Two thousand and seventeen

fire-firework-happy-new-year-light-party-Favim.com-143733

2017 was vooral het jaar van niet schrijven voor mij. Na twee jaar een bijna wekelijkse blog te hebben geschreven, bleef het in 2017 angstvallig stil. Dat ik dit heb geweten is één ding wat duidelijk is. Waar ik ook ging, kreeg ik het wel te horen: ¨Waarom schrijf je niet meer? Ik mis je blog.¨ Een echt antwoord had ik eigenlijk ook niet. Het ging niet meer, ik wilde niet meer. Misschien had ik wel gewoon een writersblock van een jaar.

De afgelopen maanden ging ´zwaarvet´ weer wat meer door mijn hoofd spoken. Ik bedacht hele bloggen en onderwerpen. Het was duidelijk voor mij; ik moet er weer aan beginnen en ik moet weer gaan schrijven. En hoe mooi is dat nou nét voor het einde van 2017? Heb ik eindelijk weer een mooi voornemen om te noemen. Ik ga weer schrijven.Maar voordat ik 2018 in duik, wil ik jullie een recap geven van mijn jaar.

January
In januari schreef ik mijn laatste blogbericht over Laura en mij. Daarna was de koek op voor mij. Vooral de spreekwoordelijke koek, want ik heb veel koek gegeten in 2017… God, ik dwaal nu al af. Januari was niet mijn beste maand dit jaar. In deze maand kreeg ik ook (wederom) een auto ongeluk. Mede een van de redenen waarom het schrijven een beetje voor me ophield. Met het auto ongeluk kwam ook de whiplash weer om de hoek kijken en werd het sporten weer op een laag pitje gezet.

February
Februari was een maand dat ik mezelf emotioneel gezien heel erg leerde kennen. Na mijn auto ongeluk wilde ik niet toegeven aan mijn whiplash en werkte ik door. Iets waarvan ik al snel wist dat ik dat niet lang vol zou gaan houden. Ik kwam deels in de ziektewet te zitten en werkte een stuk minder uren dan normaal. In die tijd merkte ik dat ik onwijs slecht in mijn vel zat, huilde heel erg veel en had heel veel schrik in het verkeer. Mijn dieptepunt was mijn breakdown op het parkeerterrein van de Albert Heijn XL in Eindhoven, waar ik mijn moeder hysterisch opbelde omdat ik een soort van paniekaanval kreeg door alle drukte. Februari was ook de maand van carnaval en een van de leukste weekenden van het jaar: het apres-ski weekend van Oers Gezellig. Die weekenden, de mensen om me heen en wellicht ook het overmatig gebruiken van alcohol tijdens deze evenementen hebben uiteindelijk het donkere gedeelte van februari wel een mooi lichtpuntje gegeven.

March
Maart bracht me veel goeds. Het ging ondertussen al stukken beter met me en vanaf hier werd het alleen maar beter. Bas, Ties en ik bezochten The Weeknd in Antwerpen (waar we zo lang in de rij hebben gestaan dat we wel van een brug wilde springen) en gingen we met een hele groep naar Drake in Amsterdam later die maand (die eindelijk besloot toch maar op te gaan treden). In de tussentijd ging ik naar feestjes, gewoon de kroeg in of hielden we filmavonden bij vriendinnen thuis. Ik besloot weer te gaan daten, wat mijn zelfvertrouwen een boost gaf (maar ook weer een klap gaf toen het niets werd). Ach, een potje janken en met Eva een uur later naar een kei harde actiefilm kijken helpt een hoop.

April
April bracht me (eindelijk) Ed Sheeran. God, wat is die man een held. Absoluut een van de hoogtepunten van het jaar. April stond ook in het teken van voorbereidingen voor Curacao een maand later. Waar ik deze maand ook last van had, waren de feestjes. Nou ja, van de feestjes had ik geen last, maar van de kater wel. We namen Ines mee op vrijgezellenfeest (lees: scheidingsfeest), iets waar we al even naar uitkeken. En ondanks dat we al weken zeiden dat we niets zouden doen met koningsdag, besloten we koningsnacht toch op stap te gaan. Ik zou graag zeggen dat het een avond was om nooit te vergeten, maar helaas ben ik ondertussen al alles vergeten. Iets met heel erg veel rosé, op avontuur gaan met Tamara, indianen en brandweermannen en Ines die me op de trap bij de kerk warm probeerde te houden. Ik denk dat het maar goed is dat ik niet alles meer weet.

