nog wegebbende kater weer op het werk. Een ding wist ik wel zeker: Gin Tonic staat op mijn zwarte lijst.

Zoals gezegd, januari betekende ook weer beginnen voor mij. Ik kan erover liegen maar december was geen maand voor in de boeken. Ik heb meerdere keren gedronken en met alle festiviteiten heb ik het eten ook niet echt laten staan. Ik heb mezelf, om het nog aardig te bewoorden, behoorlijk laten gaan. Dat maakte ook niet veel uit, ik wist dat het zo zou zijn en ik had het ingecalculeerd. Ik weet hoe snel ik aan kan komen en er zat toch echt wel een dikke 5 kilo meer aan mijn lijf aan het einde van december. Ondertussen is januari 2017 bijna 2 weken oud en zijn er alweer 4 kilo’s af. De schade blijft daardoor beperkt en over ongeveer een kilootje zit ik weer op een lager gewicht dan ik in 2016 ben geweest. Met afvallen komt vooral weer sporten. Iets wat ik ook een beetje heb gelaten voor wat het was in december. Ik heb er ondertussen weer 2 weken vol sporten en spierpijn opzitten en ik voel me direct een stuk beter dan ik me in december heb gevoeld. Terwijl mijn vriendinnen zaterdagochtend streden tegen een kater, stond ik in de sportschool. Het is nu echt even doorzetten. Hoe mooi zou het zijn als ik in Curaçao op het strand lig, terwijl ik geniet van het feit dat ik in 10 jaar niet minder dan 100 kg heb gewogen, maar nu wel. Stiekem ben ik dichtbij. Als mijn december-kilo’s eraf zijn (en dat lukt me nog wel in januari) dan heb ik nog 4 maanden om 12 kilo af te vallen. 3 kilo per maand is toch iets wat ik wel kan. Als ik dit mini-doel haal dan heb ik in elk geval nóg iets om op te proosten op mijn lievelingseiland.

Dus Lissa, wat is het moraal van dit bericht? Nou lieve lezers, dat luidt als volgt: Go to the gym, squat your ass off en drink nooit meer Gin tonic.

827186980-336e01b0b8ed7b9637f1def1419093d8

2016

tumblr_static_tumblr_mygzkdjb781sfihdlo1_500.jpg

¨Lissa, ga je nog nou echt een recap geven van je jaar?¨
Jazeker, dus lees snel verder en laat je vooroordelen varen. Het is tenminste geen slap Facebook filmpje waarin je highlights van dit jaar gebaseerd zijn op hoeveel likes je kreeg op die ene foto.

Van de week zei ik echt iets verschrikkelijks. Ik vertelde dat 2016 niet zo´n speciaal jaar was voor mij. HO STOP. Wat zei ik nou?! Dit jaar was eigenlijk pretty damn special. Pas toen ik terug ging denken besefte ik me wat ik dit jaar allemaal heb gedaan en wat ik heb meegemaakt. Maar ook wat ik heb bereikt…

Manon
Een van de dingen die 2016 mij bracht was Manon. Totaal onverwacht en wellicht wel een van mijn mooiste momenten van 2016. Ze opende een hele wereld van sporten voor me, maar ook bracht ze mij heel veel bij, dingen waar ik dagelijks nog bij stil sta. Misschien heeft het zo moeten zijn, maar Manon en ik kregen een speciale band. Toen ik drie weken geleden bij Manon op de stoep stond om random een keertje samen te sporten, bevestigde dit niet alleen hoeveel ik haar mis, maar ook hoe snel het weer normaal is als wij samen zijn. Manon, nothing but love for you!

Screenshot 2016-12-29 at 22.59.10.png


Music was my first love…

And it will be my last. Iedereen die me kent weet dat ik een fanatiek concertbezoeker ben. Dit jaar mocht ik wat gouden concerten bezoeken. Mumford & Sons met Laura in Amsterdam. En EINDELIJK ging ik naar Beyoncé met Jill, eentje die al lang op mijn lijstje stond. Ze stond daar samen bovenaan met Adele, waar ik dit jaar ook naartoe mocht. Mijn favoriete band kwam ook weer naar Nederland en zo mocht ik voor de tweede keer in mijn leven Coldplay bewonderen met mijn broertje. Allemaal stuk voor stuk onvergeetbare herinneringen van prachtige avonden met mensen waar ik van hou. Voor 2017 staan zo ondertussen al Drake, The Weeknd, Coldplay en Guns N’ Roses op de planning. I´m one lucky girl.

