Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

3 gedachtes over “Eat Pray Love

    1. Ik ga ook nog niet trouwen haha! Mijn nicht trouwt en naast ceremoniemeester, ben ik ook getuige. Het was mijn doel om op de bruiloft van hun 25 kg lichter te zijn!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s