Het woord is aan… Eva: A trip down wedding-memory lane

screenshot-2017-02-07-at-14-02-18

Lissa vroeg vorige week aan mij of ik nog een keer een gastenblog wilde schrijven. Over mijn trouwdag. De mooiste dag van mijn leven. Dit naar aanleiding van de opmerking van een van haar volgers die eigenlijk wel nog een blog van mij had verwacht na de bruiloft. Daar had ze natuurlijk wel een punt, vonden zowel Lissa als ik. Dus hier ben ik dan weer! 

Mijn laatste verhaal eindigde met ‘nog maar 5 maandjes te gaan…’ of iets van die strekking. En nu zijn Ellen en ik bijna 5 maandjes getrouwd. Niet alleen via mij maar vooral ook via Lissa hebben jullie het een en ander meegekregen van de voorbereidingen van DE dag van 2016. En terwijl ik dit schrijf, realiseer ik me dat dit heel anders voelt dan wanneer je schrijft over iets wat nog moet gaan komen en waar je zo ontzettend naar toe leeft. Het voelt nog als de dag van gisteren en soms ook al heel ver weg. Het voelt als een herinnering, niet meer als een fantasie. Het magische van de fantasie is er nog maar nu met een weemoedig randje omdat het al voorbij is. Maar laten we niet op de zaken vooruit lopen. Zoals jullie al enigszins hadden begrepen, is de weg naar onze trouwdag echt een grote rollercoaster geweest. God, wat hebben we gelachen, gehuild en geschaterd. Wat hebben we veel gepiekerd, gestresst (euh, Lissa en ik dan, Ellen was zo ongeveer de rust zelve en het is een wonder dat zij geen burnout kreeg van Lissa en mij samen als we weer eens liepen te panikeren over het een of ander, maar even voor jullie; het gaat prima met haar!), elkaar geplaagd, elkaar moed in gepraat en eindeloos overleg gevoerd. We hebben elkaar oneindig veel berichtjes, filmpjes, foto’s en vooral heel veel lachende smiley’s gestuurd. Lissa noemde onze bruiloft ook ‘onze’ bruiloft en ook al waren Ellen en ik degenen die het jawoord aan elkaar gaven, het was ook echt wel een beetje de bruiloft van Lissa. Ze heeft zich de hele weg er naar toe met hart en ziel er aan over gegeven. Ze heeft net zo hard genoten van de voorbereidingen als Ellen en ik. En hoe heerlijk is het om hier op terug te kijken (ook dat besef komt soort van as we speak want ik zit hier met een flinke grijns en tegelijk een flinke brok in mijn keel te schrijven). We begonnen met; we willen een intieme bruiloft en niet teveel gedoe. We hoeven geen taart en we willen het vooral niet te groots aanpakken. Ik zal het kort houden: #FAIL!!! Toen de locatie, de cateraar, de fotograaf en natuurlijk de jurken geregeld waren, begon het voorbereiden pas echt. Het is een ruwe schets die je gaat inkleuren en dat mag helemaal zoals jij dat zelf wilt. En dus wilden we ineens een taart. Want op Pinterest had ik zulke leuke voorbeelden gezien van PAARSE (!) taarten en we wilden meemaken hoe het was om op taartenproeverij te gaan (OMG, nog nooit zoiets lekker geproefd en ons proeftaartje was zo ontzettend schattig – met dank aan Cosy Cakes die de mooiste en lekkerste taarten en cupcakes maakt van de hele wereld). En dus hebben we het uren over taart gehad. Lissa en ik zijn nog altijd aan het afkicken. Minstens eens per maand vragen we aan elkaar wanneer we weer kunnen afspreken om over taart te praten. Tja. Vervolgens waren daar de versieringen buiten op de locatie van onze ceremonie en de photobooth. De aankleding van de tafel waarop we soort van een gastenboek wilden. Maar toch net niet, het moest uiteraard weer net even anders. Laat Lissa daar nou heel goed in zijn. Iedere keer als Ellen en ik weer eens iets in ons hoofd hadden gehaald, dan kwam Lissa met een aantal uitgewerkte ideeën die meteen de spijker op zijn kop sloegen. Over al die voorbereidingen kan ik nog uren uitweiden. Maar dan wordt dit echt een eindeloos lange blog. Ok, nog een dingetje dan. Had ik al gezegd hoeveel stress het weer kan opleveren? Ellen ik wilden echt