Het woord is aan… Eva

0ca5263c1f3343116d2fd0c6c2b9d9f8

Tijdens een goed gesprek op een zaterdagavond bij mij thuis op de bank, vroeg Lissa mij of ik voor haar een stuk wilde schrijven voor haar gastenblog. Ik ben dol op schrijven (heb in de meest woelige jaren van mijn leventje – lees ‘tiener-puber- en met name die vage jaren daarna-tijd’ maar 16 dagboeken volgeschreven. Zonder lijntjes. In een heul klein handschrift. Zelfs de kaft bleef niet onbeschreven. Jullie krijgen vast een beeld nu). Dus ja, natuurlijk wil ik dat doen! Laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Eva (verloofde van Ellen – nicht van Lissa) en ik ben groepslesinstructeur en verslaafd aan Les Mills’ Bodyjam. Daarnaast ben ik full time management assistente op een advocatenkantoor. Ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Ellen en misschien nog wel net zo verliefd op suiker. Ik heb al heel mijn leven lang een haat/liefde-verhouding met suiker. Ik was dat kleine meisje dat bij oma zat te bedenken hoe ze toch zonder dat het al teveel opviel om NOG een koekje kon vragen. Ik was die tiener die niet ontbeet en als tussendoortje dan op school een roze koek at. Je weet wel, met zo’n verrukkelijke harde roze glacé-laag erop. Ik dronk suiker met thee en zo at ik ook mijn yoghurt. 1 lepel yoghurt, 1 pak suiker. Niet te geloven dat ik al mijn tanden nog heb. Wat me destijds enigszins ‘redde’ was het feit dat ik, naast mijn voorliefde voor suiker, ook verzot was op sporten (cardio) en ik trainde dus 2,5 uur per dag. Per dag ja, je leest het goed. Ik was niet klein te krijgen en niets was me te gek. Dus ik at suiker wanneer ik wilde en zag er uit zoals ik wilde (en nee, natuurlijk was ik niet tevreden over mezelf, dat zijn wij vrouwen nooit).Totdat ik die jonge, inmiddels zelfstandige en redelijk onafhankelijke meid werd die terug kwam van drie maanden au pair in Londen en als au pair in Amsterdam belandde waar ik 65 uur per week moest werken en gewoonweg geen tijd had om überhaupt een sociaal leven op te bouwen. Amsterdam is hard en eenzaam als je niemand kent. En dus ging ik eten. De hoeveelheid eten vermeerderde maar ook het snoepen liep volledig uit de hand. Ik kon rustig iedere dag naar de AH wandelen (bij mij destijds om de hoek) voor een zak snoep of een reep chocola (en die ging dan ook helemaal op). En anders was daar altijd nog de avondwinkel; Lang leve de grote stad! Omdat ik zo goed als geen tijd meer over had om te sporten, at ik er in een jaar tijd ongeveer 25 kilo aan en voelde ik me steeds ongelukkiger. Waardoor ik nog meer snoep ging eten. Het cirkeltje was rond. Kwam er een keerpunt? Jazeker. Er kwam een moment dat ik zo walgde van mezelf dat ik dacht ‘ik kan 2 dingen doen; of door eten totdat ik 100+ kg weeg of ik ga er NU iets tegen doen. Ik koos voor dat laatste en met heul veel discipline (waarvan ik me nog altijd afvraag waar dat in hemelsnaam vandaan kwam en of ik het toen helemaal opgebruikt heb omdat ik er nu niets meer van kan terugvinden) ben ik vervolgens die 25kg weer kwijt geraakt. Ik heb zelfs 8 maanden (!!) niet gesnoept, nog geen tum-tummetje, niets, nada, noppes. En dan met een vriendin die me goed kende en wist wat er speelde naar de bioscoop gaan en die vindt het dan normaal om een grote zak snoep bij de Jamin te kopen en tijdens de film die zak constant onder mijn neus te duwen: ‘Wil je echt niet?’ Mijn hoofd knikte dan resoluut van nee en dat stemmetje IN mijn hoofd schreeuwde dan op volle sterkte: ‘Trut, ik wil niets liever, dat is nou net het hele fucking probleem!’ Toen al die kilo’s er weer af waren, dacht ik (en dit is vast hééél herkenbaar) uiteraard dat me zoiets nooit meer zou overkomen. Guess what? Juist. Eten en snoepen blijft ‘een ding’ bij mij. Ik kan dat ontzettend lekker vinden (en dan meteen doorslaan en veel te veel eten) en me er ook ontzettend slecht bij voelen. Ik ben zo iemand die een na een ongelofelijke klotedag de rest van de avond wil snoepen. Maar als ik een fantastische dag heb gehad, dan wil ik hetzelfde doen ‘om het te vieren’! En als ik gesport heb, dan vind ik dat ik daarna best iets lekkers mag hebben ‘omdat ik het verdiend heb’ of ‘omdat ik net toch al gesport heb’. Dan zou je kunnen bedenken dat ik discipline genoeg heb om tegen mezelf te zeggen dat ik het niet moet doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn, maar zo werkt dat dus niet. Het is bijna dwangmatig. Ik ben zo iemand die stemmetjes uit de keukenkast hoort komen van de reep chocola die daar ligt en die eist dat ze onmiddellijk opgegeten wordt. Ik roep regelmatig hard dat ik niet tevreden ben met mijn lijf zoals het is, maar als ik dan gezonder moet gaan eten, dan roep (zeur) ik net zo hard dat ik dat niet lekker vind. Dus wat loop ik dan te miepen? Blijkbaar wil ik het niet graag genoeg, anders had ik er allang beter mijn best voor gedaan. Ik ben eigenlijk nog steeds op zoek naar dat keerpunt wat ik destijds ineens gevonden had. Maar op de een of andere manier is die weg afgesloten, de routebeschrijving is kwijt en mijn innerlijke tomtom doet het niet meer of is dringend toe aan een update. Hoe dan ook, ik kan dat keerpunt maar niet bereiken.