May
Misschien was mei wel dé maand van 2017 voor mij. Voordat ik eindelijk naar mijn eiland terug mocht, ging ik ook nog eens op stedentrip naar Wenen. Wenen is werkelijk een van de mooiste steden waar ik ooit ben geweest. Deze stedentrip had ik te danken aan Ellen en Eva die mij dit beste cadeau EVER gaven nadat ik ceremoniemeester was geweest op hun bruiloft (alsof ceremoniemeester zijn een straf is… seriously?). De hele reis was gewoon geweldig. Van de mooie bezienswaardigheden, tot het geweldige weer, het lekkere eten en de heerlijke gezelligheid. Elke avond waren we kapot van het lopen maar ook van het lachen. Wat een heerlijke trip was dit. Absoluut een van de hoogtepunten van 2017. Over hoogtepunten gesproken: Curacao. Eind mei vertrokken we dan met heel het gezin. Na bijna de KLM stoelen onder geplast te hebben van het lachen om Bas, kwamen we na 9 uur vliegen aan op mijn lievelingsplek op aarde. Het meeste bijzondere was dat ik de landing vanuit de cockpit heb mogen meemaken. Nog een hoogtepuntje. Eenmaal geland en uit het vliegtuig, keek ik mijn vader aan en moest ik huilen. Ik kan het niet omschrijven maar Curacao is voor mij thuiskomen en de tranen die over mijn wangen rolden waren tranen van blijdschap.

June
Gelukkig waren we twee weken op Curacao en begon juni voor mij dus ook weer geweldig. Mijn ouders waren 4 juni alweer 35 jaar getrouwd. Die dag besloten Bas en ik een verrassing te plannen. In de ochtend namen we hen mee naar de Daaibooibaai, waar ik hen opnieuw heb getrouwd. We brachten de rest van de dag door op het mooie Kokomo Beach en sloten af met een speciale avond bij Bij Blauw aan het water. De mooiste verrassing was dat Bas en ik een suite hadden geboekt bij mijn oude stagebedrijf (Floris Suite Hotel) voor hun ´huwelijksnacht´. Toen we daar voor de deur stopten, snapten ze er niets van (wellicht had dit te maken met de hoeveelheid wijn die die dag geconsumeerd was). Met twee huilende ouders naast mij, probeerde ik hen in te checken. Die receptionist wist niet wat hem overkwam. Het moment dat ik wel kon janken was toen de laatste dag was aangebroken. Wat verschrikkelijk snel gaan twee weken. Bij thuiskomst stond de tent voor Boergondisch Oers wel al op me te wachten en later in juni mocht ik nog een hoogtepuntje meepikken: Coldplay in Brussel. Mijn favoriete artiesten aanschouwen in het warme (ja toen was het wel warm) België.

July
Juli bracht me als hoogtepunt het concert van Guns ´n Roses in Nijmegen met Nick. Waar ik zoveel meer bier dronk dan ik normaal doe waardoor ik halverwege écht naar de wc moest. Mijn favoriete nummer was nog niet geweest en toen ik na 20 minuten bijna vooraan in de rij stond, klonken de eerste klanken van November Rain. Een rechtsomkeert richting Nick was het gevolg. Liever in mijn broek plassen dan November Rain missen. Juli is ook de maand dat een van mijn favoriete personen jarig is en werd Bas z´n verjaardag goed gevierd bij mijn ouders in de achtertuin. Vraag me niets inhoudelijks over dat feest, iets met teveel Gin. Wel hoor ik constant dat ik in elk geval NIET heb geholpen met het opruimen (nu weet ik het wel).