heel graag buiten trouwen. We hadden een prachtige (buiten)locatie uitgekozen voor de ceremonie met veel groen, treurwilgen (die dag waren het absoluut geen treurige wilgen trouwens), een klein beekje, vogeltjes die zongen en twinkelierden en een prachtige, machtig oude boom met een dik gebladerte. Romantischer kon echt niet. Maar dan moest het natuurlijk wel droog zijn. En in Nederland weet je dat maar nooit. Uiteraard hadden een plan B. Maar er is nog nooit een plan B zo ongewenst geweest als dit plan. Niet omdat het niet een onwijs goed plan was, maar omdat we het gewoon niet wilden. Punt. De laatste twee weken kreeg Nederland te maken met een hittegolf. Ook leuk. Trouwen terwijl het 35 graden is en iedereen om je heen flauw valt of staat te smelten. Heel romantisch. Dat was dan weer het andere uiterste. De weersverwachtingen voor vrijdag 16 september 2016 bleven echter wisselend. De ene dag was het close to perfection en de dag daarna kon je mij alweer van de vloer af schrapen omdat er zo ongeveer 180% regen werd voorspeld. Hoe vaak we elkaar foto’s van het weer hebben geappt in die weken is echt belachelijk. Letterlijk en figuurlijk. In plaats van ‘goedemorgen’ stuurden wij elkaar een printscreen van de weersvooruitzichten. Alsof de stress daardoor minder werd!! #FAIL!! Maar, toen onze grote dag dan eindelijk aangebroken was, kregen we vroeg in de ochtend onze eerste filmpje van Lissa die de inmiddels beroemde woorden uitsprak: “We hebben zon. ZONNNNN!!!” En dat was ook zo. De lucht was versierd met dikke witte wolken, doorspekt met blauwe hemel en het zonnetje piepte voorzichtig door de wolken heen. Een gevoel van immense opluchting overspoelde me.

Het was vrijdag 16 september 2016, 7.00 uur in de ochtend en het was onze trouwdag. Eindelijk. Ik was om 5.00 uur al wakker, ik had kriebels in mijn buik en ik wilde aan mijn dag beginnen. Tegelijkertijd wilde ik het nog even rekken omdat ik deze dag zo lang mogelijk wilde laten duren. Ik had met mezelf afgesproken dat ik van iedere seconde zou genieten en ook echt in het moment zou blijven en niet achteraf mezelf zou horen zeggen: ‘dit moment heb ik helemaal niet meegekregen’. We rolden met een vreselijk gelukkige grijns op ons gezicht uit bed en om half negen zaten we in de auto om naar onze kappersafspraak te gaan. Ellen zou daarna naar huis gaan en ik zou bij de kapper opgehaald worden door een van mijn hele goede vrienden en tevens de man van een van mijn getuigen. Met hem zou ik naar zijn huis rijden, me daar omkleden en van daaruit met de trouwauto (die ik nog niet gezien had en wat dus nog een totale verrassing voor me was) naar huis rijden om Ellen op te halen. Mijn moeder zou ook naar de kapper komen om haar kapsel en make-up te laten doen en dan met mij meegaan. En er was nog iemand. Iemand uit een ver verleden maar iemand die altijd heel dicht bij me is. Iemand die heel speciaal voor me is en die al een jaartje of 20 een plekje in mijn hart heeft. Deze persoon heeft alles van mij gezien, alles van wat ik ben en ook van wat ik niet ben. Hij stond het dichtst bij me toen ik vocht om te ontdekken wie ik nou eigenlijk was. We kropen in elkaars ziel en groeven daar net zo lang totdat we geen geheimen meer voor elkaar hadden en we elkaars rauwste gevoelens en gedachten kenden. We waren genadeloos eerlijk tegen elkaar en het was ons tegen de rest van de wereld. Jarenlang. In de jaren daarna gingen we ieder een andere weg in. Het draadje dat ons bond, knapte nooit. Op de een of andere manier bleven we altijd wel op een bepaalde manier elkaar opzoeken. Het was bijna een noodzaak dat hij op mijn mooiste dag bij mij zou zijn. Al was het maar heel even. Hij zou er zijn als ik in mijn jurk tevoorschijn kwam, hij zou er zijn als ik mijn liefste lief ging ophalen en daarna zou hij weer naar huis gaan. En zo ging het. Toen mama en ik helemaal opgetut