De prinses en de draak

d1778953fb8cd3de37e8e2ef725d115d

Begin 2011 zat ik in de trein richting Eindhoven. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren. Ik zat aan het raam en ondanks dat het koud was buiten, scheen de zon op de schaapjes terwijl de trein langs de weilanden raasde. Het was spitsuur en de trein was zo vol dat veel mensen moesten staan. Mijn telefoon ging en ik zag dat Laura mij belde. Laura was in het begin van het tweede jaar van mijn opleiding ingestroomd en toen ik haar voor het eerst ontmoette, mocht ik haar eigenlijk meteen niet. Ze leek me heel erg arrogant en toen werd ik ook nog in een projectgroep bij haar ingedeeld. Ondanks dat ik de eerste paar weken aan haar moest wennen, bleek ik toch te snel geoordeeld te hebben over haar. Eigenlijk was ze super aardig en raar genoeg was er toch een klik tussen ons. Ik nam mijn telefoon op en had een bijna schreeuwende Laura in mijn oor: “LISS, je raadt NOOIT waar ik stage ga lopen.” Eerlijk gezegd was dit helemaal niet moeilijk te raden, want aan haar enthousiasme wist ik al lang hoe laat het was. Maar in plaats van direct ‘Curaçao’ te antwoorden, begon ik enthousiast in een volle trein te schreeuwen. “NEEEEEEE, dat MEEN je niet!” Een last viel van mijn schouders. Ik zou niet alleen naar Curaçao gaan maar Lau zou met me meegaan. Samen boekten we onze ticket richting het tropische eiland vol stagiaires.

Op 25 mei vlogen we richting Curaçao en omdat Lau medicijnen had voor haar net getrokken verstandskiezen lag zij voornamelijk te slapen terwijl ik mijn eerste vlucht buiten Europa in me opnam. Eenmaal aan de grond liepen we het vliegtuig uit en kregen we een klap van de hitte. Halleluja, het is hier echt super heet. Na alle administratieve rompslomp bij de douane reden we (enigszins vertraagt) in ons blauw koekblikje richting Villa Ananas, waar tevens mijn ananassenobsessie vandaan komt, waar we de aankomende bijna 7 maanden zouden gaan wonen. Omdat Lau pas later te horen kreeg dat ze hier stage kon lopen, was er vanaf de dag dat wij daar aankwamen eigenlijk geen kamer vrij in Villa Ananas. Ze zou twee weken bij mij bivakkeren waarna er wel een kamer vrij zou komen. Ondanks dat je elkaar een half jaar kent van school, is het toch ineens gek dat je samen moet wonen in een klein kamertje op een vreemd eiland. Dag 1 was ook meteen ruzie want toen we probeerde wat mooie stranden te vinden, ging het al mis. Laura vond dat ik verkeerd reed en ik vond dat zij niet kaart kon lezen. “Dan ga jij toch lekker rijden” zei ik dan ook terwijl ik de auto midden op de zandweg parkeerde. Ik hoopte niet dat dit de toon zou zijn van de rest van ons verblijf hier. Dat dit niet het geval was bleek al snel toen Laura geprikt werd door de tijger mug en dengue (knokkelkoorts) kreeg. Ik weet nog dat ik onderweg van mijn stage naar huis ons mam belde om te vertellen dat Laura ziek was en dat ze naar huis wilde en dat ik moest huilen omdat ik niet wilde dat ze weg zou gaan. Ik heb dan ook smekend op haar bed gezeten in de hoop dat ze me niet alleen zou laten. Gelukkig knapte ze weer op en wilde ze ook niet meer weg, anders had Curaçao er voor mij heel anders uitgezien.

