Dear fat, prepare to die…

IMG_0432

”Sorry, maar ik kan er niets aan doen” zeg ik afgelopen donderdagavond als de tranen over mijn gezicht lopen. Deze avond heb ik afgesproken om samen met Ellen (mijn nicht, je weet wel, die gaat trouwen enzo) een personal trainer te bezoeken. Ellen was zo lief geweest haar te mailen en haar te vertellen over mij. De mail was een reality check maar Ellen had hoe dan ook meer dan gelijk en beschreef mijn situatie precies hoe het was. Ik was enthousiast en twee weken later zat ik dan ook mijn hele levensverhaal te vertellen in Waalre. Ondanks dat je heel je verleden en alle gedachten in je hersenpan hebt zitten, lijkt het soms pas de waarheid als je het uitspreekt. Ik kan de dingen die ik heb verteld die donderdag honderd keer vertellen tegen mensen zonder dat ik me er emotioneel bij voel maar vorige week kwam even alles eruit. Heftig, maar ook prettig. Even je hart luchten voelt toch ook wel prettig. De eerste die ik sprak na dat gesprek was mijn vader. Ondanks dat hij wellicht niet helemaal door heeft wat een personal trainer inhoudt, gaf hij me toch het fijnste advies van alle mensen die ik heb gesproken. Want uiteindelijk had ik een keuze te maken: doe ik het of doe ik het niet?

Maar de waarheid is dat hij niet alleen zwak is geworden, ik ben ook zwak geworden.

Fijn is dat, een vader waar je een goeie band mee hebt. Buiten dat ons pap en ik veel dezelfde interesses hebben en hij me altijd aan het lachen maakt, hebben we ook een ding gemeen: onze eindeloze problemen met ons gewicht. De weegschaal is onze vijand. De weegschaal is Satan! Verbranden die handel. Ahum. Wij lopen vaak tegen dezelfde problemen aan en mijn verhalen zijn als geen ander herkenbaar voor hem. Afgelopen vrijdag werd hij 57 jaar en gisteren besloten we het te vieren zoals we het bij de Blommertjes thuis gewend zijn te vieren: met eten. We besloten met zijn vijven te gourmetten. Gezellig kletsen, eten, wijntje erbij (ik niet dan want ik hou me nog steeds braaf aan mijn non-alcohol beleid). Gezellig is het eigenlijk altijd wel. Uiteraard komt onze struggle ook weer aan bod. ”Tja, maandag weer beginnen” zegt mijn vader. Ik lach. Dat zeg ik ook altijd, vertel ik hem, dat we dit nog durven te zeggen en dat ik dit nog durf te schrijven op mijn blog. ”We zijn zwak geworden”. Daar is hij mee eens. Ik weet nog als kind, dat wanneer hij weer even wat kilo’s af moest vallen, dat hij dat dan deed vol discipline. Al aten wij frietjes, at hij bietjes. Ik kan me dat doorzettingsvermogen nog herinneren. Dat heeft me altijd wel geïnspireerd, ik heb hem sowieso altijd wel als een voorbeeld gezien. Maar de waarheid is dat hij niet alleen zwak is geworden, ik ben ook zwak geworden. Hoewel mijn kilo’s er dan weer aangeslopen zijn, ik heb het zelf laten gebeuren. Als ik niet ben afgevallen in een week tijd of in een maand, ben ik daar zelf verantwoordelijk voor. Het is echter zo dat wanneer het mislukt, wanneer ik een keer niet ben afgevallen, dat ik dan meteen de handdoek in de ring ga gooien. Of een excuus verzin. Ik wil alleen niet zwak zijn. Ik wil sterk zijn. Hoewel het maandag is en ik het echt niet meer durf te zeggen: deze week ga ik er weer voor. Gisteren heb ik me ingeschreven bij een nieuwe sportschool. Ik ga ergens de kracht vandaan halen om niet meer zwak te zijn.

12072721_1036566126405421_81732700904847394_n

Dit weekend was een perfect weekend om alles een keer op een rijtje te zetten. Ik had dit weekend namelijk een logé waardoor ik veel tegen ‘mezelf’ kon praten: ons Bo. De hond van mijn ouders kwam een weekend logeren. Hoewel een hond op een flatje niet altijd even fijn is, is het wel fijn om tijdens het wandelen te denken over van alles. Een week geleden heeft mijn vader me een stukje van mijn eigen wijk laten zien. Terwijl ik nooit verder kom dan mijn eigen straat, is hij hier opgegroeid en bestaat de wijk uit herinneringen van vroeger. Dit rondje heb ik dit weekend twee keer gelopen met Bo en in dat heerlijke zonnetje zag alles er minder somber uit. Eenmaal thuis heb ik als een of andere psycho alleen maar tegen Bo zitten praten. Wel handig dat er dit maal een dier was om tegen te praten, normaal doe ik dat namelijk tegen mezelf. Na het eten bij mijn ouders gisteren heb ik Bo weer overgedragen aan haar ‘echte’ baasjes. Toen ik thuis kwam was het toch ineens heel stil. Niet dat mij dat weerhield van praten tegen het niets. Om 9 uur ben ik heel mijn huisje nog gaan poetsen. Om half 11 was alles schoon en plofte ik nog even op de bank. Heerlijk rustig was het in mijn hoofd. Orde in mijn huis zorgt ook voor orde in mijn hoofd. Precies waar ik van hou.
Tijd om de knoop door te hakken.

IMG_1119
Na een hoop wikken en wegen heb ik in ieder geval besloten het plan met de personal trainer niet door te zetten. Niet vanwege het missen van de ‘klik’, niet omdat ik denk dat het niet gaat werken maar vanwege mijn (financiële) middelen. Het gesprek heeft me in elk geval wel een wake up call bezorgd. Ik ga daar mijn kracht proberen vandaan te halen. Gisteravond kwam nogmaals dat besef: ik heb alles. Ik heb zoveel. Mijn eigen huis, een leuke vaste baan, super ouders, het beste broertje, de leukste vrienden, een prachtige familie, een auto, eten en drinken. Ik ben pas 24 en ik heb alles. Maar ik heb mezelf nog niet helemaal. Het recept voor geluk is er, maar het hoofdingrediënt mist. Ik hou nog niet van mezelf. Dat inzicht heb ik gekregen en het klinkt zo cliché, maar de clichés zijn meestal wel waar. Het is een grote cirkel, het heeft allemaal met elkaar te maken. Eerst maar eens minder zwak worden, minder zwak zijn en dan maar hopen dat ik dat cirkeltje eens kan onderbreken. Wie weet heb ik over een tijdje dan ook écht álles. Dit punt probeer ik te zien als nieuw begin, een keerpunt.

Dear fat, prepare to die…

2 gedachtes over “Dear fat, prepare to die…

  1. Nou Lissa, ik vind je helemaal niet zwak maar juist supersterk dat je dit allemaal onder ogen wilt zien, wilt erkennen en er iets mee gaat doen. Wees trots op jezelf!

    Like

  2. Sterk en mooi geschreven Lissa. Na een goed zelfbeeld volgt zelfwaardering. Dit is in principe ook accepteren en trots zijn op wie je bent en wat je inmiddels hebt bereikt. Volgens mij ben je, dit lezende, op de goede weg!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s