waren (en wat zagen we er prachtig uit!) bij de kapper, reden we met zijn viertjes naar Son waar een enorme bedrijvigheid heerste. De fotograaf, de videograaf, mijn getuigen en hun mannen, mijn moeder, mijn speciale vriendje, alles en iedereen liep door elkaar heen. De vlinders raasden door me heen en mijn handen trilden een beetje. De bedoeling was dat ik me boven zou omkleden en dan mijn ‘trapmomentje’ zou hebben. Tove, mijn inmiddels vriendinnetje van Koonings Bruidsmode en mijn personal assistant wat betreft mijn jurk die hele dag, wierp een blik op de trap en zei; dat gaan we dus niet doen. Het zou namelijk echt iets voor mij zijn om daar als een soort van synthetische sneeuwbal vanaf te denderen en dan als een verkreukeld laken onderaan de trap te eindigen. Geen trapmoment dus. Maar wel een ander moment. Een onbetaalbaar moment voor mij. Tove hielp me met mijn jurk en mijn sluier en het voelde als een droom. Het geruis van mijn jurk, de glitters van mijn schoenen, het zachte getinkel van mijn bedelarmband, haar liefdevolle handen die mijn kousenband om mijn bovenbeen bevestigden. Nog even een ‘poeffmet de achterkant van de jurk zodat de sleep perfect zou vallen. Nog even iets schikken aan de sluier en toen was ik klaar. Nog nooit was ik zo klaar voor iets geweest. Op dat moment besefte ik dat het nagenoeg stil was in de kamer. En ik vroeg aan mijn vriendje of hij er nog was. Alsof het zo moest zijn, waren hij en ik even alleen. Voorzichtig liep ik het hoekje om en ik keek naar hem. En hij keek naar mij. De jaren vielen weg. Vergeten waren de fotograaf, de videograaf etc. Ik stond daar op mijn allermooist en ik barstte uit elkaar van trots en ook van liefde. Hij die zoveel van me gezien had, die me zo vaak uit diepe dalen had getrokken. Ik heb zoveel van hem gehouden dat het pijn deed en bijna verwoestend aan voelde. En nu, zoveel jaren later, stond ik voor hem. Als de vrouw die ik altijd had willen zijn en nooit geloofde dat ik haar ooit zou worden. De vrouw die heeft geleerd om lief te hebben en zich te laten liefhebben. Ik zal zijn trotse blik nooit vergeten, ik zal dat moment nooit vergeten. Het heeft mijn dag nog meer kleur gegeven en nog meer speciaal gemaakt. En toen waren daar ineens mijn moeder en mijn getuigen die me vol bewondering kwamen knuffelen. Er werden foto’s gemaakt en het regende complimentjes. Had ik al gezegd dat ik me nog nooit in mijn leven zo mooi had gevoeld? Toen de eerste opwinding over mijn verschijning ietsje was afgenomen, zei iemand dat de trouwauto was gearriveerd. Ik zag door het raam vanuit de woonkamer een glimp van iets crèmekleurigs en ik vloog naar buiten. Daar stond de mooiste Amerikaanse oldtimer die ik ooit gezien had. Glanzend gepoetst met open dak en rode bekleding. Alsof hij zo van de set van Grease was weggereden. De trotse eigenaar en tevens mijn chauffeur stond er naast. Ik bezorgde vervolgens Tove een hartverzakking door naar de auto te rennen over gras en groezelige stenen en mijn hagelwitte jurk golfde achter me aan. Ik had de jurk pas 10 minuten aan en nu al zou hij vies worden!! Wat me doet denken aan mijn communie. Acht jaar was ik en ik droeg een eenvoudig, maar beeldig wit jurkje met rood vestje dat mijn moeder voor me had gemaakt. Met bijpassende rode lakschoentjes. Als je de foto’s nu terugkijkt, dan zie je me staan met een grote grijns, mijn witte jurkje en daaronder de lelijkste schoenen die je je maar kunt bedenken (ik geloof dat ze donkerblauw waren) die in rolschaatsen met gele wielen gestoken waren die toen nog met van die ijzeren bandjes om je voeten heen sloten. Mijn rode lakschoentjes stonden vergeten in de hal. Sommige dingen veranderen dus nooit…

