BBQ disaster

Blues-Kitchen-London-BBQ-restaurant
Het is (ruim) boven de 25 graden Celsius in Nederland en je kan direct niet meer over straat zonder dat de geur van de barbecue je tegemoet komt. Eerlijk is eerlijk, ik ben er gek op. Waarom zou je er ook niet gek op zijn? Vlees, brood, sausjes.. eigenlijk alles wat je juist niet moet doen op het moment dat je eindelijk weer bent begonnen met afvallen. Toch stonden er twee van deze ‘disasters’ op mijn weekplanning. Omdat ik sinds mei op mezelf woon, eet ik elke woensdag bij mijn ouders thuis en sinds wij mijn vader vorig jaar een grote mannelijke grill cadeau hebben gedaan, wordt er ook bij ons boven de 25 graden gebarbecued. Helaas voor mij. De uitnodiging om bij mijn ouders te komen barbecueën werd door mij beantwoord middels een paniekerige “Ik eet alleen kip en groentes!”. Zo gezegd, zo gedaan… plus wat brood en een beetje saus dan. Mijn moeder bleef herhalen dat ik ook echt wel dat varkensvlees of een hamburger mocht hebben, maar ik weet dat als ik me niet aan mijn eigen regels houd, dat het dan echt wel fout gaat. Een dag later, met een uitje vanuit het werk was het weer raak: barbecueën. Gelukkig voor mij zorgde de catering voor een groot assortiment groen en heb ik die barbecue helemaal binnen mijn richtlijnen kunnen inrichten en het was heerlijk. Ondanks dat de week best oké was verlopen, had ik echt het idee dat ik eerder 2 kilo was aangekomen dan dat ik ook maar een gram was afgevallen. Mijn insteek bij het afvallen deze keer was om mezelf eigenlijk niet te wegen, maar dat ik het aan mijn omvang zou kunnen zien en voelen. Het leek me een prima aanpak, omdat ik dan niet zo geobsedeerd zou kunnen worden om die stomme cijfers. Toch knaagt het aan me. Straks doe ik het helemaal niet goed, of merk ik niets. Niets werkt zo demotiverend als dat. Ik moet jullie misschien uitleggen dat ik echt geobsedeerd was. Die cijfers die ik zag op de weegschaal bepaalde mijn hele dag. Het is reëel om één dag in de week een weegmoment te houden. Bij mij was die dag woensdag in de ochtend. Natuurlijk blijft het een momentopname, een dag kan wel een kilo verschil met zich meebrengen. Maar al snel begon ik door te slaan en ging ik elke ochtend op dat monster staan. Die cijfers werden een obsessie. Als ik aan was gekomen dan was ik die dag extra streng voor mezelf en ook extra niet te genieten. Dit wilde ik deze poging eigenlijk vermijden. Toen ik gisteren bij een vriendin van mij was, werd er pizza besteld. “Hoef jij niets? Weet je het zeker?”. Nee, voor mij geen pizza. Toch wel lastig als je dan iedereen ziet genieten en ze je een stukje aanbieden. “Ik ben trots op je.” zegt mijn andere vriendin. Voor die opmerkingen doe je het, vijf woorden waar je toch veel motivatie uit haalt. Vanwege mijn bovenstaande nieuwe aanpak heb ik ook geen weegschaal. Ik ren toch even naar boven, naar de badkamer, waar ik me een week geleden voor de goede orde toch nog een keer heb gewogen voor ik begon. Drie komma zes kilo eraf. Trots. Fuck die pizza, ik eet vanavond sla.

Advertenties

4 gedachtes over “BBQ disaster

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s