13754506_1209491179112914_3266959429779015739_n.jpg

Rome
Ook dit jaar stond weer het standaard stedentripje op de planning en reisden we af naar Rome (voor de derde keer). Eindelijk was ik weer in mijn favoriete stad, met ook dit jaar weer goed gezelschap. Zo vieren we daar de trouwdag van mijn ouders en bezochten we weer al mijn favoriete plekjes en stond ik weer met kippenvel in het midden van de Sint Pieter. Aankomend jaar gaan we Wenen maar eens bezoeken, ook met een heel speciaal gezelschap.

14900546_1311541615574536_1945103620094239157_n.jpg
Palma, Palma de Mallorca!
Ook dit jaar zaten we met 11 tantes en nichtjes in Mallorca. Voor de tweede keer genoten we van de zon, de zee en de sangria. We maakten herinneringen, hebben veel gelachen maar ook gehuild samen. Ik leerde dat gezondheid niet iets is wat je voor lief moet nemen en dat ik verschrikkelijk sterke vrouwen in mijn familie heb zitten. Ik besefte dat ik wel degelijk doorzettingsvermogen had en viel met dit tripje zelfs af.

Screenshot 2016-12-29 at 23.24.40.png

Dreamteam goes Torremolinos
Het was alweer even geleden dat ik met vriendinnen de hort op ben gegaan maar dit jaar gingen we als viertal de Spaanse kust opzoeken. Vanaf het eerste moment in het vliegtuig tot het laatste moment heb ik genoten van deze rare, gestoorde, internetverslaafde, bacterie-vrezende meiden. Waterpijp roken, veel eten, winkelen, zonnen, godveren op het hete zand, uitgaan in een rare ondergrondse kroeg zonder airco, onze zeur-kwartiertje en vooral heel veel lachen. Love you guys to bits.

Screenshot 2016-12-29 at 22.58.05.png


THE wedding
Ja, deze MOET erin. Ik mocht dit jaar twee dingen afstrepen op mijn Bucketlist: getuige zijn en ceremoniemeester zijn. Vanaf het begin van 2016 zijn we aan het plannen geweest voor de mooiste dag in 2016. Tot mijn genoegen leerde ik Sandra en Gitta kennen die samen met mij het vrijgezellenfeest hebben verzorgd, wat opzich al een prachtige dag was. Maar ondanks dat ik 16 september in een grote roes heb beleefd, blijft dit de mooiste dag van 2016. Ik zag al mijn hersenspinsels en al mijn harde werk beloond worden door geheel op zijn plaats te vallen en Ellen en Eva gelukkig te zien. Van het speechen waarbij ik mezelf vooral aan het huilen kreeg, tot het jammen op de dansvloer tijdens het feest en de wijntjes met Clau. Alles klopte in mijn ogen die dag en ik zou dat ik deze nog eens zou mogen beleven in een iets mindere roes van spanning. E&E, love you guys to the moon and back.

14915145_1313426912052673_3732228500631345239_n.jpg

Promotie
Alsof het jaar niet mooier kon worden, werd ik ook nog eens beloond met een promotie waardoor ik sinds november aan de slag ben gegaan als Junior Accountmanager en ik elke dag weer voor nieuwe uitdagingen sta, nieuwe kansen mag pakken en weer kan laten zien wat ik waard ben. Ik heb geluk dat ik na mijn studie bij het juiste bedrijf ben binnengestapt en daar onder aan de ladder ben begonnen en dat ik nu, bijzonder genoeg, weer elke dag met plezier naar mijn werk mag gaan. Ik weet zeker dat niet iedereen dat kan zeggen.

