To the moon and back

0d2fe90dafbd0264def7c2f160e75e74_large
Mensen toch! Wat heb ik een leuke reacties van jullie mogen ontvangen. Ik ben er helemaal blij mee. Zoals ik in mijn vorig bericht al schreef, was ik een beetje bang om zo met de billen bloot te gaan maar ik kreeg zo’n leuke reacties van jullie dat ik zó blij ben dat ik dit heb gedaan. Ondertussen heb ik mijn derde PT training gehad vanavond. Ik had nooit verwacht dat ik dit leuk zou vinden, maar guess what? I DO. Oké, ik heb na elke training tering spierpijn en ik zweet mezelf helemaal het apenzuur maar hoe lekker is dat. Ik kan bijna niet omschrijven hoe het voelt als je eenmaal klaar bent. Bijna euforisch. Ik heb een super fijne klik met Manon en ze weet me precies te pushen waar nodig. Er is niets aan deze beslissing waar ik spijt van heb.

Ik heb het nu al over kerst.. Jezus, help me.

Na al jullie reacties heb ik volgens mij al aan 1546 personen uitgelegd wat ik precies moet doen en welke oefeningen ik doe. De ene wil mee, de andere wil ook een PT en van de ander moet ik vooral heel goed opletten en dingen filmen zodat zij er ook van kunnen leren. Nou jongens, als ik het kan, kunnen jullie het helemaal. Er zijn echt dingen die gewoon té leuk zijn om te doen. Neem nou het boksen. Volgens mij begin ik nog net niet te stralen als Manon me zegt dat ik m’n bokshandschoenen mag aantrekken. Ik riep afgelopen week al dat ik een set wil voor kerst zodat ik dit kan oefenen en doen en me vooral lekker uit kan leven. Ik heb het nu al over kerst.. Jezus, help me.

IMG_2605-001
Zoals de meeste van jullie weten, praat ik graag en ik denk dat Manon dat ondertussen ook weet. Ik probeer door mijn buitenadem-heid gewoon met haar te kletsen. Al moet ik oppassen wat ik allemaal zeg… ”Oh, ik HAAT planken…” roep ik super enthousiast terwijl Manon me laat planken. Shit, dat had ik echt niet moeten zeggen. Met resultaat dat ik een kwartier later boven de step hing, buikspieren (welke buikspieren?) aangespannen en het zweet dat over mijn hoofd liep als een stromende rivier. Fijn joh, dat kan mijn lichaam toch helemaal nog niet aan. Het feit dat ik de oefening vooral in mijn rug voelde betekende misschien ook dat dit nog een beetje enthousiast was allemaal. Dan door naar de volgende oefening want niets doen is geen optie. Stipt op de tweede plek als mijn favoriete oefening zijn die leuke touwen die aan het plafond vastgemaakt zitten. Hoe heten ze in het echt? RPM, TXI… Iets met 3 letters. Al sla je me dood. Ik ben te veel bezig met oefeningen zelf, om ook maar de helft te onthouden. Het is zwaar zeg ik je. Ik moet met mijn armspieren mezelf omhoog trekken. Mijn armen kunnen net een boodschappentas met boodschappen tillen, laat staan 120 kilo. Als je je afvraagt hoe dat eruit ziet? De oefening is te zien in het filmpje onderaan de pagina!

ezgif.com-gif-maker(1)Stiekem kan ik niet wachten tot we weer 3 lessen verder zijn. We gaan dan weer een meting doen en aangezien ik niet meer op de weegschaal heb gestaan en probeer vertrouwen te hebben in wat ik doe en weet, ben ik ZO benieuwd wat hier uit gaat komen. Ik ben in elk geval blij dat ik veel ‘steun’ krijg en dat mensen niet bang zijn om me hierop aan te spreken. Afgelopen maandag was ik in de stad om ons kampioenschap te vieren en het is zo leuk om mensen tegen te komen als je aan het afvallen bent! ”Laat me je eens zien… Goed bezig meid!”, thanks Marissa, je bent een held. Zulke opmerkingen maken mijn dag en jullie hebben geen idee hoeveel kracht ik uit jullie complimenten put. Ik lijk dan wel een bikkel en iemand met een grote mond die wel z’n mannetje staat, maar in mijn hoofd gaat dat toch net allemaal wat anders hoor. Ik zei vorige week tegen Manon dat ik snel opgeef, dat ik geen doorzetter ben. Ze kan dat moeilijk plaatsen omdat ze dat nog niet in mij herkent. Nou zet ik natuurlijk ook wel door omdat zij me motiveert om door te zetten. Maar als ik aan het opdrukken ben (lees: een van mijn minst favoriete oefeningen) dan ben ik voortdurend in mijn hoofd aan het opgeven: ”Oh dit is te zwaar, je kan dit niet, ik hou het niet meer vol, ik geef zo op”. Ik ben zo geneigd om dat ook te doen. Waar ik in de afgelopen 3 trainingen al achter ben gekomen, is dat er mentaal voor mij nog een heel groot deel te winnen is. Het feit dat ik met een PT werk die deze mentale uitdaging ook met mij aan wil gaan, betekend veel voor me. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ik kan niet wachten om te zien hoe ik hieruit ga komen. Hoe ik in mijn schoenen sta na deze hele ervaring en hoe ik er straks uitzie als ik mijn doelen heb behaald.

Ik ben heel blij dat jullie me nog niet zat zijn en dat jullie blijven vragen naar mijn volgende blog. Ik mag me gelukkig prijzen met de mensen om me heen die continue interesse blijven tonen, me motiveren en me onvoorwaardelijke vriendschap geven hoe ik er ook uitzie. Een van mijn beste vriendinnen vertelde me afgelopen week dat ze zich niet voor kan stellen hoe ik er na dit hele avontuur uit zal zien en wat ik uit zal stralen, want voor haar ben ik al mooi. Als dat geen onvoorwaardelijke vriendschap is, dan weet ik het ook niet meer. Love you guys, to the moon and back.

4 gedachtes over “To the moon and back

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s