Maar nu even terug naar de trouwauto. Wat een droomauto! De chauffeur stelde zich aan me voor en nadat ik joelend en giechelend de auto uitgebreid had bewonderd, was het tijd om te gaan. Mama zou met me meerijden. Zij ging voorin bij de chauffeur zitten en ik zat achterin. Tove hielp me met instappen want met zo’n jurk is dat toch even wennen. Toen ik eenmaal zat, kreeg ik twee bruidsboeketjes op mijn schoot. Een voor mij en een voor mijn aanstaande bruid. De chauffeur zette de radio aan en we hoorden ‘Dancing in the darkvan Bruce Springsteen. Laat dat nou net HET liedje van mij en mama zijn! Automatisch pakte ik haar hand vast en die drukte ze even liefdevol tegen haar wang. Ik kon zien dat ze enorm onder de indruk was en een beetje beduusd, en de dag was pas net begonnen. Ik zag haar oneindige liefde voor mij in haar ogen. We zaten dus mee te zingen en te dansen (voor zover je dat zittende, enthousiaste heen en weer geschud van ons dansen kon noemen) en de stemming zat er meteen goed in (of eigenlijk moet ik zeggen; zat er meteen nog meer in, de stemming kwam namelijk om 7.00 uur die ochtend al). Die autorit naar mijn eigen huis zal ik me altijd blijven herinneren al word ik 110 jaar oud. Wij reden voorop, de rest volgde in twee auto’s achter ons. De blikken van voorbijgangers, de auto’s die naar ons toeterden, de mensen die naar me zwaaiden, de wind in mijn sluier, de boeketten op mijn schoot en ineens het volle besef dat dit ECHT was. Dit was geen droom. Dit gebeurde echt. Ik denk dat ik de rest van mijn leven kan blijven zoeken naar woorden die dat moment kunnen omschrijven want tot nu toe heb ik ze nog altijd niet gevonden. Toen de auto mijn straat in reed, bleef hij vooraan in de straat staan (wij wonen achteraan). Eerst zouden alle daggasten buiten verzamelen en als iedereen buiten zou staan, kregen wij een seintje om verder te rijden. Mama was al uitgestapt om zich bij de andere gasten te voegen. Ik zag dat er voordeuren opengingen en mensen uit de straat kwamen kijken. Ik stuiterde nog net niet de auto uit. Van de zenuwen, van geluk, van liefde. Ik wilde niets liever dan mijn Ellen zien. Na wat een eeuwigheid leek, mochten we dan eindelijk doorrijden. Ik had een grote lach op mijn gezicht en zwaaide met mijn bruidsboeket. Ik hoorde het applaus in de verte al en dacht nog: die mensen klappen allemaal voor mij. Voor mij! Ik had kippenvel over mijn hele lichaam. Met behulp van Tove stapte ik uit de auto en liep naar mijn eigen voordeur, onderweg hier en daar een knuffel en een groet gevend. De blije en geëmotioneerde gezichten, het betraande gezicht van papa, de brede, trotse lach op het gezicht van mijn broer, de liefdevolle en bewonderende blikken raakten me diep. Enigszins trillerig belde ik aan. De deur ging open en daar stond ze. Mijn aanstaande vrouw. Stralend mooi in haar elegante, prachtige witte jurk. Haar ogen glansden en ik heb haar nog nooit zo mooi en zo gelukkig gezien. We gaven elkaar een kus en ik overhandigde haar haar bruidsboeket en vroeg of ze met me meeging. Samen liepen we naar buiten en meer applaus en meer knuffels volgden. Heel even was daar een moment van stilte voor ons samen. Een moment in onze huiskamer. Wij zittend op de bank en voor ons een foto van mijn schoonvader. Ik voelde het gemis bij mijn lief en hoe hevig haar verdriet even was. Even zaten we in onze eigen bubbel en stonden we stil bij het verlies van iemand waar zielsveel van gehouden was en die er niet bij was op deze prachtige dag. We omhelsden elkaar en vervolgens zijn we hand in hand terug naar buiten gelopen en was het tijd voor onze fotoshoot. We overlegden met de fotograaf en zijn meteen naar de locatie van onze ceremonie gereden. Vooral omdat we foto’s in de natuur wilden en met de trouwauto, wat daar perfect mogelijk was, en ook omdat we wat aan de late kant waren. Die fotoshoot was ongedwongen, vrolijk en gezellig. Tove en haar collega Susette (Ellen’s assistente) waren er uiteraard ook bij en dat voelde zo vertrouwd en zo ‘gewoon’, dat was heel erg fijn. We hebben