Het woord is aan… – Mijn eerste gastblog

bad-girls-best-friends-fun-Favim.com-2511112

Het woord is aan… Dani. Een hele goede vriendin van mij die ik meer dan bewonder. Ze is 50 kilo afgevallen en ik vroeg haar om een stukje te schrijven over haar reis. Ik heb haar ooit mijn voorbeeld genoemd, maar naar mijn mening is ze een voorbeeld voor iedereen. Ze geeft mij met haar verhaal weer een zetje in de goede richting. Take a look inside her head!


Mijn naam is Dani en ik ben 50 kilo afgevallen. Ik werd door Lissa gevraagd een stukje te schrijven voor haar blog. Nu is schrijven niet mijn sterkste punt, maar ik ga proberen jullie een beeld te geven van hoe het de afgelopen jaren is vergaan. Ik denk dat ik als geen ander de struggles ken die Lissa op het moment doormaakt. De eerste vraag die men vaak stelt is hoe heb je het überhaupt zo ver laten komen. Een combinatie van een stukje aanleg, een grote liefde voor eten hebben, een bodemloze put zijn en psychisch niet helemaal lekker in je vel zitten hebben er door de jaren heen flink wat kilo’s erbij tot resultaat gehad. Ik heb werkelijk ieder dieet geprobeerd en de enige die slanker werd was mijn portemonnee… En ja wat dan?

Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas.

Ik was inmiddels 21 jaar, woog 122 kilo en had alles geprobeerd. Ik was mezelf echt ontzettend beu. Gestopt met paardrijden omdat ik dat het arme beest ook niet meer aan kon doen. Jongens? Nee nee, het idee dat ik met mijn grote lelijke lijf ergens op moest gaan zitten, daar werd niemand vrolijk van. Zelfs niet met het licht uit. Ik kreeg lucht van het fenomeen maagverkleiningen en zodoende ben ik het traject ingestapt. Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas. Yo bedankt. Drie maanden later werd ik wakker en hadden ze een band om mijn maag geplaatst. Nu moest het gebeuren… helaas was ook dat een illusie. Na een aantal maanden van overgeven bij zowat ieder hapje eten en 15 kilo afgevallen te zijn, bleek dit toch ook niet het wondermiddel te zijn. Met als dieptepunt knock-out gaan tijdens het bijspuiten van het bandje vanwege het feit dat ik totaal uitgeput was omdat ik niks aan eten binnen kon houden, ging ik met hangende pootjes terug naar de dokter. Opnieuw ging ik het traject bij het ziekenhuis in; die maagband moest eruit.

De 3 maanden daarna waren een totale bevrijding. Alsof je je grote liefde aan het einde van de brug ziet staan en alles waar je ooit veel van gehouden hebt weer in je armen kunt sluiten! Ik wist dat ik 3 maanden later een maagomleiding zou krijgen; een gastric bypass. Ik heb heerlijk zitten bunkeren, wetende dat ik over 3 maanden weer afscheid moest nemen van m’n grote liefde. Een zieke relatie met eten. 1 oktober 2012 stond ik weer op de stoep voor het ziekenhuis. De operatie is me 100% meegevallen: 5 dagen morfine pompen en lekker stoned op de afdeling gelegen. De eerste 30 kilo gingen als een zonnetje, ik hoefde er vrij weinig voor te doen. Maar op de 95 kilo bleef ik steken, dan komt het besef. Ja Dani, je moet je levensstijl ook aan gaan passen. De gastric bypass is een hulpmiddel, niet het wondermiddel (wat veel mensen denken). Alleen met minder eten ga je het niet redden. Aiii…. Toch maar een abonnementje bij de sportschool genomen. Mezelf verdiept in krachttrainen en tussen de bonkies in het krachthonk gedoken. Mezelf flink ingelezen over macro’s en wat goed is voor je lijf. Stukje bij beetje zijn die laatste 20 kilo er ook af gegaan. Het voordeel van op deze manier eten is dat je alles mag eten, zolang het maar in je macro’s past. Wil je ’s avonds dat stuk chocola of bakje chips eten, dikke prima! Maar dan moet je je overige eten er wel omheen plannen. Niemand die mij meer verteld wat ik wel of niet mag hebben.

Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”

Maar ja, dan sta je voor de spiegel. Een jonge meid van 23 jaar, 50 kilo afgevallen en dan kun je nog wel janken. 50 kilo afvallen heeft natuurlijk een behoorlijk effect op je lijf. Als je je bh uitdoet kun je de boel zo onderhand via je knieën weer terugbutsen over je schouder. Echt, wat een drama. Doorverwijzing via de huisarts en zodoende stond ik in 3 jaar tijd weer voor de 4e keer op de stoep van het ziekenhuis. Jee, nieuwe boobies. Dr. van Tits ( ja, zo heet hij serieus ) heeft er wat moois van geknutseld. Lichamelijk klopt het plaatje steeds meer en het feit dat je steeds blijer met je lichamelijk bent doet goed. De mentale verandering gaat langzamer, als je gaat shoppen heb je toch altijd de neiging om XL te pakken, wat dan veel te groot blijkt te zijn. Als je in het café staat met een flinke slok op, voel je je het knapste mens van de wereld. De wereld ligt aan je voeten en met wat gênante situaties tot gevolg. Ik ben een meisje met een klein hartje, maar zodra er een borrel in zit verander ik een Brabantse hulk met de grootste mond van de wereld. Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”. Als ik mezelf zo zou zien, zou ik er wel bang van zijn. Mijn vriendinnen weten wat ik bedoel (sorry meiden). Het is even wennen, de balans is nog niet altijd even goed gevonden. I’m working on it.

Natuurlijk heeft iedereen wel eens mindere dagen. Vooral de weekenden zijn soms wat problematisch. Ik en mijn vriendinnen gaan graag naar festivals, de kroeg in of lekker thuis bij iemand bunkeren. Wat ons Lis aan liters wijn wegwerkt in het café, tap ik aan flessen bier weg. Slim? Nee! Leuk? Ja! Alles moet vol te houden zijn. Dan maandag maar een extra tandje bijzetten in de sportschool. Het zit inmiddels in het ritme om een keer of 4 a 5 keer per week 2 uurtjes de spierballen te trainen. “Ik lift meer dan jij!” roepen tegen de kerels in het krachthonk. Gelukkig kunnen ze ermee lachen. M’n pony kan de hele situatie ook meer dan waarderen. Als hij een keer bokt zullen we het maar zien als iets positiefs. Voorheen kreeg hij zijn kont niet de lucht in gegooid als ik erop ging zitten. En nu? Het is een ontzettend fijn iets als je kunt zeggen dat je heerlijk in je vel zit. Natuurlijk blijven wij vrouwen en zijn we nooit 100% tevreden. Maar 90% is toch ook al een heel resultaat? Als geen ander gun ik dat Lissa ook. Ze is een ontzettend lief ding en heeft een prachtig karakter. Ik wil dat Lis in de spiegel kan kijken en tegen zichzelf zegt; nondeju wat ben ik een ontzettend lekker wijf. Het lichaam is maar een omhulsel en zegt weinig over wie je van binnen bent, maar toch. Ik weet zeker dat Lissa het kan en ook gaat doen. Ik heb alle vertrouwen van de wereld in haar!

Dani 3 Dani 1

Dani 2

Advertenties

4 gedachtes over “Het woord is aan… – Mijn eerste gastblog

  1. Leuk, maar vooral motiverend verhaal Dani! Echt knap. Ik ben er van overtuigd dat het Lissa ook zeker gaat lukken. Waar een wil is, en die is er, is een weg!

    Like

  2. Dani. Mijn eerste reactie: wat een schrijftalent! Mijn tweede reactie: wat een zelfspot! Mijn derde reactie: wat een prachtmeid! En last but not least: wat een doorzettingsvermogen. Geweldige blogpost (dat schrijftalent kan goud opleveren!), en een dikke pakkerd van ons allemaal. Gr. Je ouwe-oppasmeisjes-en-pa-en-ma 😉

    Like

  3. Woow Dani! Echt super knap! Heb je al lang niet meer gezien, dus ken je bijna niet meer terug op de “nu” foto’s. Je ziet er goed uit meisje, ga zo door!
    En je schrijft wel super leuk!! Nog een verborgen talent ontdekt 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s