”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s