In her shoes

tumblr_inline_muuya2awyg1r5md3b

Dat mocht even duren toch? Mijn vorige bericht is al van 23 augustus, wat gaat de tijd toch snel! Dit heeft natuurlijk ook wel een beetje een reden, want twee weken geleden was de bruiloft van Ellen & Eva en voor het geval dat jullie niet doorhadden wat voor soort ceremoniemeester ik was: ik was een drukke ceremoniemeester. Ceremoniemeester ++, zo staat het ook wel beter bekend, maar ik ben er super trots op. Sinds ik terug ben gekomen van vakantie is mijn leven net een achtbaan. Werken, sporten, meeten voor de bruiloft, leuke projecten, vrijgezellenfeest, andere feestjes… het kwam echt in een stoomtrein-vorm mijn kant op. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet altijd intens, alles is bij mij intens, maar dat intens genieten zorgt er wel voor dat alles heel snel gaat. Ik val van het ene leuke evenement in het volgende en ik heb geen tijd om te genieten… En toen was het zo ver.. The day we ALL have been waiting for! Nou ja, ik dan. Ik was heel bang dat alles ineens even weg zou vallen na de bruiloft. Heel gek leek me dat. We zijn 9 maanden bezig geweest een droomdag te maken voor deze twee toppers en if you ask me? Is dat zeker gelukt.

3 september stond het vrijgezellenfeest voor de deur. Ik heb deze zelf met twee andere leuke meiden georganiseerd en wist dus precies wat er op de planning stond: veel sportiefs. Mijn hele leven roep ik al dat ik niet sportief ben en dat ik alles behalve goed ben in sporten. Dit staat echter niet gelijk aan niet leuk vinden. Eigenlijk zijn er veel sportieve dingen die me heel leuk lijken en waar ik echt wel eens aan mee zou willen doen. Maar wat houdt me dan tegen? Schaamte. Want wat nou als ik nog geen 5 minuten mee kan doen en ik kan al niet meer ademen omdat ik geen conditie heb? Of wat nou als er mensen meekijken en denken: ¨Kijk die walvis rennen!¨. Zoveel dingen die door mijn hoofd gaan als ik iets moet doen wat buiten mijn comfortzone ligt. Het stomme is dat veel van die dingen die door mijn hoofd gaan niet waar zijn. Sinds november sport ik fanatiek zeker 3 keer per week. Ik verleg mijn grenzen, zorg voor conditie en doe dingen die ik normaal niet zou kunnen… en daar draai ik mijn handen niet voor om. Waarom kan ik dit dan niet? Op 3 september, besloot ik het ook gewoon allemaal te doen én de fanatieke kant te laten zien die ik absoluut heb. Thank god was ik met mensen die me ook gewoon lekker lieten gaan en die me (zover ik dat voelde) echt niet veroordeelden. Ik heb zo´n leuke dag gehad! Ik kon mijn ei kwijt en heb gewonnen (heel belangrijk). In de auto, alleen terug naar huis komt het besef ineens: ik ben niet meer zoals eerst. Ik kan rennen, voetballen, fietsen, kanoën en zwemmen, zonder dat ik buiten adem aan de kant sta na 5 minuten. Natuurlijk spelen er dingen in mijn hoofd als ik zie dat mensen naar me kijken, terwijl ze misschien helemaal niet denken wat ik verwacht dat ze denken. Maar dat is nou eenmaal de onzekerheid en die is er niet zomaar uit. Toch verras ik mezelf nog als ik daar zo sta een halve dag en me na een zo´n dag besef dat ik nog steeds wel door zou kunnen. Ik ben niet meer dat meisje van 27 kilo geleden, maar dat dringt toch nog niet zo goed tot me door.

Twee weken later was het dan eindelijk zover: de bruiloft. De dag. Iets waar ik zeker maanden naar uit had gekeken en ineens was het zover. De avond van tevoren kon ik niets anders doen dan stuiteren en stond heel mijn tafel vol met zelf geknutselde spullen om mee te nemen de volgende dag. Ik heb Ellen en Eva alleen maar berichten gestuurd heel de avond lang (en nacht) en in de ochtend stonden we weer met elkaar op d.m.v. hilarische filmpjes. Om 9 uur zat ik bij de kapper en een uur later scheurde ik met mijn jurk aan in mijn witte bolide Veldhoven door. Toen om 2 uur de ceremonie begon, kon ik eindelijk even rust pakken en genieten. Ze waren zo mooi… Zo verschrikkelijk mooi. Tijdens de ceremonie, tussen alle mooie woorden, mooie blikken en mooie mensen, begon de zon voorzichtig te schijnen. Tranen vielen, tranen van geluk, tranen van verdriet om het verlies van een dierbaar persoon. Je hebt ceremonies waar geen einde aan lijkt te komen, maar dit was er geen een van. Toen het laatste nummer aanbrak baalde ik oprecht. Ik had nog wel een uur langer in die mooie setting willen zitten. Voor mijn gevoel was de kop eraf, het geregel was voornamelijk nu wel geweest en nu kon ook ik echt intens gaan genieten van deze mooie dag. Op naar de feestlocatie met mijn trouwe helper op de bijrijdersstoel (nog bedankt Clau) om daar de heerlijke taart van Corina (Cosy Cakes) aan te snijden. Ik denk dat ik nooit in mijn leven zo´n lekkere cupcake heb gehad. Alles klopte vanaf daar. De taart, het weer, het eten, de mensen, de gesprekken. Tijdens het eten was mijn tijd aangebroken. De tijd voor mijn speech. Ik was een alinea bezig toen ik merkte dat ik door mijn tranen de woorden al niet meer kon lezen. Tegenover me stonden twee bruiden me met tranen in hun ogen aan te kijken. Man, deze dag moet leuk zijn toch? Trillend met mijn handen sprak ik de woorden die ik graag aan hen wilde vertellen. Hier en daar zag ik mensen traantjes wegpikken. Dan zal ik het wel goed gedaan hebben toch? Nóg een obstakel overwonnen… Waar is die prosecco?