13095801_1152470331481666_1157382700053166410_n.jpg

Afvallen
Deze moest er ook absoluut bij. Dit jaar ben ik 27 kilo afgevallen. Het eerste jaar zit erop. Aankomend jaar gaat er wederom 27 vanaf en ben ik eindelijk de 54 kilo afgevallen die er ook echt af moeten. Ik heb dit jaar geen Manon, maar ik heb wel een Lissa… en een Eva en een Ellen een Claudia en een Marieta en een Ger. En zij slepen mij hier allemaal doorheen net als dat ze afgelopen jaar hebben gedaan. Serieus, het klinkt super cheesy maar ook zonder mijn ouders had ik dit niet kunnen bereiken dit jaar. Van het steunen in mijn Weight Watchers abonnement tot het meegaan naar de wegingen; tot het koken van gerechten die ik mag hebben tot het troosten als het niet goed gaat; van het trots filmen tijdens mijn personal training tot het huilen bij het zien van mij in mijn nieuwe jurkje. Ze zijn er altijd voor me. Mam, pap, jullie zijn absoluut de beste. Ik ben ook trots op jullie.


En zo kan ik eigenlijk nog wel even doorgaan. 2016 heeft me ook een nieuwe auto gebracht, nieuwe vrienden, een traditie van vriendinnenweekenden, eindeloze uren in de bioscoop, avonden uiteten met goed gezelschap, uren oppassen op de leukste oppaskindjes die ik maar kan bedenken, uitjes naar de dierentuin, filmavonden en feestjes met de beste vrienden en vriendinnen die ik me maar kan wensen.

Wordt 2017 beter? Who knows? Naast de concerten die ik geplant heb staan, ga ik ook op stedentrip naar Wenen met Ellen en Eva, ga ik eindelijk weer terug naar Curaçao met het hele gezin en willen we met wat vriendinnen een roadtrip maken naar Budapest. Geen idee wat 2017 me verder zal gaan brengen. Maar ik hoop vooral geluk, liefde (mag het een keer?), gezondheid en een groot portie doorzettingsvermogen want de volgende 27 kilo moet eraf!

The flick of a switch

christmas-lights-wallpaper-tumblr-tumblr-lu288ijt6m1qevxw7o1-500

Ik weet dat het lang geleden is, maar hier ben ik weer. Ik heb de afgelopen weken aan ongeveer iedereen verantwoording moeten afleggen waarom ik niets meer gepost heb. Eigenlijk, hoef ik aan niemand verantwoording af te geven waarom ik niets op mijn blog heb gezet. Zoals ik altijd zeg: ik blog omdat ik het leuk vind en niet omdat het een ‘moetje’ is. Op het moment dat je tegen jezelf zegt dat je een blog ‘moet’ schrijven dan wordt het een verplichting en dat is nou juist alles wat ik niet wil. Enfin, ik moest dus niets en daarom heb ik pas weer iets geschreven toen ik daar tijd voor had en dat is nu.

Zoals sommige van jullie ongetwijfeld hebben meegekregen ben ik per 1 november begonnen in mijn nieuwe functie. Na ruim 2 jaar op de administratie gewerkt te hebben, heb ik de switch gemaakt naar accountmanagement en ben ik drie weken geleden begonnen als junior accountmanager. Absoluut ook reden waarom mijn blog op een laag pitje heeft gestaan. Een nieuwe functie is veel vermoeiender dan een functie waar je al jaren in zit. Nieuwe indrukken, nieuwe collega’s om mee te werken en veel afspraken. Vaak zit ik ’s avonds op de bank thuis een serie te kijken terwijl mijn gedachten compleet afdwalen naar een mailtje welke ik nog beantwoorden of dat overleg wat ik die dag heb gehad. Vind ik het leuk? Absoluut. Ik loop niet weg voor een uitdaging en ik leer elke dag weer nieuwe dingen. En voor jullie die me niet goed kennen: ik hou van nieuwe dingen leren.