Zoals Lissa al had aangegeven, ga ik volgend jaar in september trouwen met mijn allergrootste liefde. En daar hoort een jurk bij. En die heb ik gevonden. Dat moment is te boek gegaan als mijn meest fantastische, mooiste moment van 2015. Ik stikte van de zenuwen (geen idee waarom) en de adrenaline gierde door mijn lijf. Een aantal jurken verder (ja, ja, zelfs een creatie die gemaakt leek voor Cruella de Vil heb ik aangehad, tot grote hilariteit van mijn gezelschap en mezelf, en een jurk die op de hanger nog heel schattig was maar mij veranderde in een soort van verlepte Marilyn Monroe met O-benen), werd de laatste jurk over mijn hoofd getrokken en voelde ik een tintel in mijn buik. Ik keek op naar mezelf in de spiegel en wist het meteen. Dit was DE jurk! Mijn ogen schoten vol tranen en er kwam maar één gedachte binnen die me raakte als een mokerslag: ‘Wat zie ik er MOOI uit!’ Dus net als Lissa heb ik een doel. Net als Lissa heb ik besloten dat ik hoe dan ook ergens dat keerpunt vandaan ga halen (misschien even bij de mediamarkt inpluggen voor een reset van mijn innerlijke tomtom) want ik wil maar één ding: als ik straks op mijn grote dag ja zeg tegen de liefde van mijn leven, dan wil ik dat ze me de mooiste vrouw op aarde vindt. En weet je wat de grap is? Daarvoor hoef ik geen wortels en fruit smoothies en rauwe paprika te eten en eindeloos buikspieren te trainen. ZIJ vindt me namelijk al de mooiste vrouw van deze hele aardbol. Nu moet IK er alleen nog in gaan geloven en dus worden het voorlopig toch echt nog even kilo’s wortelen, bekers vol smoothies en heul veul buikspieren! Hopelijk snapt mijn slome brein dan uiteindelijk waar het in the end om draait; ik ben ik en dat is gewoon helemaal prima!

12039401_10153656746799595_2758926366690781658_n

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s