heel wat afgelachen en we hebben schitterende foto’s gemaakt. De tijd vloog voorbij en voordat we het wisten, arriveerden de eerste gasten al. Ellen en ik zijn weer in de trouwauto gestapt en terug naar het begin van de ‘oprijlaan’ gereden voor onze entree. Daar stonden we te wachten op een seintje van Lissa. Onze trouwlocatie is een museum in de vorm van een oude boerderij met een prachtig rieten dak, een heuse waterput, een binnenplaats en een prachtige tuin waar de ceremonie zou worden gehouden. De zon scheen, het was aangenaam warm met een fris briesje en dus perfect weer om buiten te trouwen. Had iemand het over een plan B? Wat is dat? Onder luid applaus van alle gasten reden we de binnenplaats op en daar stond onze trouwambtenaar op ons te wachten. Ik slaakte even een diepe zucht, wat hier en daar wat gelach en gegrinnik ontlokte, gaf Ellen een hand en daar gingen we dan. Lissa wees iedereen een plekje aan. Ellen en ik bleven achter, samen met papa en de twee heel speciale heren die mijn lief zouden begeleiden en ‘weggeven’. De twee beste vrienden van haar vader. Papa en ik zouden als eerste lopen. Mijn hand rustte licht op de arm van mijn vader en wederom voelde het als een droom. Hij zei zachtjes tegen me: nooit gedacht dat ik dit nog zou meemaken. En mijn keel snoerde dicht van ontroering. Toen was het Ellen’s beurt. Ik stond daar onder een schitterende, grote oude boom en de blaadjes wiegden zachtjes in de wind. Het zonlicht piept door het gebladerte heen. En ik keek. En keek. En keek. Want daar, over het stenen pad langs een watertje, liep mijn Ellen. In haar adembenemend mooie jurk, arm in arm met de twee dierbaarste vrienden van haar vader. En voor haar liepen twee van de allerschattigste kinderen die ik ken met in hun handen een houten bord met witte letters: “Here comes the love of your life”. Ik hield het niet meer. Tranen stroomden over mijn wangen. Vlinders in mijn buik. Brok in mijn keel en kippenvel all over. Een van de mooiste momenten van de hele dag. Ellen en ik mochten gaan zitten en de ceremonie kon beginnen. Onze ambtenaar was fantastisch. Ze bracht haar verhaal met een zwierigheid die ook bij ons past. Op de juiste momenten liet ze een droge humor zien waardoor mensen hardop in de lach schoten. Ze was serieus op de momenten dat dat ook zo hoorde. De details klopten, het verhaal klopte en alles liep perfect in elkaar over. Zo nu en dan vloeiden de tranen en het was maar goed dat Lissa happy tears doekjes aan alle gasten had uitgedeeld. Ellen en ik hadden onze eigen trouwbeloften geschreven en Ellen had haar geloften op een heuse zelfgemaakte perkamentrol geschreven! Dat was zo’n verrassing en zo leuk! Haar trotse gezicht en stralende lach toen ze mijn verraste blije koppie zag was een miljoen waard. De getuigen zetten hun handtekening met op de achtergrond het toepasselijke ‘Book of love’ van Gavin James. Als ik dat nummer nu hoor, schiet ik vol en begin ik onbedaarlijk te huilen. Verrassend. Nadat alles gezegd was en het hoge woord (JA!!!!) eruit was, mochten we elkaar eindelijk kussen onder luid gejoel en applaus. De zon scheen en God wat voelde ik me onbeschrijfelijk, walgelijk gelukkig. Toen we elkaars ring veilig en wel om elkaars vinger geschoven hadden, konden de felicitaties beginnen. Ik vond het geweldig dat de dag zo liep, zonder dat het gepland was, dat we voor iedereen wel even tijd hadden. Voor een knuffel en voor een paar woorden. Uiteindelijk moesten we echt verder en mochten we nog een ritje met die fantastische trouwauto maken. Namelijk naar de locatie waar we met onze daggasten de middag zouden doorbrengen en ’s avonds een knallend feest zouden geven. Weg waren de zenuwen en geluk overheerste. Ik kon niet stoppen met naar Ellen te kijken. Ze zag er zo intens gelukkig uit, ze straalde en ze was op haar allermooist. En vanaf nu echt helemaal de mijne!