Wat jullie ook niet is ontgaan, is dat ik in een super dip zat als het gaat om het sporten en het afvallen. Ook hierin heb ik weer eens leuk nieuws. Het gaat eindelijk weer lekker. Ik voelde me de afgelopen weken weer opgeblazen. Mijn broek leek ineens weer strakker te zitten. Het gekke was dat ik op de weegschaal geen rare uitschieters aan het maken was. Natuurlijk schommelde ik wel eens een paar ons, maar ik bleef netjes op hetzelfde gewicht. Toch voelde ik me minder vrolijk en onzekerder in mijn voorkomen. Het gekke is dat je er dan achter komt dat zelfverzekerdheid dan niet in het gewicht zit. Twee weken geleden was ik er weer helemaal klaar mee. “Waar ben je toch in godsnaam mee bezig?” zei ik geregeld hardop tegen mezelf. En niets van die “ik begin maandag weer”-shit. Het is gewoon nu klaar. Bijzonder hoe goed ik dan naar mezelf kan luisteren, want vanaf dat moment was ik klaar met mijn dip.

Het gezond eten en het afvallen zit onderhand in mijn systeem, ik hoef er niet eens over na te denken. Ik heb heel bewust mijn hele levensstijl overhoop gegooid en opnieuw ingedeeld. Ik was gisteren weer uitermate trots op mezelf toen ik erachter kwam dat ik eigenlijk heel onbewust alleen maar gezonde en verantwoorde producten op de boodschappenband had liggen. Eigenlijk is het alleen maar het omzetten van mijn, ondertussen bekende, knop. A flick of a switch. Niets van dat geouwehoer a la “ik heb het zo druk, mijn hoofd zit vol met andere dingen”. Wat een bullshit kun je jezelf toch verkopen.


Maar genoeg van mijn rare hersenspinsels. What have I been up to? Hierbij november in een notendop. We hebben met het werk een stedentrip gehad naar Arnhem waarbij de wijntjes en de cocktails rijkelijk vloeide (mijn mond in) en waarbij ik om half 4 in de gang van het hotel verspreid op de trap lag, mezelf de meest hilarische persoon van de wereld vond en het me een goed idee leek om (pak en beet) 14 personen in mijn telefoonlijst te bellen onder het mom van: ik ga niet slapen totdat er iemand oppakt. De volgende dag ben ik naar de grootste kerstmarkt in Nederland geweest, waar ik met mijn kater als een zombie rondliep en begon te huilen omdat het zo mooi was (ik ben super labiel met een kater). Die dag daarna heb ik mijn kerstboom eindelijk gezet en heb ik die avond net zo labiel op de bank gezeten terwijl ik mijn kerstboom bewonderde. Ik ben uit een Escape Room ontsnapt met mijn dream team. Ik ben op tv geweest (Say Yes to the Dress). Heb uren na zitten genieten van de bruiloft (Ellen & Eva zorgen daar wel voor). Ik heb 7 Harry Potter-films gekeken met mijn mede-Zweinstein-geile vriendinnen, het merendeel keek ik alleen want blijkbaar werken de films ook slaapverwekkend. Ik ben naar de nieuwe Fantastic Beasts and Where to Find Them film geweest waarbij ik, wederom, super labiel heb zitten huilen omdat het 1. Zo mooi was en 2. Ik tot 2018 moet wachten tot deel twee. En als kers op de taart ben ik afgelopen weekend naar Café de Puinhoop geweest, wat een van de leukste feestjes van het jaar is en waarbij ik nog eens wilde testen hoe wijn eigenlijk smaakt. De volgende ochtend had ik eigenlijk aan een vocht infuus gemoeten en had ik een week niet mogen autorijden vanwege mijn promillage maar ik ben er nog en ik functioneer nog enigszins (na een nacht met 11 uur slaap).  De volgende dag heb ik 274937292 calorieën gegeten en thee smakend naar vers gemaaid gras gedronken bij een High Tea van mijn tante. Dat ik niet in slaap ben gevallen is opzich al een wonder, maar de Nobelprijs gaat naar Eva Tinnemans-Penning die het 3 uur lang met mij heeft overleefd zonder dat er ook maar een zinnig woord uit mij kwam. Daarna ben ik in mijn, eerder genoemde, suikercoma van 11 uur gevallen en leef ik ondertussen weer.


