Palma, Palma de Mallorca!

1372459433773520

Wauw, ik denk dat het lang geleden is dat ik zolang afwezig ben geweest op mijn blog. Ik zou op dit moment ook wel 6 berichten achter elkaar kunnen schrijven want er is zoveel gebeurd in de afgelopen twee weken. Excuse me als dit bericht wat aan de lange kant is maar here we go!

Juni zou bij voorbaat al een drukke maand voor me worden, daar was ik me van bewust. Begin juni stond Rome op de planning, vervolgens een concert van Adele, toen een reisje naar Mallorca om vervolgens af te sluiten met een concert van Coldplay. Rome wist ik door te komen zonder 10 kilo aan te komen, waar ik wel angst voor had gezien de gezelligheid en de eetgewoontes van de Italianen en mijn reisgenoten. In mijn vorige blog was te lezen dat ik zelfs afgevallen was na dit reisje, bonuspunten voor mij! Toen stond Adele voor de deur, nou ja, niet de spreekwoordelijke deur natuurlijk want dan had ik waarschijnlijk een hartverzakking gehad en had ik dit niet meer kunnen schrijven. Die maandag had ik vrij en gingen we eerder naar Antwerpen zodat we ook nog konden kijken voor jurkjes voor de bruiloft. Het was tevens de eerste keer sinds het afvallen dat ik ging winkelen en had daarbij dus geen flauw idee welke maat ik eigenlijk had en of ik überhaupt wel iets leuks aan kon. Ik leek de jackpot te hebben bij de Esprit. Wauw, hele mooie jurken, maar wel maatje 42. Nu wist ik niet welke maat ik had ondertussen, maar één ding kan ik je wel vertellen: zeker nooit maat 42. Toch lekker eigenwijs meegenomen naar de paskamer want misschien had ik dan nog een beetje beeld van de maten. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat, ondanks de jurken me natuurlijk niet pasten, het me 100% meeviel. Ik kreeg ze tenminste nog aan, dat is al heel wat en ik kreeg ze ook nog eens uit. In het verleden ging dat nog wel eens anders… Iets aantrekken en onderweg al beseffen dat het zo strak zit als een dwangbuis. Dan maar weer uitdoen…. dat is daarentegen weer een heel ander avontuur, want shit, het zit strak… Dat ding over je hoofd uittrekken is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan, je kan bijna je armen niet meer bewegen zonder dat je de naden uit de jurk trekt. Als je ‘m dan eindelijk een beetje omhoog hebt gewurmd schaven die kraaltjes je hele smoel open en sta je als een boom met je armen omhoog te vloeken. Daarnaast is het minstens 60 graden in dat hokje en als ik dat jurkje eindelijk uit heb, heb ik geen zin meer om überhaupt nog winkels te bezoeken. Herkenbaar? Dus. Geen jurk, wel ideeën. Dat is genoeg voor nu. Ik denk dat ik jullie niet hoef te vertellen hoe de rest van de avond was. Adele was uiteraard haar legendarische zelf en blies heel het publiek omver. De gehele show heb ik vooral voortdurend gedacht: ik wil haar jurk hebben, die past me misschien wel.

13465950_1194602607268438_2444362915300719377_n

Toen door naar Mallorca want och och, mijn leven is zo zwaar. Na Rome had ik hier helemaal vertrouwen in. Omdat we in de middag zouden vliegen had ik ervoor gezorgd dat ik mijn eigen lunch al in de tas had zitten, want naast dat een broodje kopen op het vliegveld al duurder is, weet ik ook niet wat ze er precies opsmeren en welke kaas ze erop doen etc. Die dingen maken het voor mij moeilijk om mijn Weight Watchers dagboek bij te houden. Lekker stukjes verse ananas meegenomen om in het vliegtuig te eten en mijn vakantie begon al gezond. We lagen nog geen half uur aan het zwembad toen de chocolade rondgegeven werd. ”Lukt het jullie om me de hele vakantie geen eten aan te bieden?” vroeg ik. ”Nee” antwoordde mijn tante. Dat is ook moeilijk, maar ik ben trots dat ze zich zo in hebben weten te houden. Bij het zwembad werd chips gegeten en de Sangria werd ook meteen al besteld. Doe mij maar een Cola light want ik ga alleen drinken op de Sangria-avond, die altijd vaste prik is. De volgende ochtend stond ik om half 8 op om te gaan sporten in de sportschool. Het was een simpele sportzaal in het hotel met vooral veel gewichten. Een warming up op de fiets en daarna een training in elkaar geknutseld met de middelen die ik had en de kennis van mijn trainingen bij Manon. Het voelde goed iets te doen op mijn paar dagen ertussenuit.