Het proostmoment met onze daggasten was memorabel omdat ik en Ellen een slokje champagne wilden nemen met gekruiste armen. Dat lukte niet. Ik bleef maar proberen een slokje uit Ellen’s glas te drinken. Dat was dus niet de bedoeling. Na 32 pogingen had ik het eindelijk door. En toen had ik zo de slappe lach dat ik mezelf nog net niet verslikte in die prosecco. Onze taart en bijbehorende cupcakes waren prachtig! Wat een kunstwerken! En zo ongelofelijk lekker dat er uiteindelijk een schaal overbleef met wat kruimels. Om over de heuse gevechten die bijna uitbraken vanwege het laatste cupcakeje maar niet te beginnen. De middag vloog uiteraard ook voorbij. Maar niet zonder speeches! Ik wist dat Lissa uiteraard ging speechen en daar keek ik oprecht reikhalzend naar uit. Jullie hebben haar blogs gelezen dus overbodig om te zeggen: this girl knows how to write! Maar weet je wat eigenlijk het allermooiste was? De speech op zichzelf was al pretty impressive en algauw stroomden de tranen. Maar voor mij waren het vooral de emoties van Lissa. Mensen die haar kennen zullen het met me eens zijn als ik zeg dat onze Lis een no-nonsense meisje is. Ze is een vat vol emoties die soms alle kanten op gaan maar ze is vrij selectief als het erom gaat om die emoties ook te tonen en zal dat zeker niet bij de eerste de beste doen. En daar stond ze. Ze was ontroerd, ze was kwetsbaar, ze was emotioneel en ik zag haar handen trillen bij het voorlezen van haar speech. En ik dacht: daar staat de powervrouw die deze dag samen met ons heeft gemaakt tot wat hij is. Daar staat de persoon die ervoor heeft gezorgd dat alles perfect op rolletjes loopt. Dat iedere wens van ons is uitgekomen, dat deze hele dag tot in de meeste perfecte puntjes is geregeld. Huilen huilen huilen! Ellen en ik konden natuurlijk niet achterblijven en wij hadden ook een speech voor onze Lis. En als klap op de vuurpijl kreeg ze van ons een weekendje Wenen als dank voor al haar harde werk en inzet. Wauw, haar gezicht, haar reactie. Heerlijk om iemand zo te verrassen en zo oprecht blij te zien. Toen werd het natuurlijk knuffelen, knuffelen, knuffelen! Als ik terugdenk op de rest van de middag, dan zie ik mezelf en Ellen rondlopen tussen alle mensen die ons dierbaar zijn en van wie we houden. Ik weet nog dat ik regelmatig om me heen keek en mensen met elkaar zag lachen en kletsen. Iedereen was ontspannen en op zijn gemak. Het klikte. Er hing magie in de lucht. Er hing liefde in de lucht. En ik voelde me rijker dan de rijkste persoon op deze hele aardbol. Ik heb genoten van iedere seconde en iedere minuut.
En toen moest het feest nog beginnen.