Hoe spannend kan november zijn he? December wordt helemaal een uitdaging uiteraard. Ik denk dat iedereen wel weet dat kerst mijn grootste verslaving is. Kerst en eten gaat echter bij ons thuis altijd gepaard waardoor ik altijd moet opletten dat ik niet in een paar dagen tijd mijn afgevallen 28 kilo weer aankom. Maar voor nu gaat het goed met me en voel ik me ook gewoon weer goed. Ik kom er wel. Volgend jaar ga ik mijn afgevallen kilo’s verdubbelen en kan ik zeggen dat ik 56 kilo ben afgevallen. Hier is niets makkelijks aan uiteraard, maar dit is de tijd om door te zetten en positief te blijven denken.

Oh en indien je vanavond iets op Instagram voorbij ziet komen… Ja, ik ben uiteten. Het moet wel leuk blijven toch?

Forward, not backwards

tumblr_mjyxa2syab1ql3qddo1_500De bruiloft is alweer een maand geleden, Ellen en Eva zijn al terug van hun huwelijksreis en ik heb het idee dat ik stil ben blijven staan in alle heisa. Als mijn Weight Watchers app me berichten zou kunnen sturen, dan had ik wat berichtjes gehad in de trant van: ‘Hee, leef je nog?’. Ja, ik ben wel wezen sporten maar a la niveau van Manon? Ik dacht het niet. De week na de bruiloft brak er nog even een ‘Ach, who gives a fuck’-momentje aan toen ons vriendinnenweekend voor de deur stond. Ik en Femke hadden een weekendje in elkaar geknutseld waarbij we met 13 personen zouden vertoeven in een huisje in Oosterhout. Wie zouden wij zijn als er geen shitload aan drank mee zou gaan en er eten in overvloed zou zijn. Met mezelf had ik maar één afspraak gemaakt: die Weight Watchers app gaat dit weekend niet open en je hebt wel een weekendje genieten met de meiden verdiend! Een van de leukste dingen aan het weekend was dat niemand (buiten ik en Fem dan) wisten waar we heen zouden gaan. Vrijdagmiddag reden er 3 auto’s nietsvermoedend volgens een cryptische routebeschrijving richting de Katjeskelder in Oosterhout. Wie zouden wij zijn om geen thema’s bij dit weekend te betrekken en direct bij het organiseren van het weekend, besloten Femke en ik een wedstrijd van het weekend te maken waarin we in 5 teams zouden strijden. Onder de namen Beestenbende, Goud & Fout, Carnaval, 1,2,3 Apres Ski en Sprookjes arriveerden de dames stuk voor stuk. De weekendleiding ging verkleed als oude vrijsters en binnen no time was ons huisje gevuld met asociale prinsessen, ouwe hoeren, een bioloog met haar kikker, kampwaardige foute meiden en wat verdwaalde Oostenrijkse Heidi’s. Ik denk dat aardig wat bezoekers op het park hun nek verdraaid heeft met onze verschijning. Gewapend met een rad, een bolderkar vol schnaps en wat confettikanonnen begonnen we aan dit weekend.

