21 days till summer

beach-bff-cool-dream-Favim.com-1890543

Na mijn zwaar emotioneel beladen bericht van vorige week, waar ik overigens hele lieve berichten van heb mogen ontvangen van sommige van jullie, kan ik jullie eindelijk melden dat ik me weer goed voel. God, wat een opluchting om dat te kunnen zeggen. De trainingen gingen sinds vorige week elke keer een beetje beter. Manon begon te merken dat ik aan het herstellen was van whatever ik dan ook heb gehad de afgelopen 3 weken en was super blij dat het eindelijk weer een beetje begon te lopen tijdens de training. ‘Hoe vond je het zelf gaan?’ vroeg ze dan na de training terwijl ze enthousiast was. ‘Ja, wel oké. Nog steeds niet zoals eerst…’ zei ik dan standvastig. Want dat was ook waar, mijn trainingen gaan niet meer zoals eerst. In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon zwakker was geworden en dat het daarom allemaal zo gek ging. Bij het boksen voelde ik dat vooral, het slaan en hoeken voelde zo raar, alsof mijn spieren iets heel anders deden dan voorheen. Aangezien ik 3 weken in het negatieve heb geleefd, dacht ik ook dat het iets negatiefs was. Tot Manon het eindelijk onder woorden kon brengen en tegen me zei: ‘Eerst sloeg jij vanuit massa, nu vanuit de kracht in de spieren.’ Best logisch eigenlijk en hoe meer ik erover dacht, hoe meer ik begon te geloven dat ze wel eens gelijk zou kunnen hebben.

Langzamerhand begon het tempo terug te komen in onze trainingen. Ik kreeg weer spierpijn, fijne spierpijn. Het was net of ik de afgelopen 3 weken lang bijna niet heb getraind, het voelde niet alsof ik iets deed tijdens die trainingen. Ik was alleen maar moe. Afgelopen zaterdag was een van de eerste trainingen dat ik weer wat meer hoop kreeg. Ja, ik liep wel te kampen met een halve keelontsteking, maar het tempo ging omhoog en dwong mijn lichaam tot het uiterste. 15 pull-ups aan de TRX in plaats van 10 of 12. Een minuut planken in plaats van 40 seconden. Ik begon zelfs touwtje te springen en met 20 kilo op en neer te lopen. Zelfs de nieuwe oefening op de TRX ging goed. Sommige dingen waren zwaar, maar ik begon eindelijk weer een beetje van mezelf te zien. Afgelopen maandag kwam ik aan bij Manon en ik bedacht me terwijl ik de auto uit stapte dat ik nog energie had na een dag werken en dat ik me eigenlijk best wel goed voelde. Klein beetje hoofdpijn, klein beetje keelpijn, maar verder goed. De training was ZWAAR. Manon (en ik ook) wil nog alles uit de kast halen voor deze paar laatste trainingen en naast de nieuwe oefeningen die we erbij hebben betrokken, gaan de oude oefeningen ook weer. Bijna 10 minuten hardlopen, 10 keer op en neer lopen met 20 kilo in mijn handen, extra buikspieren, de oefeningen op de TRX, het touwtjespringen: het ging allemaal goed. Thank god. Ik kan eindelijk mijn bed weer uit in de ochtend en in de avond moet ik mezelf dwingen om naar bed te gaan en zit ik niet om half 10 op de bank te vechten tegen mijn slaap.

Naamloos

Ik heb het idee dat mijn lichaam weer functioneert. Dat mijn geest weer functioneert. Dat de energie weer te zien is. Als ik €10,- zou krijgen voor elke keer dat iemand tegen me zei dat ik er een stuk beter uit zie deze week, zou ik zeker mijn verkeersboete kunnen betalen die deze week binnenkwam. Ik kan bijna niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik me weer als mezelf voel. De kleine pijntjes zijn aan het wegebben, met de dag voel ik me beter en gelukkig maar want Manon en ik hebben nog maar een handjevol trainingen te gaan. Maar dan? Dan moet ik het ‘alleen’ doen. Al vrees ik dat Manon niet zo makkelijk van me afkomt want ondertussen is ze een vaste factor geworden in mijn leven en ben ik een beetje bang dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet als ik weer zelf moet trainen. Er zijn op dit moment niet veel mensen met wie ik meer contact heb dan met haar en straks valt dat gewoon weg. Om eerlijk te zijn krijg ik een kleine paniekaanval als ik daaraan moet denken. Maak daar maar een grote paniekaanval van. Ondertussen hebben we mijn eten ook betrokken in dit alles. Ik heb al deze tijd de Weight Watchers gevolgd maar ben nu wel zeker genoeg van mezelf dat ik ook wel open sta voor andere tips en aanwijzingen, terwijl ik me 4 maanden geleden vastklampte aan de WW-app. Manon heeft me ondertussen zo veel geholpen met alles dat ik graag nog wat van haar wijze lessen mee pik nu het nog kan. Op dit moment maak ik van alles wat ik eet een foto en krijgt Manon aan het einde van de dag een lading foto’s van mijn eten om een beter idee te krijgen wat ik per dag eet. Gek hoe confronterend dat eigenlijk is. Soms kijk ik die foto’s terug en dan denk ik: heb ik alleen dat gegeten vandaag? Of zie ik dan pas hoe weinig groente en fruit ik eigenlijk heb gegeten. Misschien eet ik soms dan toch te weinig… Langzamerhand ben ik me aan het voorbereiden dat ik straks toch wel veel op mijn eigen kracht zal moeten doen. Dit zou eigenlijk geen probleem moeten zijn want ik heb de eerste maanden ook op eigen initiatief gesport en heb toen ook al meters gemaakt. Dan zou dit me toch ook moeten lukken?

Maar daar komt het eerste obstakel al, want hoewel het nu ook zomer lijkt te worden in Nederland vertrek ik over precies 3 weken naar zuid Spanje voor een welverdiende zomervakantie met 3 geweldige vriendinnen. Hoewel ik weet dat ik van hen alle support zal krijgen die ik nodig heb, blijft het een uitdaging. Ik heb nog nooit eerder gesport op vakantie maar heb gelukkig mijn Sporty Spice Dani bij me, die me ongetwijfeld graag vergezeld zolang ze er maar bruiner van wordt. Uitdaging of niet, ik heb er heel veel zin in. De laatste keer dat ik met vriendinnen op vakantie ging was ik 19,  maar ik kan niet helpen dat ik denk dat dit weer een vakantie wordt om over naar huis te schrijven. Wie had ooit verwacht dat ik met sportschoenen in mijn koffer op vakantie zou gaan? Het dingetje is: over 58 dagen is de bruiloft en ik heb vanaf het begin van het jaar geroepen dat ik op de bruiloft 25 kilo kwijt wilde zijn Geloof me, ik ben er bijna. De laatste weging bij Manon viel tegen, maar ik ben dicht bij de 25. Ik heb het idee dat mijn lijf na de afgelopen 3 weken nu eindelijk weer aan het oppakken is. Dus ik zeg, kom maar op met die volgende meting. Kom maar op met die vakantie, met de zomer. Let’s make it a beautiful one.

beach-best-besties-friends-girl-Favim.com-421911

 

Advertenties

4 gedachtes over “21 days till summer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s