Ondanks dat ik heel veel (lees: heeeeel erg veel) waarde hecht aan het ontbijt, hield ik het gewoon lekker simpel met één broodje, flik wat groen en een eitje. Geloof me, de donuts en muffins schreeuwden mijn naam. Tussen de middag aten we buiten het hotel en probeerde ik juiste keuzes te maken. Welke niet meevallen in Spanje, want je krijgt bijna overal wel brood of friet bij. Doe mij die gamba’s maar dan. Niet dat die aioli goed is voor me…  Toch had ik ’s avonds de grootste uitdaging bij het buffet want alles is zo lekker. Hoewel ik vorig jaar wel 4 keer dat buffet rondliep, hield ik het nu bij twee keer. Een keer om een salade te maken (voorgerecht) en een keer om mijn hoofdgerecht bij elkaar te verzamelen. Ik nam geen vet vlees, probeerde zoveel mogelijk groente te eten en ik ging zelfs niet terug voor het toetje.

13431522_1194602310601801_2316213795262479532_n 13533051_1194602340601798_7722626766282263233_n

Na het eten liepen we vaak een kilometer of 4 richting het bruisende gedeelte om daar het terras op te gaan. Onze Sangria-avond begint een traditie te worden en ook dit jaar kon deze niet ontbreken. Dat betekende dat mijn enige avond met alcohol aangebroken was. En of dat glas lekker was en dat glas daarna en dat glas daarna en dat glas daarna. Twee uur later wist ik links niet meer van rechts te onderscheiden en gingen we de hort op. Ik kan normaal mijn borrel goed hebben en ben niet zomaar ondersteboven te krijgen. Nu ik alleen ben afgevallen en ook nu ik niet meer zoveel drink (lees: bijna nooit) is mijn gewenning aan alcohol een beetje verzwakt. Dat was, op zijn zachts gezegd, goed te merken. De volgende ochtend werd ik wakker van het geklop op de deur en ik heb diegene wel een kwartier laten kloppen voordat ik de kracht had om dat bed uit te stappen. Zwalkend deed ik de deur open (ik zwalkte serieus) en mijn lieve moeder kwam me wekken omdat het 11 uur was. 11 uur? Hoe ben ik thuis gekomen en waarom doet mijn hoofd zo’n pijn? Ook nog eens te laat om te gaan sporten, goed begin Lis. Aan het zwembad klapte mijn kater pas echt in. Flarden van de avond kwamen bij me terug en ik wist niet hoe snel ik mijn telefoon moest opladen om te kijken wat de schade was. Heel de dag heb ik niet geweten wat ik met mezelf aanmoest, ik was super druk en ik heb me heel de dag verschrikkelijk gevoeld. Leuk, drank. De rest van de dagen heb ik geen alcohol meer aangeraakt. Ik ben voorlopig weer genezen.

13516377_1194602253935140_7559687172637346947_n

Ondanks dat mijn tripje naar Mallorca met mijn familie was, betekend dat niet dat ik met meer gemak aan het zwembad lig in mijn tankini. Of je nou een badpak aanhebt of een bikini, je zit toch wel alles. Van de ene kant lig ik dan liever met een jurk aan op mijn bedje. Toen we een middag wilde gaan waterfietsen een kilometer over de waterkant van het strand moesten lopen voelde ik me helemaal ongemakkelijk. Ik denk voortdurend: ”Kunnen jullie het zien?”. Ik hoop dat er ooit een tijd aanbreekt dat dit niet meer zo’n dingetje voor me is,  maar ik betwijfel het ten zeerste. Hoewel mijn focus vooral op het opletten met het eten lag, heb ik zoveel mogelijk proberen te bewegen. Ik ben twee keer in de ochtend de sportschool ingedoken en liep elke avond 4 kilometer naar het centrum en ook weer terug. Laat die taxi maar zitten, ik kan de beweging goed gebruiken.

