Gym and Tonic

11098738_351360555052940_1808792424_n

Ik denk dat de titel van dit bericht nog nooit zo’n goed beeld heeft gegeven van mijn afgelopen twee weken. Het is 2017 mensen! New year, new me and all that kind of crap. Op zich hoef ik mezelf niet echt te ‘’vernieuwen’’, ik heb overigens best een goed jaar gehad. Sommige mensen hebben echt een hekel aan nieuwjaar en de feestjes die daarbij komen kijken. Hoe vaak ik mensen wel niet heb horen zeggen dat nieuwjaar het ‘’net niet’’ is. Ik, daarentegen, vind nieuwjaar altijd een erg leuk feestje en ook dit jaar stond ik in de startblokken om te feesten. Nadat we ons allemaal geheel in zwart hadden gehuld en onze wangetjes blonken van de highlighter, proosten we met z’n allen op een mooi 2017. Dit jaar was ik bij de meiden voordat we ons zouden verplaatsen naar het klokgebouw. Tamara gaf haar prachtige nieuwjaarsspeech, Femke onthulde last-minute dat ze wederom tante ging worden, we zongen allemaal nog een keer voor de verjaardag van Harry en vakantieplannen werden gemaakt. Na 3 flessen Hugo opgekloekt (mijn vaders woord voor ‘opgedronken’) te hebben was het eindelijk 12 uur en staken we, super badass, allemaal een sterretje aan. Waarbij ik Esmée meteen een litteken for life heb gegeven. Het lukt ook alleen mij om een minuut in het nieuwe jaar iemand te verwonden. Ik kon nog net mijn laatste kladje Hugo naar binnen gooien toen de taxi al toeterend voor de deur stond. Hop hop, gas erop. Op naar het klokgebouw.

Nadat ik de eerste man van het jaar mijn nummer had gegeven (jammer dat het alleen de taxichauffeur was die ons wilden bellen als hij er was om ons op te halen), stonden we alweer aan de bar in het Klokgebouw. “Doe mij maar een Jillz”. Een hoofdpijnhoeveelheid Jillz later, kwam een van de meiden aanzetten met een glas Gin Tonic welke ze niet wilde. Laat ik dat nou eens lekker vinden. Kom maar hier met die Gin Tonic! En dat… was veruit de slechtste beslissing van de avond, van de maand, van 2017. Uren zijn in een waas aan mij voorbij gegaan. Ik hoorde mensen later klagen over de muziek… Welke muziek? Niets van meegekregen… Voor ik het wist zat ik in de taxi terwijl ik al schreeuwend, boos op de wereld, netjes voor mijn huis werd afgezet.

Voor ik het wist stond ik mezelf uit te lachen onder de douche rond 8 uur in de ochtend. Deze manisch lachkick kwam voort uit het feit dat ik me besefte hoe dronken ik wel niet was. Ik appte mijn ouders met één oog dicht (om nog recht te kunnen kijken) om half 9 nog netjes “Welterusten”. Mijn vader reageerde al meteen want hij had de hond al uitgelaten. Toen ik om half 1 in de middag weer wakker schrok, wilde ik dood. De ergste kater van de afgelopen jaren klapte me in mijn gezicht en ik durfde me niet te bewegen uit gevaar voor overgeven. Na een kwartier geacclimatiseerd te zijn besloot ik op te staan, om vervolgens naar de bank te lopen en me daar te nestelen. Ik moest iets eten want ik was compleet stervende. Mijn hele huis rook naar de pan-tosti’s welke ik na het feestje nog heb staan bakken. Ik appte mijn moeder dat ik haar €100,- zou betalen als ze me worstenbroodjes zou komen brengen. De lach-emoji’s die ik daarop terug kreeg zeiden genoeg: not gonna happen. Met gevaar voor eigen, en andermans, leven, ben ik in de auto gestapt en naar de Albert Heijn gereden. Onder het mom van ‘nu kan het nog’, heb ik alles in mijn mandje geladen waar ik zin in had en een half uur later zat ik met een pak Taksi, worstenbroodjes en een reep Milka op de bank film te kijken. Toen om half 9 het besef kwam dat geen eten in de wereld me beter zou laten voelen, ben ik maar naar bed gegaan. De volgende ochtend stond ik met een nog wegebbende kater weer op het werk. Een ding wist ik wel zeker: Gin Tonic staat op mijn zwarte lijst.

Zoals gezegd, januari betekende ook weer beginnen voor mij. Ik kan erover liegen maar december was geen maand voor in de boeken. Ik heb meerdere keren gedronken en met alle festiviteiten heb ik het eten ook niet echt laten staan. Ik heb mezelf, om het nog aardig te bewoorden, behoorlijk laten gaan. Dat maakte ook niet veel uit, ik wist dat het zo zou zijn en ik had het ingecalculeerd. Ik weet hoe snel ik aan kan komen en er zat toch echt wel een dikke 5 kilo meer aan mijn lijf aan het einde van december. Ondertussen is januari 2017 bijna 2 weken oud en zijn er alweer 4 kilo’s af. De schade blijft daardoor beperkt en over ongeveer een kilootje zit ik weer op een lager gewicht dan ik in 2016 ben geweest. Met afvallen komt vooral weer sporten. Iets wat ik ook een beetje heb gelaten voor wat het was in december. Ik heb er ondertussen weer 2 weken vol sporten en spierpijn opzitten en ik voel me direct een stuk beter dan ik me in december heb gevoeld. Terwijl mijn vriendinnen zaterdagochtend streden tegen een kater, stond ik in de sportschool. Het is nu echt even doorzetten. Hoe mooi zou het zijn als ik in Curaçao op het strand lig, terwijl ik geniet van het feit dat ik in 10 jaar niet minder dan 100 kg heb gewogen, maar nu wel. Stiekem ben ik dichtbij. Als mijn december-kilo’s eraf zijn (en dat lukt me nog wel in januari) dan heb ik nog 4 maanden om 12 kilo af te vallen. 3 kilo per maand is toch iets wat ik wel kan. Als ik dit mini-doel haal dan heb ik in elk geval nóg iets om op te proosten op mijn lievelingseiland.

Dus Lissa, wat is het moraal van dit bericht? Nou lieve lezers, dat luidt als volgt: Go to the gym, squat your ass off en drink nooit meer Gin tonic.

827186980-336e01b0b8ed7b9637f1def1419093d8

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s