”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

tumblr_m79sij5mCh1r51by8o1_500

Afgelopen zondag zat ik samen met een goede vriendin te fantaseren over onze aankomende vakantie volgend jaar naar Curaçao. Het brengt me haast gelijk terug naar die prachtige tijd 4 jaar geleden toen ik 7 maanden op dat eiland heb mogen wonen vanwege mijn stage op school. Toen ik aan die opleiding begon was ik al vastbesloten waar ik mijn buitenlandse stage ging lopen. Ik moest en zou naar Australië gaan, want dat was een grote droom van mij. Zo gezegd, zo gedaan en in mijn tweede jaar begon in met solliciteren voor een stageplek in Brisbane. Ik was er kapot van toen ik te horen kreeg dat ik het niet was geworden en alle andere plekken ondertussen waren vergeven. Just my luck. Maar ik had wel een beetje geluk want ik kon een stage overnemen van een andere student alleen dan op Curaçao. Zo’n eiland leek me helemaal niets voor mij, maar bij gebrek aan beter en ook aan tijdsgebrek had ik niet heel veel keus.

”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”

Achteraf ben ik blij dat die stage in Australië het niet is geworden en dat ik bijna gedwongen was om deze stage te doen. Toen ik op een dag in de overvolle trein naar Nijmegen zat, werd ik gebeld door Laura (een vriendin van school): ”Ik ga mee! Ik ga ook naar Curaçao!”. Ik heb 78 mensen de schrik van hun leven gegeven toen ik gillend aan de telefoon beantwoorde hoe leuk ik dat vond. Naarmate mijn vertrekdatum dichterbij kwam werden de drankjes, etentjes en filmavondjes steeds frequenter. Afscheidsfeestjes werden gegeven en (zoals bij alles in mijn vriendenkring) werd er veel met drank gevierd. Dronken afscheid nemen stond garant voor veel tranen en vriendinnen die snikkend om mijn nek hingen smekend om niet naar Australië te gaan (”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”). Na huilende ouders achter te moeten laten op Schiphol begon mijn reis naar het eiland, gelukkig met een vriendin aan mijn zijde.

Curaçao betekende wel veel obstakels voor mij. Het liefst heb ik zo veel mogelijk kleren aan, ik ben niet tevreden met mijn benen of armen en het liefst vermijd ik bikini’s. Oftewel, precies het tegenovergestelde van wat er op Curaçao op mij te wachten zou staan. Wat dat betreft was een stage in Alaska misschien meer in mijn comfort zone geweest. Toch hoorde ik veel tijdens mijn afscheid: ”Jij bent daar helemaal op je plek met die volle Antillianen!” Ik heb nooit helemaal kunnen achterhalen of ik dat als een compliment op moest vatten of als een belediging, maar I get the point. Toch was het niet altijd even makkelijk als ik had gehoopt. Mooie Nederlandse stagiaires met maatje 36 waren overal. Elk stranduitje en elk feestje was confronterend. Ik heb mooie en leuke vriendschappen overgehouden aan mijn tijd daar. Het leven met 14 huisgenoten was de leukste ervaring van mijn leven maar niet altijd even gemakkelijk met én voor mijn zelfbeeld. Ik weet nog dat mij werd verteld dat de gemiddelde stagiaire ongeveer 10 kilo aankomt daar. Dat was uiteraard iets waar ik niet op zat te wachten, maar van de andere kant was dat iets waar ik me niet door liet afschrikken om de zoveel mogelijk uit deze ervaring te halen.

Het begin was af en toe lastig; in je bikini aan het zwembad met 14 huisgenoten die je net kent is niet waar iemand zoals ik echt om staat te springen. Naarmate er vriendschap ontstaat wordt het gelukkig steeds makkelijker. Toch heb ik tot aan het einde van mijn tijd op het eiland niet op mijn gemak op het strand gelegen. Ondanks de hitte een legging aantrekken onder dat zomerjurkje was normaal voor mij, zo voelde ik me op zijn minst nog een beetje op mijn gemak. Gelukkig bouw je snel een leuke groep mensen op waar je jezelf bij kan zijn. Het nadeel van het studentenhuis waar ik woonde was echter dat er mensen vertrekken en er weer nieuwe mensen bijkomen. Nieuwe mensen stond voor mij weer gelijk aan een ongemakkelijk periode.

”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

Op mijn stage werkte ik in een pak, wat me wel meer zekerheid gaf. Ik had gelukkig de meeste leuke collega’s die ik me kon wensen. Antilliaanse vrouwen zijn echt geweldig en hilarisch. Veel gesprekken over afvallen en eten zijn in dat kantoor gevoerd en we hebben er vooral heel veel om gelachen. De klik met mijn manager was er direct en zij heeft de stage voor mij een onbetaalbare waarde gegeven. Toen ik 32 kilo was afgevallen zette ik dat vol trots op Facebook. Ik kreeg van mijn manager uit Curaçao meteen het berichtje: ”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”. Het leven op Curaçao bestaat uit zon, zee en strand maar het draait er ook zeker om eten. Curaçao heeft nog net niet meer restaurantjes dan inwoners. Het eiland van 61 kilometer lang heeft meer McDonald’s dan bij mij in een straal van 100 kilometer te vinden is en in het weekend vind je geen enkel strand aan de Westkust waar een Antilliaanse familie niet aan het barbecueën is.

Laura wist me gelukkig vaak in toom te houden. Mijn Cola-verslaving werd al snel verholpen en thuis werd er gewoon Nasi of groenten met een stukje vlees gekookt. Al kochten we, na uren in de Albert Heijn te hebben gelopen, dan iets lekkers dan was het meestal al op voor ik ernaar kon kijken (bedankt Lau voor de lekkere chocoladepepernoten… ahum). Hoewel we wel eens gek van elkaar werden nadat we het na een uur in de winkel nog steeds niet eens waren over het eten van die avond, is dat achteraf toch raar genoeg een van de leuke herinneringen. Hoe langer we in de winkel stonden, hoe meer onzin we in stonden te laaien. Uren discussiëren over welke knakworsten we zouden kopen was standaard. Als we elkaar nu zien, kook ik ook het liefste zelf en loop ik het liefst ook een uur in de winkel, oude tijden herleven terwijl we gek van elkaar worden.

Toch hebben al mijn negatieve gedachten en mijn 5 auto-ongelukken (ze kunnen daar echt niet rijden) het niet gewonnen van alle stapavonden, vriendschappen en ervaringen. Curaçao is en blijft voor mij voor altijd bijzonder. Het is het eiland waar ik de mooiste ervaringen van mijn leven heb liggen. Als ik volgend jaar weer het vliegtuig uitstap, kan ik weer zeggen: ”Ik ben thuis.”

Advertenties

3 gedachtes over “”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

  1. Kan me helemaal inleven in je stukje bij de ah. Hihi! Geweldige tijd daar gehad op dushi Korsou!
    Mooie stukken schrijf je Lissa, you can do it (hopi bon)! 😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s