The Twenty Life

Naamloos
Zo het is echt even lang stil geweest. Voor alle mensen die me niet volgen op Instagram of Snapchat (en die ik dus niet 4 dagen lang compleet heb lastig gevallen): ik was in Rome! Samen met mijn ouders en de buurman ben ik Rome vier dagen lang gaan afstruinen. Voor mij was dit de derde keer dat ik in Rome was, wat het absoluut niet minder mooi maakt! Voor de eerste keer ooit maakte ik me wel een klein beetje zorgen hoe ik dit ging doen. Ik bedoel, Italië is onderhand het land van de koolhydraten (naar mijn idee) en dan hebben jullie nog geen idee hoeveel ik van pizza houd. Hoe ga ik 4 dagen in Rome overleven zonder 5 kilo aan te komen? Geloof me, dat is een uitdaging op zich. Ondanks dat het ”vakantie” was en dan vaak de smoesjes op tafel komen a la ”Het is vakantie, dan mag je toch gewoon even genieten?” was ik streng voor mezelf. Het ontbijt in het hotel was alles behalve zoals je dat in Nederland gewend bent. Er lagen puddingbroodjes, donut-achtige dingen, croissantjes, veel zoete dingen en gebak. HALLO. WAAROM? Elke ochtend liep ik daar langs en riepen ze naar me.. ”Hallo, pak mij! PAK MIJ!”. Ondanks dat at ik 1 boterham met kaas, tomaat en een gekookt eitje en een glas sinaasappelsap. Weet je hoe knap dat is? Nou? Als ik in een hotel ontbijt lijk ik normaal wel een bodemloze put want er is veel keus en ik wil alles proberen en alles is lekker en… nou ja, je snapt wat ik bedoel. Ik vreet me helemaal de tyfus. Normaal ben ik 4 harde broodjes later nog croissantjes aan het kanen. Maar deze keer niet. Schouderklopje voor mezelf.


Je hebt van die mensen die en stedentrip doen en op de eerste dag dan een kaartje halen voor de metro om de rest van de week daarvan gebruik te maken. Aangezien ik al vanaf mijn 18de met mijn ouders stedentrips doe en daarvoor ook altijd met hen op vakantie ben geweest, weet ik één ding: geen metro. Geen openbaar vervoer. Nee, gewoon alles lopen. Vroeger kon ik daar echt wel om huilen en smeekte ik volgens mij nog nét niet om in het treintje naar de camping terug te gaan in plaats van te lopen. De laatste keer in Rome was 7 jaar geleden en ik kan me nog herinneren dat we de metro wel eens hebben gepakt. Niet omdat mijn ouders daar gelukkig van werden, maar omdat ik daar wel gelukkig van werd. Mijn conditie was ruk en mijn voeten deden altijd meteen pijn. Maar di jaar was ik fit! We hebben elke dag ongeveer 20 kilometer gelopen. Aan het einde van de avond was ik meestal helemaal kapot, maar wel op een fijne manier, zo van ”Ik heb godverdomme pijn aan mijn voeten maar dit is zeker wel goed voor mijn conditie”-fijn. Rome is fantastisch. Zelfs na 3 keer. Elke vijf meter kom je wel een mooi gebouw tegen, de een nog mooier dan de ander. Ook al loop je 4 keer dezelfde route, elke keer zie je weer dingen die je de vorige keer niet zag. Ik denk dat ik 6 keer de Trevi fontein heb gezien en deze blijft adembenemend. Gewapend met een zelfgemaakte reisgids van 40 pagina’s liep ik mijn gezelschap door Rome te gidsen. ”Dat is die kerk, gebouwd in dat en dat jaar, door die en die architect, de beelden zijn van Bernini, het plein ontworpen door Michelangelo…”. Ik ging als een speer. Mijn geschiedenisleraar zou trots zijn geweest. Er liepen nog nét geen 30 leergierige mensen achter me aan die dachten dat ze in een tour waren beland, wellicht komt dat omdat we 6 kilometer per uur liepen in plaats van rond te slenteren.