Hoewel ik me eigenlijk alleen nog maar bij Manon weeg, wist ik voordat ik vertrok eigenlijk niet wat ik woog. Ik zeg eigenlijk, want ik kon het niet laten en moest van mezelf de ochtend voor vertrek wegen, anders weet ik toch niet hoe ik me moet gedragen in Mallorca? Ik kon het niet loslaten. In de training voor mijn reisje zei ik tegen Manon: ”Ik ben aangekomen. Ik denk het echt!” Volgens mij verklaarde Manon me voor gek maar het bleef in mijn hoofd zitten. De volgende ochtend stond ik inderdaad op de weegschaal: 0,8 kilo eraf. Niets aan het handje! Gelukkig, kon ik met een gerust hart weg. Bij terugkomst moest ik er uiteraard ook weer opstaan, het was al laat in de middag en ik had mijn kleren aan maar naar schatting was ik zeker wel afgevallen in Mallorca. Hoppa!

Coldplay stond voor de deur. Nou ja niet echt voor de deur want dan zou ik helemaaaaaal niet meer leven… maar je snapt me wel. Hoeveel ik hiernaar uit heb gekeken, kan ik jullie bijna niet vertellen want dat valt gewoon niet te beschrijven. Coldplay is by far mijn favoriete band en ik ben al een jaar of 6 helemaal in de ban van Chris Martin en co. Bij het vorig concert in Nederland was ik ook al aanwezig en ook deze keer had ik alles op alles gezet om kaartjes te bemachtigen. Ik had niet alleen een kaartje voor mezelf gekocht maar ook voor mijn broertje en gaf hem deze cadeau voor kerst. Sindsdien ben ik aan het aftellen en afgelopen donderdag was het zover. We hadden prachtige plaatsen en vanaf het moment dat Coldplay het podium opkwam heb ik niet kunnen stoppen met lachen. Ik ben twee uur lang compleet gelukkig geweest, maar dan ook echt gelukkig! Niet bezig met wat mensen naast mij van me zouden denken en niet bezig met alledaagse problemen. Gewoon gelukkig. Absoluut een bevestiging waarom ik zo onwijs van deze band hou. Ik heb heimwee naar het concert. Ik weet niet of het mogelijk is, maar ik heb het.

13528830_1194699110592121_5551342291442984197_n 13438844_1194602040601828_7539953407728726415_n

Afgelopen zaterdag was weer mijn eerste training met Manon nadat we elkaar ruim een week niet hadden gezien (serieus ik begin haar na een paar dagen te missen, ik weet niet hoe we dit straks gaan doen). Het liefst ga ik ook het eerste uur met een kop thee kletsen want we hebben elkaar altijd van alles te vertellen. De training ging echt weer fijn en het voelde weer goed om met elkaar te trainen. We kunnen er nog wel een schepje bovenop doen hebben we besloten dus ik ben heel erg benieuwd naar de trainingen van deze week!

Dit weekend stond nog een feestje op de planning. Hoewel ik de Bob was, heb ik me helemaal prima vermaakt. Op dit moment vind ik het sowieso leuk om onder mensen te zijn die ik niet dagelijks zie, omdat zij mij zien veranderen terwijl ik en de mensen die mij dagelijks zien, dit bijna niet opvalt. Een van mijn vriendinnen zei tegen mij dat toen ze me zag staan van een afstandje ze eigenlijk pas zag dat ik nu niet meer echt dik-dik ben. Natuurlijk ben ik nog steeds zwaar en ja, ook nog te dik. Maar het dikke is er een beetje vanaf. Snap je wat ik bedoel? Het grappige is dat niet alleen haar opviel, Manon zei me precies hetzelfde toen ze het filmpje van de vorige training terug zag en grappig genoeg zie ik het ook eens. Ik snap wat ze bedoelen. Ik ben blij dat ik vriendinnen heb die dit ook tegen me zeggen en waar ik ook echt alles mee kan delen. Met z’n drieën stonden we te grappen en we vroegen ons af hoe ik er straks uitzie als ik 80 kilo weeg. Ik weet het zelf ook niet, ik kan mezelf namelijk niet terughalen uit die tijd en ik heb geen foto’s waarvan ik weet dat ik dat woog. Het is voor mij dus ook een verrassing hoe ik uit dit avontuur kom, net zoveel als voor jullie. Maar zoals Tamara en Cilla zaterdag tegen me zeiden: ‘Als iemand het kan Lis, dan ben jij het!’ En voor het eerst in lange tijd, geloof ik het zelf ook.

  

Een gedachte over “Palma, Palma de Mallorca!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s