You can’t squat with us

FullSizeRender

Zo het Pinksterweekend zit er weer op! It’s a wrap people! Mijn weekend begon zaterdagochtend met een training met Manon. En het ging kut. Oh men, wat ging het kut. Manon had me al een beetje voorbereid op het feit dat we ook de loopband bij de training zouden betrekken. Wandelen doe ik graag dus lopen is voor mij geen probleem, hardlopen is natuurlijk een ander verhaal. Toen Manon me afgelopen zaterdag op de loopband zette en ik enkel hoefde te lopen, ging dit dus ook gewoon lekker. Na de loopband begon de interval training zoals we die normaal ook ongeveer beginnen; op en af steppen op de step, planken, squats, lekker zwaaien met de kettlebell, you know the drill. Echter merkte ik bij het steppen met 2 gewichten van 4 kilo in de hand ineens wel heel erg zwaar was. Met de eerste plank dacht ik al meteen: ”Dit gaat echt niet lukken vandaag”. Ik was niet de enige die het opviel want vrij in het begin van de training zei Manon er al wat van: ”Je bent anders vandaag vergeleken bij de vorige trainingen”. Oh ja, echt wel. Mijn energielevel zat op -10 en ik had het heel erg zwaar met alles.

Toen ik mijn bokshandschoenen aan mocht trekken dacht ik nog ”yes, deze gaan we rocken”, maar zodra we begonnen wist ik dat niets minder waar was. Ik voelde me helemaal slap in mijn armen en ik kon lang niet de kracht geven die ik normaal weet te geven in de trainingen. Mijn energie (welke energie?) moest ik uit mijn kleine teen trekken en zelfs daar zat niet genoeg in om deze training goed uit te voeren. De frustratie sloeg toe en dat begon juist nog meer dwars te zitten. ”Dit is mentaal Lis” zegt Manon. En ze heeft ook gelijk. Dit ís mentaal. Mijn lichaam doet het allemaal wel, ik heb het zwaar, maar ik heb gewoon door kunnen gaan. Ik heb heel de training af kunnen maken maar in mijn hoofd heb ik wel 2802 keer opgegeven. ”Ik kan dit niet, ik kan dit niet, ik kan dit niet” spookt door mijn hoofd en het besef dat deze blokkade grotendeels mentaal is, maakt het misschien nog wel frustrerender. Aan het einde van de training zat ik ook als een zoutzak op een bankje. ”Deze dagen ga je zeker vaker krijgen en je zal het zeker nog een keer haten” zegt Manon. Zeker waar. Ik geloof het. Maar op dit moment vind ik de trainingen juist leuk en ik rij elke keer weer met plezier naar Waalre omdat ik weet dat ik dit weer mag doen, dat maakt dit misschien ook zo’n ergernis. Ik wil wel, maar ik kan niet. Nou ja, mijn hoofd wil niet. Want Manon laat me inzien dat ik dit wel gewoon een uur heb volgehouden en dat mijn lichaam toch (ongeveer) heeft gedaan wat het moet doen. Dat besef is nog even een paar dagen blijven hangen want ik vind het maar een raar fenomeen. Manon heeft voor het eerst gezien wat ik bedoelde met de opmerking dat ik snel opgeef, want afgelopen zaterdag gaf ik snel op. Ik gaf meteen toe aan wat mijn hoofd dacht dat mijn lichaam niet kon. Stoppen met planken, niet doorzetten met opdrukken, geen kracht geven met boksen. It was frustrating as hell. [filmpje volgt: YouTube is even niet blij met mij en verbiedt mij het een en ander, zucht]

ezgif.com-gif-maker Op de parkeerplaats kwam ik Ellen en Eva tegen. Ze moesten lachen toen ik volmondig zei: ”Het ging kut. En weet je wat ze me liet doen? Lunges”. Dit laatste zei ik natuurlijk met een verafschuwd gezicht erbij want zover het bij jullie nog niet duidelijk was: ik haat lunges. Natuurlijk had ik dit Manon al verteld met mijn grote mond, dus ik heb het aan mezelf te danken. Het feit dat ze vindt dat ik het wel gewoon kan, ondanks mijn gezeur dat ik het niet kan, geeft me wel een voldaan gevoel. Eva stak me nog wel een hart onder de riem toen ik later op de avond een berichtje kreeg waarin ze liet weten dat iedereen wel eens zo’n dag heeft en dat ik gewoon een uur heb getraind en dat ik daar trots op moet zijn. ”De manier waarop was dan misschien wel minder, maar dat geeft niets. Gewoon loslaten” zei ze, dus dat heb ik dan ook maar gewoon gedaan.

12742243_796629130441798_5176324099514888401_n

Zondag stond het enige festival van het jaar bij mij op de planning: 7th Sunday. Een tijdje heb ik zitten twijfelen of ik wel zou gaan, maar besloot toch mee te gaan onder het mom van: je leeft maar één keer (YOLO). Ik ben zo blij dat ik besloot mee te gaan want het was een van de leukste dagen die ik in tijden heb gehad. Ik drink al een tijdje alleen maar op speciale gelegenheden (as you know) en ik besloot deze dag ook gewoon te genieten van een (lees: meerdere) glaasje Hugo. En óf ik heb genoten. Heel erg zelfs. Binnenkort gaat in Venlo het bedrijfje van een vriend van ons open: Joezz New York (www.facebook.com/Joezznewyork) en voordat we het festivalterrein opliepen, waren we allemaal in bezit van een heus Joezz petje. Ik voelde me net deel van een promotieteam. Gewapend met Joezz stickers, een pet en een cocktail in mijn hand maakten we 7th Sunday onveilig. De hele dag was een geluksmomentje. Van het ritje in de spin met Tamara tot het uitbundige dansen bij de eindshow. Van het vriendschappen sluiten met vreemde meisjes bij de wc tot het verdwalen van Sarah (die na een bezoekje aan de wc de verkeerde tent in liep om ons te zoeken). Van Tamara’s onder geknoeide trui tot het vals meezingen van ‘Hou me vast’ van Volumia met een handjevol van de beste vrienden die ik me kan wensen. Ik stond menig maal intens te genieten met een wijntje in mijn hand en lach op mijn gezicht. Grappig om van vrienden te horen dat ze de oude-mij weer beginnen te zien als ik er zo bij sta. Nou hoorde dat wijntje (lees: fles wijn) ook wel bij mij, maar een deel van mij hoopt stiekem dat het ook op begint te vallen dat ik me beter begin te voelen en dat mijn zelfverzekerdheid langzaamaan begint terug te komen Mijn teleurstelling dat om 1 uur de muziek stopte was groot en ik zou willen dat het weer opnieuw zondag was en dat ik opnieuw als een soort promotiemeisje het festivalterrein op mocht lopen en opnieuw deze heerlijke dag mocht beleven. Deze oppepper had ik echt even nodig en woensdag ga ik gewoon weer 110% knallen bij Manon. Een ding is zeker, op zo’n dag als zondag ben ik dan toch blij dat ik gewoon ik ben, hoe ik er dan ook uitzie.

Naamloos ss

 

Advertenties

4 gedachtes over “You can’t squat with us

  1. Lis, je bent goed bezig! Ik ben trots op jou, je zelfdiscipline, motivatie en doorzettingsvermogen! Blijf vooral je ding doen zoals je nu doet. Ik zeg bewust niet ‘volhouden’, omdat je het niet als een straf moet zien. Je krijgt er straks iets heel moois voor terug, al schitter je nu al (innerlijk & uiterlijk)!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s