Standvastig dippen

tumblr_n49t2fXeTh1s2zaqao1_500

Nadat ik weken vol energieke, gelukkige en blije berichten heb geschreven is het eindelijk zover: mijn dip. Een dip die er meer lichamelijk uit lijkt te komen dan mentaal. Sinds ik terug ben uit Mallorca is het eigenlijk al niet meer wat het geweest is. Ik was blij dat mijn reisjes er even op zaten, want ik had toen al tijden van onregelmaat achter de rug en ik was blij dat ik eindelijk even meters kon maken in de aankomende periode van regelmaat. Helaas begon ik bij mijn trainingen van Manon een beetje te verzwakken. Mijn energie begon langzamerhand weg te spijbelen en ik merkte dit in alles. ”Misschien slaap je te weinig, probeer eens even je rust te pakken” stelde Manon voor. Het begon me te irriteren dat mijn energielevel niet meer was wat het geweest is, dus ik greep tips van Manon met beide handen aan. Met als gevolg dat ik netjes rond een uur of 9 naar bed ging. Drie nachten lang sliep ik meer dan 10 uur per nacht, met als resultaat dat ik me waarschijnlijk nog wel slechter voelde dan beter. Nog minder energie voor mijn gevoel. In de trainingen leek het bijna wel slechter te gaan en ik kreeg steeds meer moeite met het bijhouden van het door Manon gezette tempo.


Toch zat er gewoon een meting aan te komen die zaterdag (zie boven). Ik had mijn eerste grote fout al eerder die week gemaakt: ik had me thuis gewogen. Ik was heel erg blij met het resultaat en toen ik die avond training had en Manon me vroeg of ik me nog had gewogen, begon ik te lachen. ”Oh nee he, jij bent echt erg” zegt ze lachend. Ik weet het. Echt heel erg. ”En, zeg dan, wat woog je?!” vraagt ze me. ”Eigenlijk wil ik dat niet zeggen” geef ik toe, want ”straks valt het zaterdag dan heel erg tegen”. En of het tegenviel. Die zaterdag tijdens de meting bleek ik 1,7 kilo zwaarder te wegen dan mijn stiekeme weging thuis dinsdag. Ik wist het wel, dit moest toch ook gewoon een keer fout gaan. Het stomme is, eigenlijk was het niet zo’n verschrikkelijk resultaat. Vergeleken bij mijn vorige meting was ik namelijk 1,1 kilo afgevallen, mijn BMI omlaag, mijn spiermassa omhoog en mijn vetpercentage naar beneden. Toch was ik de rest van de training geïrriteerd door het feit dat ik nu weer zwaarder woog dan eerder die week. ”Zullen we volgende week dan ook nog maar een meting doen?” vroeg Manon me aan het einde van de training. Nou, laten we dat maar doen dan. Toen Ellen en Eva mij die zaterdag kwamen afwisselen bij Manon en vroegen hoe de training was gegaan, hoefde ik ze maar een blik te geven. Gewoon kut. Het frustreert me zo erg dat het niet meer zo gaat als eerst en die irritatie maakt de hele situatie bijna ondragelijk. Soms word ik er zo boos van, dat ik het liefst een potje ga huilen. Iets wat Ellen en Eva bijna direct opvalt. ”Nou Lis, ik weet het goed gemaakt, dan komen ik en El je straks halen en dan mag je mee de trouwringen ophalen!” zei Eva met een lach. Dan kun je toch bijna niet anders dan vrolijk zijn? Na een bezoekje aan de bloemist en het ophalen van de trouwringen, was ik al in een betere bui. Die avond gingen we ook nog eens uiteten en naar de film (Finding Dory!) en eenmaal thuis en in bed, was ik blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me constant proberen op te vrolijken wanneer ze zien dat ik het liefst ga chagrijnen in een hoekje.