We vonden onze draai op het eiland en gingen zoveel mogelijk uit en deden alleen maar leuke dingen als we beide vrij waren. We deelden samen een plank in de koelkast en Lau sliep ondertussen in de kamer naast me. Het was bijna gek hoe snel we aan elkaar gehecht raakten. We stonden samen uren in de grote Albert Heijn omdat we niet wisten wat we wilden eten, we kookten samen eten, ze hielp me van mijn Cola verslaving af en we gingen samen heel veel uiteten. We gingen samen feestjes af en vierden carnaval, Halloween en verjaardagen van andere huisgenoten. We maakten ruzie over de meest onzinnige dingen en negeerden elkaar dan vervolgens uren omdat we beide zo koppig als de pest zijn. We lachten ook heel veel en op de momenten dat ik compleet gelukkig was, was Laura er vaak bij. We sprongen samen van een rots van 12 meter hoog waar ik een blauwe reet aan overhield en Laura me vooral uitlachte. Ik had pech met mijn auto en kreeg ook een vervelend ongeluk recht voor de villa en om een of andere vage reden wist Laura dat ik bij het ongeluk betrokken was toen ze de klap hoorde. Als ik ergens hulp bij nodig had, hoefde ik het niet eens te zeggen. We bevonden ons vaak in typische Lissa & Laura situaties zoals toen Lau een spin in mijn auto vond en ik gillend de auto op de rem gooide en vluchtte. Pas na een minuut gegild te hebben, kwamen we erachter dat we in een slechte wijk buiten op straat stonden midden in de nacht. Ik wilde echter die auto niet meer in. Samen haalden we ons duikbrevet en hadden zelfs onderwater zo’n lol dat we de slappe lach kregen op de bodem van de zee. We hadden geen worden nodig, een blik was al genoeg om met duikbrillen vol water hysterisch te lachen. Dat we uiteindelijk zijn geslaagd is een wonder. Toen de ouders van Lau over kwamen mocht ik warm komen douchen in het hotel en toen mijn moeder overkwam mocht Lau warm komen douchen bij ons. Na een nacht doorhalen in de Locobus stond ik snel te douchen om te gaan werken terwijl zij mijn ontbijt aan het smeren was. Werd de een ziek, hield de ander haar haren vast. Al deze dingen moeten voor jullie misschien raar klinken en sommige dingen begrijpen wij alleen. Ik heb in mijn leven alleen een broertje gehad maar al snel voelde Laura aan als een soort zus.

Onze tijd op Curaçao ging veel te snel voorbij en samen zaten we er stilletjes bij in het vliegtuig terug naar Schiphol. Dat we de slappe lach kregen omdat ik een cup met water over mezelf heen gooide, was dan ook een perfecte reflectie van onze band. Ik wilde heel graag mijn gezin weer zien en toen we eindelijk door de deuren liepen konden we bij onze familie en vrienden in de armen vallen. Na eindelijk uit-geknuffeld te zijn kwam ineens het besef dat Lau en ik ook afscheid van elkaar moesten nemen. Iets waar ik niet over na heb gedacht in de 9 uur durende terugvlucht. Ik kon wel huilen en misschien heb ik dat ook wel gedaan. In de dagen daarna hebben we veel gebeld, want het was super gek dat we niet samenwoonden en dat we niet gewoon even bij elkaar binnen konden stappen. School ging verder en we hebben veel projecten op school nog samen gemaakt en samen een hoop geleerd om dat diploma maar te kunnen halen. Na 3 jaar school samen stonden we met elkaar op het podium toen we ons diploma uitgereikt kregen. Dat we elkaar niet op school zagen, betekende niet dat we geen vriendinnen meer waren. Dat we de deur niet bij elkaar plat liepen was niet meer dan logisch, we wonen dan ook niet echt bij elkaar om de hoek. Als we elkaar zien dan kan het zijn dat we zomaar samen op de bank zitten, film kijken en twee uur niets tegen elkaar zeggen want zo’n vriendschap hebben wij. Niets is geforceerd.  In 2014 troffen we elkaar wederom op Curaçao, toen we beide apart van elkaar op het eiland waren. Niets voelt zo vertrouwd dan op Curaçao zijn met haar, alsof we 3 jaar terug de tijd in gingen. Eenmaal thuis, treffen we elkaar zo veel mogelijk, want als iemand een drukke tante is dan is zij dat. De keren dat wij afscheid van elkaar hebben moeten nemen is ondertussen niet meer op twee handen te tellen en na ondertussen 2 keer voor een lange tijd vertrokken te zijn naar Amerika, gaat ze weer terug. Nu voor langer dan normaal, als ze nu naar Nederland komt dan is ze hier voor bezoek. Dat ze niet meer in Nederland woont voelt gek. Ineens voelde dat afscheid afgelopen vrijdag best definitief. Dat Lau niet graag afscheid neemt is ondertussen wel bij me bekend en na een dikke knuffel zwaaide ik haar uit terwijl we tegen elkaar zeiden: ‘tot morgen’ of ‘tot volgende week’.

Lieve Lau, probeer Amerika niet op z’n kop te zetten zonder mij. Ben gelukkig, geniet en denk zo nu en dan aan die gekke draak van een vriendin die je in Eindhoven hebt zitten. Vergeet me niet en volgend jaar kom ik je sowieso knuffelen in LA.

Tot volgende week.

2 gedachtes over “De prinses en de draak

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s