14449963_1272000426155269_226665633595922088_n

Eigenlijk staat er maar één ding centraal op zo’n weekend: eten en drinken. Je doet het nu echter op een andere plek dan dat je woont en je doet het samen. Overal in het huis stonden flessen met drank en flesjes bier en we hadden kasten gevuld met eten. We hebben kilo’s vlees gegeten met gourmetten en kilo’s deeg bij het Pizzaretten. Waar ik normaal ontbijt met een cracker of een normale boterham, hadden we nu broodjes, eieren, knakworsten en 26 varianten beleg waar ik uit kon kiezen. Vrijdagavond kwamen al snel de zakken chips, nootjes en kaasstengels op tafel en zondag besloten we alles op te eten wat we nog over hadden en werkten we doosjes toastjes weg met salades en brie. Niets water drinken dat weekend, gewoon wat fris en anders schenk je toch gewoon een wijntje in. Iedereen rook chronisch naar rook en alcohol. En denk je dat ik ook maar één keer aan de Weight Watchers heb gedacht? Ik dacht het niet. Meer dan de helft van de meiden was aan het klagen over hun vette lijven waar we allemaal smakelijk om lachten en ook gewoon door bleven snaaien want ach, dat mag toch wel een keertje? Die zaterdag zouden we met z’n allen naar een Escape Room gaan, maar omdat niemand wist wat de planning was, leek het Femke en mij leuk om iedereen in sportkleding te laten gaan om ze op het verkeerde been te zetten. Ik heb nog nooit in mijn leven mensen zo paniekerig zien doen om het feit dat we wellicht wel zouden gaan sporten. Omdat we in twee groepen gesplitst moesten worden voor de Escape Room besloten Femke en ik als teamcaptains op te treden en kozen we een voor een ons team. Eenmaal onderweg kon ik eindelijk vertellen dat we niet zouden gaan sporten (iedereen opgelucht) en dat we als twee groepen zouden strijden in twee identieke kamers met als doel deze kamers doormiddel van het oplossen van raadsels als eerste binnen het uur te verlaten. We mogen dan als groep wel allemaal zeuren om ons gewicht of om het feit dat we zo a-sportief zijn als maar zijn kan, als het om wedstrijden gaat, zijn we allemaal zo fanatiek als de pest. Eenmaal in de kamer begon mijn hart als een gek te kloppen en haalde we de kamer compleet overhoop. Onder het motto ‘Zou dit ook een aanwijzing zijn?’ sloopten we nog net de spullen in die kamer niet. Subtiel is nou niet echt een woord die ons omschrijft en als een stel lompe koeien kropen we overal onder, keken we overal op, bladerde we boeken door en trokken we de kasten bijna van de muur. Mijn team wist de uitgang met ongeveer nog 10 minuten op de klok te vinden en we hebben ongeveer nog een kwartier mega hyper door het gebouw gestuiterd. Helaas wist mijn lieftallige en altijd sportieve teamleider Femke met haar team niet te ontsnappen. Gelukkig nam ze dit, als de sportieve meid die ze is, super goed op.

14448968_1273493016046063_7652121707923752186_n

Nadat we 130 pizza’s hadden gebakken, gingen we met 13 man sterk Breda onveilig maken. Nou lijkt onveilig maken een standaard term, maar geloof me, Breda was niet echt heel erg veilig die avond. Gewapend met opdrachten die elk team moest uitvoeren (van het stelen van attributen tot foto’s maken met alle donkere mannen en het nemen van een bodyshot op de bar) liepen we wat kroegen af. De ene kroeg werden we uitgegooid (blijft lastig te onthouden dat rookverbod) en de andere kroeg namen we onderhand over. Sarah liep met een 28 kilo wegend strijkijzer rond, die ze ergens in een kroeg van de muur had getrokken en Anne & Esmée vielen politieagenten lastig. Ik denk dat we een aantal mensen in elk geval hoofdpijn hebben bezorgd… Dat was overigens ook precies waar we mee wakker werden de volgende dag. Iedereen was in elk geval thuis gekomen en iedereen was nog heel. In tegenstelling tot mijn telefoon die onze dance/sing-battle niet heeft overleefd. De een was met kleren en al in bed gelegd (je moet ook geen fles Apfelkorn meer atten na het stappen als je geen Lissa heet) en de ander probeerde de kots neigingen te negeren. We waren een mooi stel bij elkaar. Het huisje begon ondertussen met het uur viezer te worden en moest ik mijn drang tot het constant schoonmaken van elke ruimte erg onderdrukken. Het grootste gedeelte van de groep ging zondag naar huis en met een vijftal mensen sloten we de zondag nog af door spelletjes te spelen, alles op te eten wat we nog hadden en onwijs foute programma’s te kijken. Na een gezellig gesprek met Femke (waarvan achteraf bleek dat ze gewoon sliep) in bed, sloten we de dag af om de volgende dag het gore huisje achter ons te laten en door te gaan met ons standaard leventje. Je zou denken (met de nadruk op zou) dat ik vervolgens mijn healthy lifestyle direct weer zou oppakken en onder het mom van #fitgirl door zou gaan met waar ik gebleven was. Helaas bleek mijn motivatie nergens te vinden en merkte ik dat ik aan het verslappen was in mijn focus om door te gaan waar ik gebleven was. Uiteraard was ik dit weekend niet zonder wat extra onsjes doorgekomen en bleek ik inderdaad aangekomen te zijn. Paniek slaat toe. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan want ik zou me niet zo moeten laten gaan. Ondertussen zijn we weer 3 weken verder en zijn de aangekomen kilo’s er gewoon weer af maar ben ik eigenlijk terug bij square one. Wat ik eigenlijk nodig heb is Manon, want ik moet weer eens gigantisch onder mijn kont geschopt worden. Ik zou de 30 kilogrens eigenlijk al bereikt moeten hebben, maar het lijkt niet te gebeuren anytime soon.