screenshot-2016-09-29-at-23-11-20

Voor ik het wist werd ik op een stoel gezet voor pak en beet 40 man en moest ik geloven aan een speech van niet één maar van twee bruiden. Hoe bijzonder is dat? Ellen en Eef zijn beide goed met woorden en de woorden die gezegd zijn, waren eigenlijk té mooi. In de maanden van plannen hebben we meerdere onderonsjes gekweekt, maar een van die onderonsjes was toch wel mijn eigen uitspraak: huilen huilen huilen. Zodra we de dag doornamen met elkaar, ging dat als volgt: ¨Ik zie Ellen in haar jurk: huilen huilen huilen. Auto gaat Eva halen. Ik zie Eva dan in haar jurk: huilen huilen huilen. Jullie zien elkaar: huilen huilen huilen¨. Jullie snappen wat ik bedoel. Daarbij maakte ik uiteraard dramatische handgebaren. Terug naar de speech: na de mooie woorden van de bruiden sloten ze af met ons motto. Huilen huilen huilen. Waarna ze zeiden: ¨En dat is in een andere taal?¨. Waarna er radiostilte, kortsluiting en een klappend aapje in mijn hoofd was… ¨WENEN WENEN WENEN, we gaan naar Wenen!¨ En zo, kreeg ik zomaar een super mega gaaf cadeau als dank voor mijn ceremoniemeesterschap, wat op zich al een cadeautje was om te mogen doen! WAT. Gebeurd me dit nu echt? Ik ga echt een weekendje met de twee bruiden naar Wenen. Holy fuck, zo gaaf. Ik zag mezelf al gaan in een Sissi jurk door een mooi Weens paleis. Ik ben een uur gewoon helemaal van de aardbodem geweest, zo onwerkelijk!

screenshot-2016-09-29-at-23-13-03

Later begon het feest en het zorgen was grotendeels voorbij. Gek hoe een avond van ruim 5 uur zo snel voorbij kan gaan. De muziek was geweldig en de dansvloer nooit leeg. Iedereen lachte en het was beter dan ik ooit (in mijn draaiboek) had kunnen wensen. Emoties waren all over the place… Het is voorbij. Ik zette de dames op de taxi naar hun huwelijkssuite en kon het bijna niet geloven. Het is écht voorbij. Als ik dit allemaal zo teruglees, lijkt het of ik het over mijn eigen bruiloft heb. Maar dat was het misschien ook wel een beetje. Een heel klein beetje dan.

De volgende ochtend stond ik om 10 uur bij de molen waar Ellen en Eva hun eerste nacht als elkaars vrouw hebben mogen doorbrengen. Taxi Lissa tot uw dienst! Op naar de brunch met een aantal speciale gasten en personen. Gezellig met zijn allen ontbijten en napraten over de prachtige dag die we hebben gehad met zijn allen. Na het eten bracht ik de dames naar huis en bleef ik zo lang als sociaal acceptabel was hangen. Ik wilde niet weg. Ik wilde niet weg uit de bubbel die we samen hadden en vooral wilde ik eigenlijk niet dat ze op huwelijksreis gingen en mij achter zouden laten. Het is zo gek dat weken van intensief samenzijn ineens afgelopen is en het was ook eng om ineens iets weg te hebben vallen in je leven. Ook al is het maar zoiets als het regelen van een bruiloft.
Het was een prachtige achtbaan, een snelle achtbaan, een heel avontuur. Ik zou het zo weer doen en ik zou zo iedereens bruiloft wel willen organiseren. Het was bijzonder, het was prachtig, het was emotioneel maar vooral de mooiste dag van 2016.

Ik had één doel met betrekking tot deze dag. Ik wilde 25 kilo kwijt zijn. Ik heb het gehaald. Ik ben 27 kilo afgevallen and still standing. Het is weer tijd om me op het sporten te storten. Het is weer tijd om de strijd aan te gaan, streng te zijn en weer terug op weg te gaan naar de nieuwe Lissa. Ik sluit af met de woorden die Eva in haar speech had staan. Ik heb geen groot ego en ik ben alles behalve vol van mezelf, maar voor het eerst in tijden durf ik te zeggen dat ik echt wel een beetje trots op mezelf ben… En weetje? Eva had eigenlijk geen betere woorden kunnen kiezen, ik herken mezelf duidelijk in haar woorden; She feels everything, all at once or not at all.

She does everything with passion stained hands
Looks at the world with burning, fire-lit eyes
Loves with a splintering chaos deep in her bones
And smiles with a secret mouthful of mischief
She feels everything, all at once or not at all
With a soul that runs deeper than any hell
And more intense than any heaven you know
The world isn’t ready for the havoc in her blood, or the storm on her skin
But she doesn’t stop for anyone; and she walks with thunder in her shoes

14449939_10154552260929595_6337171446834072908_n

 

Advertenties

Een gedachte over “In her shoes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s