MissMatch


Vorige week is het echte werk weer begonnen. Sporten, Weight Watchers en de mentaliteit zit er weer in. De vakantietijd begint ten einde te lopen en ik heb eindelijk mijn sportmaatje terug. Hoewel ik mijn start vorige week al maakte is zij ingehaakt per vandaag en hebben we meteen de sportschool onveilig gemaakt onder het mom van “Godver ik zweet me nu al de tering” gingen we aan de slag. Zoals ik al eerder zei: sporten wordt pas weer leuk als je er weer beter in wordt. Hardlopen is natuurlijk veel leuker met conditie als zonder en ook ik heb weer een start gemaakt aan mijn conditie. Gelukkig kan dat ook met een grapje en het fitness apparaat op standje bodybuilder zetten als mijn sportpartner even niet kijkt hoort daar natuurlijk ook bij. 

“Godver ik zweet me nu al de tering!”

Met kramp in onze armen verlaten we de sportschool. “Ik kan niet eens meer naar mensen zwaaien..” Wat zullen we morgen spierpijn hebben maar wat voel ik me goed dat we dit weer aan het doen zijn. Morgen buikspieren, woensdag wandelen en donderdag de fitness weer in. Planningen worden gemaakt en niet alleen in het sporten maar ook mijn abonnement bij de Weight Watchers is weer gestart. Dan wel geen wekelijkse meetings meer (ik moet ook op de centjes letten), maar wel online begeleiding met mijn eigen dagboek. Bijhouden wat ik eet en mijn punten tellen. Bewust zijn. Bewust worden. Als ik dan aankondig dat ik zaterdag niet ga drinken tijdens een gezellig avondje met vriendinnen, val ik zelf bijna de auto uit van schrik maar wie zich fijn wil voelen moet ook opofferingen maken. 

Bij het aanmelden bij de Weight Watchers wordt altijd heel pijnlijk je gewicht gevraagd. Op dat moment ben ik al lang blij dat ik niet op de wekelijkse cursus op een weegschaal hoef te gaan staan in het bijzijn van 20 andere die heel motiverend vertellen dat het me gaat lukken terwijl ze er zelf al jaren bij zitten. Toch is het confronterend. Je mag ook meteen je streefgewicht invoeren. Vol goede moed typ ik mijn twee cijferige droomgewicht in. Ik zet er nog net geen uitroeptekens achter. 

Normaliter vermijd ik programma’s op TV over afvallen. Het is iets waar ik altijd een beetje ongelukkig van word. Zonder blikken of blozen kijk ik dan wel Holland’s Next Topmodel waar jonge meisjes bekritiseerd worden op hun dunne lijntje (ik spoor niet helemaal denk ik). Maar gisteren stond mijn zender toevallig op Obese USA en ik kon het niet afzetten. Dit meisje van mijn leeftijd had een tattoage genomen van haar streefgewicht, op haar buik. Met tranen in mijn ogen eindigde de aflevering met het feit dat ze dat exacte streefgewicht had behaald. Natuurlijk zou ik wel willen ruilen met haar resultaten maar ik wilde vooral ruilen met haar gevoel. Ze vertelde dat een ding maar echt belangrijk was en dat was dat ze van zichzelf was gaan houden. Iets waar ik mentaal een notitie van heb gemaakt. Dat zou een mooi cadeau zijn bij het bereiken van mijn doel.

Naast mijn streefgewicht heb ik namelijk ook een doel. Mijn lieve nicht gaat volgend jaar september trouwen en ik heb de grootste eer gekregen: ik mag getuige zijn. Ik kijk nu al uit naar die dag, ze gaat trouwen met een van de leukste vrouwen die ik ken en vanaf dag één is de band er. Het is een stel waar ik al mijn gevoelens bij op tafel kan leggen en waarbij ik vooral bij dit onderwerp mijn ei kwijt kan. Advies, een schouder of een oppepper, ik voel me altijd beter als ik die twee heb gezien. Ik weet dat ze er beide prachtig uit zullen zien die dag maar ook ik wil er goed uitzien. Ik wil voor mezelf die dag ook kunnen stralen. Stralen omdat ik goed in mijn vel zit en stralen vanwege het geluk van het bruidspaar. Een mooi doel. Éen jaar. 

“De apparatuur kraakt voortaan als ik erop ga zitten…”

In dat jaar wil ik zowel van binnen als van buiten veranderen. Ik wil me beter voelen, zekerder. Ik wil ook van mezelf houden. Natuurlijk heb ik ook een streefgewicht. Natuurlijk heb ik een doel. Maar het belangrijkste vind ik dat mijn gelukkige binnenkant ook van de buitenkant te zien is. We lachen er vaak om en ook ik maak de grappen. “De fitness instructeur kwam vertellen dat ik die oefeningen niet mag doen als ik zwanger ben” en “De apparatuur kraakt voortaan als ik erop ga zitten”. We lachen. Van binnen lach ik mee, vanbinnen zie ik er niet zo uit als van buiten. Als ik dan in de ochtend in de spiegel kijk dan lacht vanbinnen ineens niet meer mee. Ik match niet. Ik match nóg niet, maar het begin is gemaakt. 

Advertenties

Een gedachte over “MissMatch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s