The Perks of Being a Weight Watcher

 

tumblr_mi90ehSHny1s5txrvo1_500

DRAMA! Mijn laatste blog was twee weken geleden. Waarom? Geen tijd! Ondertussen heb ik alweer 100 blogberichtideeën gehad en ben ik ze ook weer alle 100 weer vergeten. Het waren twee drukke maar leuke weken. In mijn laatste blogbericht vertelde ik onder andere dat ik de 10 kg eindelijk had gehaald. Ik ben ondertussen 12,5 kg kwijt. Jeeeej, hoera. Gaat lekker, mag niet klagen. Ik vertelde ook dat mijn auto me ging verlaten. Dat is ondertussen ook gebeurd en ja, ik heb al een nieuwe en nee, ik heb deze nog niet binnen (alsof het een Zalando pakketje is). Wat mijn leven (en die van mijn ouders) een stuk lastiger maakt. Ik mag God op mijn blote knietjes bedanken dat ik zo’n lieve ouders heb die overal rekening mee houden en ervoor zorgen dat mijn leven doorgaat zonder vervoer. Toch is het super onhandig; ik heb energie, ik wil gaan sporten maar ik dan heb ik weer geen auto. Alles moet goed gepland worden. Mijn leven is een soort van doolhof geworden in het creatief oplossen hoe ik waar kom. Toen mijn auto het begaf, is mijn collega gaan sporten bij dezelfde keten als waar ik sport. Leuk: een nieuw sportmaatje! En ik wil graag, maar het is nog eventjes wachten op die vervloekte auto want hoe kom ik dan weer thuis?

Het was maar een fucking cracker, het is niet alsof ik een zak paprika chips naar binnen heb lopen kanen…

Ondanks dat ik de drang heb om veel te sporten omdat ik dan het idee heb dat het sneller gaat met het afvallen, mag ik absoluut niet klagen. Ik had een doel van 1 kg per week en nu ik 10 weken bezig ben, ben ik 12,5 kg kwijt. Ik lig nog op schema en zolang dat zo is, doe ik het denk ik best wel goed. Ons pap gaat uiteraard als een speer en is ondertussen al de 17 kg voorbij. Tussen al mijn wekelijkse bezigheden ben ik 24/7 bezig met punten in mijn hoofd. Twee weekenden geleden ben ik twee dagen opstap gegaan en heb ik enkel cola light gedronken. Sorry hoor, maar als voormalig zuipkanon die met gemak de een naar de andere fles wijn dronk, vind ik dat best een applausje waard. Ik werd na dat weekend ook beloont met 1,7 kg minder op de weegschaal. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het lastig is, maar niet lastig in de zin dat ik me niet meer helemaal onderuit zuip, maar lastig in het thuiskomen na het stappen. Iedereen eet dan ei, pizza of een durum. Zó lekker. Ik ging die vrijdag meteen mijn bed in, niet in de keuken komen en vooral meteen gaan slapen. Zaterdag was echter de verleiding zo groot. Na het stappen om 4 uur in de nacht at ik een cracker met Filet American. OH NEE LIS, WAT DOE JE NU!! EEN CRACKER ETEN OM 4 UUR?! Spijt dat ik had. Schuldig dat ik me voelde. Ik heb er nog een tijdje wakker van gelegen zelfs. Nu denk ik bij mezelf; het was maar een fucking cracker, het is niet alsof ik een zak paprika chips naar binnen heb lopen kanen. De 1,7 kg die ik afgevallen was gaven tevens aan dat ik van die cracker echt niet slechter was geworden. Maar zoals geleerd op de cursus: ik had korte rust omdat ik eindelijk iets at, maar een lange onrust vanwege de spijt die ik ervan had. Die onrust ging eigenlijk pas weg woensdag op de weegschaal. Ik denk ondertussen wel een tweede keer na voordat ik weer een cracker ga smeren midden in de nacht.

Die mensen in dat restaurant worden helemaal manisch van mij met mijn uitzonderingen

De afgelopen twee weken zat ik ook nog met twee etentjes buiten de deur. Ik heb ‘safe’ gespeeld en gewoon mijn carpaccio zonder pijnboompitten besteld, en een kleiner stukje vlees gepakt. Zelfs een keer vis. Het moet niet gekker worden. Die mensen in dat restaurant worden helemaal manisch van mij met mijn uitzonderingen. De frietjes ook gewoon gepakt en raar genoeg had ik daar na het eerste etentje zo veel spijt van. Het was pas toen ik thuis kwam en ging tellen dat het eigenlijk helemaal geen probleem was. Had ik dit nou maar van te voren ingecalculeerd dan had ik mezelf niet zo lopen opnaaien in de auto terug naar huis. Ondertussen begin ik hier echt behendigheid in te krijgen en heb ik gisteren voor ik uiteten ging alles al ingegeven in mijn app en voelde ik me zo dus ook helemaal niet meer schuldig om die paar frietjes. Ook ging ik vorige week eten bij een collega. Leuk die 6 gangen, maar de paniek sloeg al toe. Gelukkig kennen ze me hier en wilde ze met alle liefde rekening met me houden: kleinere porties, ander toetje (ik moest bijna huilen toen ik de cheesecake niet te eten kreeg, maar zo’n goede keus) en zelfs in een aparte pan werd mijn hoofdgerecht klaargemaakt zodat er geen uitgebakken spekjes in zaten. Dodged a bullet there, schouderklopje voor mezelf. En voor Kim, omdat ze zo rekening met me hield.

Afgelopen weekend ging ik ook weer eens drinken. Dat resulteerde in een lichtje dat om 12 uur al uit ging, kotsneigingen de ganze nacht en dag erna en een heeeeeel zwaar hoofd. Het was een feestje dat ik echt niet kon missen en ik besloot voor deze speciale gelegenheid maar weer eens een glas wijn tevoorschijn te toveren. Mag best wel eens vind ik zo! Ik merk wel dat al mijn niet-drinken wel invloed heeft als ik dan wel eens drink. Het levert zwarte gaten op, that’s for sure. Maarja, een apresski weekend zonder alcohol is gewoon geen apresski weekend. 

Al met al, doe ik het best wel eens prima. Ik mag niet klagen! Vanavond moet ik de cursus een keertje overslaan en volgende week ga ik ‘m weer rocken op die weegschaal (weinig rocken, veel stilstaan en balanceren op dat ding zodat je minder weegt, ik ben niet de enige die dat doet, toch?)

p

Advertenties

2 gedachtes over “The Perks of Being a Weight Watcher

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s