Die begon met ons lievelingsliedje en terwijl wij op de dansvloer stonden, werden we omringd door vele sterretjes die mensen in hun handen hielden en heen en weer zwaaiden op de muziek. Een droom kwam uit. De werkelijkheid was alleen nog mooier. We sloten af met een knallende flashmob en toen begon het pas echt. Bodyjam in een trouwjurk? Ja hoor, gaat prima! Wat een avond. Ik heb alleen maar lachende en dansende mensen gezien en ook veel mensen die zich enorm hebben staan aanstellen bij de photobooth. Wat een heerlijkheid! En ik had me van te voren zo druk gemaakt over het feest. En als mensen nou alleen maar langs de kant staan? En als niemand zich nou vermaakt? En als iedereen voor middernacht al naar huis is? Etc. etc. Verder heb ik nooit enige last van onzekerheid hoor. Echt niet. #FAIL…

Zoals jullie wellicht weten, geef ik bodyjam (dans-workout) op een sportschool. Dansen is mijn passie, daar kan ik mezelf helemaal in verliezen. Dus had ik iets speciaals voor mijn lief in petto. Een paar maanden voor de bruiloft ben ik aan de slag gegaan met Milou en dankzij haar heb ik een spectaculaire dans in kunnen studeren. Op een muziekmix die door mijzelf was uitgekozen (met speciale dank aan Milou’s mixtalenten). Die dans hebben we in twee avonden erin gestampt en daarna werd het oefenen, oefenen, oefenen. Bij gebrek aan oefenruimte stond ik regelmatig achter op de parkeerplaats van Basic-Fit waar niemand me kon zien mijn dans te oefenen voordat mijn bodyjam-les begon. Die avond was het dan eindelijk zover en ik was behoorlijk zenuwachtig. Samen met Tove glipte ik weg om mezelf om te kleden in iets wat meer ‘dansbaar’ was. Ellen werd nietsvermoedend op een stoel voor de dansvloer gezet en er werd ruimte gemaakt. Een blik naar onze DJ en daar ging ik dan. De eerste drie seconden schoot mijn hartslag door het dak omhoog. En toen dacht ik bij mezelf; fuck it, you can do this. Geniet er dan ook van! En dat heb ik gedaan. Het gejoel van iedereen om me heen, de energie in de zaal en het onverwachte zelfvertrouwen wat door me heen vloeide, wat was dat gaaf zeg!! En dan heb ik het nog niet eens over de immens trotse blik op het gezicht van mijn Ellen! Het leuke was ook wel dat ik dit echt aan niemand had verteld. Dus het was niet alleen een verrassing voor Ellen maar zo ongeveer voor iedereen. #BRILJANT. De rest van de avond heb ik gedanst, genoten, gedanst, gelachen, nog meer genoten en nog meer gedanst. HET WAS DE MEEST FANTASTISCHE DAG EN AVOND OOIT!!!

Moe maar zeer gelukkig en voldaan stapten Ellen en ik rond 02.00 uur in een taxi die ons naar een oude molen bracht die was omgetoverd tot een romantische huwelijkssuite. Daar hebben we al onze post gelezen en probeerden we uit alle macht te bevatten wat er allemaal gebeurd was. Heel eerlijk, daar ben ik nu nog mee bezig. Deze dag heeft zo’n immense indruk op me gemaakt. Ik vond en vind het maar lastig om het los te laten. Maar ik denk ook dat dat zo hoort. Ze zeggen altijd dat je trouwdag de mooiste dag van je leven is (of dat althans hoort te zijn) en wat mij betreft is dat ook echt zo. Als je er dan op terugkijkt met zoveel liefde, zoveel emoties (bij het minste geringste wat me maar enigszins terugbrengt naar die dag, kan ik echt brullen als een klein kind) en het keer op keer opnieuw wil beleven, dan is het denk ik veilig om te zeggen dat deze dag is verlopen zoals het hoorde. Met alles erop en eraan. En het heeft me ook nog eens zoveel meer gebracht dan alleen maar een waanzinnig mooie herinnering aan een prachtige dag. Lissa, Ellen en ik hebben een band die niet meer kapot te krijgen is. Ze is me onbeschrijfelijk dierbaar geworden. De vriendschap met vier hele bijzondere mensen in mijn leven is nog hechter geworden. Op mijn trouwdag en de weg er naar toe, heb ik gemerkt dat ik een hele speciale groep mensen om me heen heb verzameld over de jaren heen. Mensen die me stuk voor stuk dierbaar zijn, ieder op hun eigen unieke manier. Ik ben een rijker mens door hen allemaal!

 

How long will I love you
As long as stars are above you
And longer if I can
How long will I need you
As long as the seasons need to
Follow their plan

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s