Ellen en Eva zijn weer terug en ik spreek mijn ongenoegen over mijn motivatie uit. Het lijkt wel weg te zijn gegaan op het moment dat zij op huwelijksreis zijn gegaan. Alsof ze al mijn doorzettingsvermogen meegenomen hebben naar Canada en het daar ook nog eens achtergelaten hebben. Het is echt stom om dit überhaupt te typen, want alles wat ik graag wil is mijn doel behalen. Nu de motivatie weg is en mijn weegschaal hetzelfde aan blijft geven, begint ook mijn psychische staat te verergeren. Eerst voelde ik het niet aan mijn lijf dat ik was afgevallen en nu denk ik allemaal te voelen dat ik aan het aankomen ben. De weegschaal zegt van niet maar mijn ongenoegen over de gang van mijn afvallen begint zich door te zetten in, wat lijkt, heel mijn lijf. Dit gaat helemaal fout, dit is zo niet hoe het moet gaan. Het is ineens half oktober en ik merk dat ik het heet begin te krijgen van de manier waarop het nu met me gaat. Ik begin het overzicht een beetje kwijt te raken en ik ben er niet blij mee. Het wordt tijd voor een herfstschoonmaak. Het wordt tijd dat ik weer vooruit ga in plaats van achteruit. Mijn leven mist weer orde, waar afgelopen maanden juist orde is geweest. Ik geef het feit dat ik geen tijd heb de schuld, maar ik moet gewoon tijd vrij maken. Waar ik eerst een week mijn eten vooruit plande, kom ik nu wel eens thuis en besef ik me dat ik niets in huis hebt om te eten. Waar ik eerst 4 keer in de week in de sportschool stond, kan ik nu maar goed 2 keer in de week gaan omdat ik andere verplichtingen heb. Mensen beginnen het ook aan me te merken en vragen er heel voorzichtig naar, maar niemand heeft de ballen om me ook echt een rotschop te verkopen. Niet dat dit ieders verplichting is, want de enige die dit zou moeten doen is ikzelf. Waar ben je in godsnaam mee bezig Lissa? Het wordt tijd dat ik 180 graden draai. Dat ik een pas op mijn plaats maak. Dat ik voor ritme ga zorgen. Dat ik weer wekelijks schrijf om jezelf te laten beseffen waar je mee bezig bent. Betekend dat dat ik een betere dochter, zus of vriendin word? Hell no. Ik merk dat ik sommige vriendinnen zelfs al zo lang niet meer heb gezien dat ik mezelf er bijna voor moet schamen maar ik heb de tijd nodig voor mezelf en ik hoop maar dat ze genoeg van me houden om dat te accepteren. Ik heb de tijd nodig om mezelf weer terug op de rails te zetten zoals dat voorheen was. Ik mag nu niet mijn weg kwijtraken, niet na deze 27 kilo die ik al bereikt heb. Ik mag niet terug, ik moet vooruit. Ik moet vooruit. Ik moet vooruit.

 

Forward
Best foot first just in case
When we made our way ‘til now
It’s time to listen, it’s time to fight
Forward

– Beyonce