Ondanks mijn poging tot een gezond en minimaal ontbijt, is de lunch ook meteen een dingetje. Normaal eet je thuis fijn een boterham of een salade en nu ga je uiteten. Help. Italianen zijn mega slecht in salades (je krijgt wat blaadjes sla met een tomaat erop) en hoewel een maaltijdsalade hier in Nederland de normaalste zaak ter wereld is, doen ze daar in Rome bijna niet aan. Iedereen zit aan vlees, vis, pizza, pasta etc. tijdens de lunch maar eigenlijk wilde ik gewoon iets gezonds eten. Uiteindelijk wisten we een tentje te vinden die voldeed aan de eisen en waar ik heb kunnen genieten van een enigszins gezonde maaltijdsalade. De andere dagen heb ik ook weten door te komen door de club sandwich (help mayonaise en bacon!). De bacon was ook niet erg lekker, meteen eraf gooien die hap want dat is zonde van mijn punten. Waarom iets eten gewoon omdat het er op zit als het er niet beter op wordt qua smaak en qua punten? Daar doe ik niet meer aan. Heb ik mezelf toch mooi weer een paar puntjes bespaard. Sowieso, omdat ik die sandwiches niet allemaal opgegeten heb. Ik snap niet hoe mensen dat kunnen, eten laten staan, niet dooreten. Als ik een gedeelte van mijn eten laat staan dan komt dat omdat ik ervoor kies niet verder te eten, niet omdat ik vol zit. Ik laat het dan liggen op mijn bord maar het blijft me aanstaren. Ik krijg niets meer van het gesprek mee want mijn brein is compleet gefocust op die sandwich die daar nog ligt. ”Wil iemand dit stuk nog?” vraag ik hopeloos voordat ik het zelf op eet. Gelukkig is er altijd wel iemand die het dan wegpakt. Zo, nu kan ik weer denken, waar hadden we het over?
De grootste frustratie in Rome? Ze zetten hapjes op tafel wanneer je rond een uur of 4 op het terras gaat zitten. WAAROM? Huilen. Chips, pinda’s, mini pizza’s met bladerdeeg, mini sandwiches, gefrituurde mozzarella of olijven. Hoe kan ik daar nou vanaf blijven. Ja, gewoon niet. Ik werd er helemaal paniekerig van als ik dat weer niet had kunnen laten staan en ik toch aan de verleiding toegaf. Good job Liss. NOT.
’s Avonds was het eigenlijk altijd wel goed te doen en op de laatste avond heb ik toch nog pizza op. Enkel niet een hele maar gewoon 4 normale puntjes. Zo kan het ook toch? Toen we het prachtige Rome hadden verlaten en ik zondagochtend wakker werd in mijn eigen bed kon ik het niet laten: ik moest me gaan wegen. Ik was er 4 dagen zo erg mee bezig geweest. Op onze laatste dag in Rome vroeg ik ons pap wat hij verwachtte wat ik was aangekomen, want hij heeft een magisch zintuig en heeft met zulke dingen altijd gelijk. ”Een kilo gok ik” zei hij. Want ja, ik had natuurlijk niet gegeten zoals ik thuis zou eten (denk aan die hapjes op het terras) en ik had zeker niet gesport zoals ik thuis normaal sport. ”Als het een kilo is, dan neem ik die voor lief” zei ik. Zondagochtend stond ik voor de weegschaal. ”Zal je zien dat ik 3 kilo ben aangekomen” zei ik tegen mezelf. Maar toen ging ik erop staan en begon ik hardop te lachen. Ik belde snel ons mam: ”Ik ben afgevallen hahaha! Ik ben precies 20 kilo kwijt!! 20!!”. HOE DAN? Ik heb me 4 dagen onwijs zorgen gemaakt, heb met pijn en moeite een Italiaans ijsje gegeten in angst dat er 2 kilo aan zou zitten aan het einde van de dag en ik viel gewoon 1,3 kilo af. Ik dacht dat ik de 20 nooit zou halen. Ik zat er vaak zo dichtbij en het ging zo langzaam. Maar eindelijk is het zover. 40% van mijn af te vallen doel is behaad. 20. Welcome to the twenty life.

Advertenties

3 gedachtes over “The Twenty Life

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s