August
Augustus bracht ons het mooie Zeelst kermis. Werkelijk altijd leuk en tevens een complete chaos. Zeelst kermis staat garant aan 5 dagen veel te veel drinken en een complete ravage. Om die reden al een van de hoogtepunten van het jaar. Gezien het feit hoe vaak ik het woord ´hoogtepunt´ al heb mogen typen, lijkt dit hele fucking jaar wel een hoogtepunt. Overigens begin ik ook een terugkerend patroon te herkennen van alcoholgebruik. Ik ben dit jaar begonnen met het drinken van Gin… toeval?

September
Nog zo´n feestmaand vol feestjes. Het was een maand van terugblikken op vorig jaar september (het trouwen van Ellen en Eva), verjaardagen van Dani, Ines en Kim en natuurlijk Oers kermis, die dit jaar onwijs leuk was. September was ook de maand van mijn eerste foodfestival. Zo zie ik er waarschijnlijk niet uit, I know, maar hoe leuk was Lepeltje Lepeltje! Heel veel eten delen met Nancy, veel lachen en heerlijk weer.

October
En daar was oktober alweer. De maand van ons vriendinnenweekend. Dit keer in het thema indianen, waar wij met team rood 378% voor gingen. Indianennamen, kleren, tooien, panfluiten, vredespijpen, praatstokken, schmink, speren, kettingen… we hadden werkelijk alles. Het was een weekend vol lachen gieren brullen. Ik heb elke minuut genoten. Van het weerwolven in de grote tipi tot mezelf over heel mijn lichaam verbranden in de hottub die ik wellicht iets te warm had gestookt. Wat een stelletje achterlijke vriendinnen heb ik toch bij elkaar, maar hoeveel ik van hun hou, valt met geen blog te beschrijven. In oktober vierde ook een van mijn ´zusjes´ (lees nichtje) haar 40ste verjaardag. Een lang verwacht familiefeestje die uitliep tot een van de leukste feestjes van 2017. Ik wist niet dat het mogelijk was, maar misschien is mijn familie nog erger dan mijn vriendengroep. Dit keer hadden we met de familie een flashmob ingestudeerd. Daar ik deze samen met Leonie had gemaakt, was het een beetje: gewoon Lissa volgen, dan komt dat wel goed. Misschien had Lissa geen Gin moeten drinken want al snel verliepen de pasjes niet zoals het moest. Gelukkig wist mijn 10 jarig nichtje wel hoe het moest…

November
November stond voor mij in het teken van Brugge en Knokke. Wederom België in mijn terugblik. Mijn ouders namen mij mee naar het beste B&B in Knokke: Con Ampere (aanrader!). Heel Knokke was geheuld in kerstsfeer en verlichting. Deze stad is prachtig. Helemaal boven mijn verwachtingen uitgestegen. De mensen, de sfeer, de stad en het eten… wie had gedacht dat België zo mooi kon zijn? En voor de mensen die mijn vader persoonlijk kennen, jullie weten precies wat ik bedoel als ik zeg dat ik nu nog buikpijn heb van het lachen als het gaat om de verhalen die hij allemaal weer verteld heeft dit weekend.

December
Mijn favoriete maand. Sinterklaas, mijn verjaardag en kerst. Hoe leuk is dat? De maand was een grote feestmaand. Mijn verjaardag goed gevierd, zowel met vrienden als met mijn ouders. Dat ik moet stoppen met Gin drinken kwam wederom in deze maand aan het licht toen Jill mij dinsdagavond na mijn feest appte waar ik bleef (terwijl ik mijn pyama op mijn bank zat). Blijkbaar heb ik wat afspraken lopen maken met een glaasje teveel op. Dat is desondanks mezelf omkleedde en in de auto stapte, zegt dan wel weer iets over onze vriendschap. Dat ik bang van haar ben dus.
En dan kerst… the most wonderful time of the year. Als het aan mij ligt zijn die woorden echt helemaal waar. Heerlijke dagen heb ik gehad met de familie en met vrienden, sowieso met teveel eten maar met net zo veel gezelligheid.

En nu staat 2018 voor de deur. Het jaar dat ik weer ga schrijven. Het jaar dat ik jullie weer meeneem op mijn avonturen. Het jaar dat ik hopelijk ook weer wat avonturen ga beleven.

See you again in 2018. Ik wens jullie allemaal een super leuk feestje toe, waar je ook bent. En pas op met de Gin.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s