Zaterdag trainen en zoveel spierpijn overhouden dat ik maandag bij de eerste oefening al last had, werd een beetje vaste prik. Toen ik vorige week maandagavond met Manon aan het trainen was en ik daarna doorging naar de lancering van de nieuwe lessen bij Basic Fit, voelde ik mijn lijf pas echt. Na een half uur bikkelen tijdens de Pump, kon ik de Jam niet meer handelen. Na 15 minuten hoorde ik Eva zeggen: ”’Lissa, als het niet meer gaat, dan gaat het niet hé…”. Alsof toen pas het besef er was dat het echt niet ging, distantieerde ik me van de rest en ging ik aan de kant zitten. Het ging eigenlijk ook echt niet, waarom zou ik in godsnaam dan doorgaan? Eenmaal thuis klapte even alles in en kwam mijn spierpijn, beroerdheid, vermoeidheid en humeur als een bom bij elkaar. Ik ben in bed gaan liggen en heb uren geslapen. Belabberd en beroerd als ik me voelde, moest ik me ziekmelden op het werk en sliep ik nog meer. En nog meer. Voor mijn gevoel was het niet mogelijk om nog moe te zijn na al dat slapen en in bed liggen, maar geloof me, het was mogelijk. Mijn hele lichaam deed zeer en het duurde bijna 6 dagen voor de spierpijn uit mijn lijf verdwenen was.

Zaterdag ging ik pas weer sporten en ging ik weer aan de slag met Manon. Volgens mij zag Manon al wel weer hoe laat het was toen ik de zaal instapte. Nog steeds was ik niet mijn oude zelf, met als gevolg dat ik na 5 minuten huilend aan het vertellen was hoe erg ik me niet mezelf voel en ik al drie weken niet weet wat ik met mezelf aan moet. Toch maar een meting doen, want ik vertrouw mijn lichaam niet meer. Ik was weer een kilo kwijt, terwijl het voelde alsof ik aangekomen was. Alles voelt verkeerd, mijn lijf, mijn gedachten. Het is net of ik in een ander lichaam ben gekropen en hier niet helemaal thuis hoor. Maar er zijn ook momenten dat ik me heel even wel mezelf voel, zoals na de bioscoop met mijn vriendinnen, tijdens het fietsen naar Manon toe en op het feestje van mijn vrienden afgelopen zaterdag. Des te erger voelt het bijna als ik me vervolgens weer zo vervreemd voel van mezelf. Ik klamp me met alles wat ik heb vast aan het feit dat ik me weer als mezelf wil voelen, dat het bijna een obsessief gevoel is en de frustratie begint te ontstaan als ik opsta en mezelf weer niet mezelf voel. Ik weet niet wat het is, maar ik wil dat het ophoudt. Mijn twinkeling, mijn energie, het is weg. Ik weet niet of het komt omdat mijn lichaam aan het veranderen en aan het aanpassen is of omdat ik ook daadwerkelijk met iets rondloop waar ik niet van weet wat het is. Wellicht is het wel veel meer mentaal dan ik me doe beseffen. Dit weekend heb ik me meer mezelf gevoeld dan een tijdje, tot ik zojuist opstond en het weer voelde zoals ik hierboven beschreef: een rommeltje. Back to square one. Het energielevel van een dode garnaal, zoals Jill zou zeggen. Toch werken en vanavond Manon verblijden met mijn stralende zelf en vooral heel hard hopen dat mijn hoofd en mijn lijf eindelijk weer eens de balans gaan vinden om weer de Lissa te zijn die ik altijd was.

You should never give up your inner self.
– Clint Eastwood

2 gedachtes over “Standvastig dippen

  1. Het is niet niks wat je aan het doen bent he Lis!! Luisteren naar je lichaam en niet teveel aan die cijfers hangen. Je bent al prachtig en uiteindelijk kom je echt wel bij je droomdoel!! 💋

    Lisa

    Like

    1. Thanks Lies! Luisteren naar mijn lichaam is iets wat ik graag zou willen kunnen maar er is nog geen vertrouwen tussen mijn lijf en mijn hoofd. Cijfers zijn, van de ene kant vervelend genoeg, de enige garantie die ik heb. Niet de meest wenselijke situatie, but i’m working on it!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s