What happens in Zeelst, stays in Zeelst

tumblr_lgw2u46HYM1qgchnio1_1280

Carnaval: het feest van bier uit plastic glazen, Nederlandse nietszeggende slagers, dronken vrienden en kotsende jongeren. Het feest waar het rookverbod niet meer geldt, het café bijna wordt afgebroken en waar de kroegentochten centraal staan. Niet te vergeten de 16 jarige meisjes die met de ID van hun oudere zus tóch binnen weten te komen en blaasontstekingen oplopen vanwege de korte jurkjes. Ik hou van carnaval. Ik heb een schorre stem en de duffe oogjes om het te bewijzen. Vorige week gaf ik aan even mijn Weight Watchers dagboek te laten voor wat het is en gewoon eens te genieten van deze vijf heerlijke dagen. En heerlijk waren ze. Het voelde als een vermoeiende minivakantie. Wonder boven wonder vulde ik elke dag mijn app in, in elk geval het eten dan… Het drinken viel niet makkelijk bij te houden. Ik hoopte erop dat het bewegen, dansen, hossen en fietsen wel op zou wegen tegen de drank. Zeker de zondag en de maandag waren een uitdaging omdat rond 2 uur in de middag mijn eerste glas drank al op me stond te wachten. Waar sommige mensen hongerig worden van de drank, ben ik er zo eentje die compleet vergeet te eten. Ik weet dat het alles behalve goed is, maar de combinatie van niet eten (op mijn ontbijt na), drinken en veel hossen leverde mij toch afgevallen kilo’s op (over de 8 kilo zat ik), nu ook even afwachten of dat zo blijft de rest van de dagen. Maar ach, nieuwe week, nieuwe kansen toch?

Alle dagen ging ik samen met mijn mede ridders, indianen, vogelverschrikkers, tijgers en dalmatiërs uren de kroeg in en elke dag was het weer mega gezellig. Ik maakte vrienden met nieuwe meisjes (erg zeldzaam voor de mensen die me echt kennen), heb gedanst tot mijn voeten zeer deden, heb genoten van alle dronken gesprekken met meisjes die ik nog nooit eerder had gezien bij de toiletten, ben 10 keer bijna op m’n bek gegaan, heb mijn vriendinnen staan aanmoedigen tijdens het muilen (zoek dat maar op ja) en heb wel 150 te dronken whatsappjes gestuurd naar mensen die ik niet zou moeten appen na 15 glazen wijn. De volgende ochtend werd ik telkens wakker alsof ik overreden was door de Liefmansvrachtwagen. Hoe netjes ik de vorige dag vertrok, zo verschrikkelijk zag ik er de volgende ochtend in de spiegel uit. Ik leek The Joker wel, mijn lippenstift zat tot achter mijn oren. Leuk hé, oogschaduw met glitters? Ik vond die glitters nog terug in m’n knieholte en mijn oog traande dagen lang van alles wat ik maar op m’n ogen smeerde. Ik had hoofdpijn van al die haarbanden, had krassen op mijn handen van god weet wat en overal kwam ik vage teksten die met watervaste stift op mijn arm waren geschreven tegen. Niets raars toch? Oh ja, ook is half Zeelst geridderd met mijn nepzwaard (die ik tevens nog steeds heb, wat zeldzaam is na 3 dagen carnaval). Tsja, carnaval… wat zou je zonder moeten?

vvvvv     IMG_1988

Je komt je hele oude school tegen, oude vrienden en mensen die je elke week in de kroeg tegenkomt en daarom automatisch als vrienden gaat beschouwen. Naar een aantal zwaai ik nog even, andere ga je even 3 kussen geven. Maar dan zijn er altijd een paar die leuk blijven om mee bij te kletsen. Die mensen zie je ook echt twee keer in het jaar: met carnaval en op de kermis. Ik blijf ook het liefste gewoon in Zeelst. Geen rare fratsen, geen Eindhoven. Gewoon bekende gezichten, ook al wil je de helft helemaal niet zien. Sinds een aantal maanden is er nog een ander clubje bij gekomen: mensen die je nog even willen vertellen dat ze altijd mijn blog lezen. Een clubje dat ik zeker waardeer. Ik ben niet zo goed in het aannemen van complimenten en ben een beetje sociaal awkward als je erover begint, maar voor iedereen die er iets over heeft gezegd: bedankt! En dan is er nog die ene die je echt bijblijft, die ene die van de andere kant van de kroeg schreeuwt dat ik de reden ben dat ze een avondje kwam carnavallen want ”We zijn nog jong Lis! En jij had helemaal gelijk in je blog! Blijven schrijven meiske, want je bent m’n inspiratie!”. Thanks Lieve Mel, wij rocken dit!

En nu? Terug naar het normale leven. Terug naar mijn WW app invullen, terug naar de cursus op woensdag en terug naar het sporten. En stiekem, is dat best weer fijn. What happens in Zeelst, stays in Zeelst… Én door (met een carnavalsdeuntje op de achtergrond).

scwsasdcsaca

”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.

Het woord is aan… – Mijn eerste gastblog

bad-girls-best-friends-fun-Favim.com-2511112

Het woord is aan… Dani. Een hele goede vriendin van mij die ik meer dan bewonder. Ze is 50 kilo afgevallen en ik vroeg haar om een stukje te schrijven over haar reis. Ik heb haar ooit mijn voorbeeld genoemd, maar naar mijn mening is ze een voorbeeld voor iedereen. Ze geeft mij met haar verhaal weer een zetje in de goede richting. Take a look inside her head!


Mijn naam is Dani en ik ben 50 kilo afgevallen. Ik werd door Lissa gevraagd een stukje te schrijven voor haar blog. Nu is schrijven niet mijn sterkste punt, maar ik ga proberen jullie een beeld te geven van hoe het de afgelopen jaren is vergaan. Ik denk dat ik als geen ander de struggles ken die Lissa op het moment doormaakt. De eerste vraag die men vaak stelt is hoe heb je het überhaupt zo ver laten komen. Een combinatie van een stukje aanleg, een grote liefde voor eten hebben, een bodemloze put zijn en psychisch niet helemaal lekker in je vel zitten hebben er door de jaren heen flink wat kilo’s erbij tot resultaat gehad. Ik heb werkelijk ieder dieet geprobeerd en de enige die slanker werd was mijn portemonnee… En ja wat dan?

Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas.

Ik was inmiddels 21 jaar, woog 122 kilo en had alles geprobeerd. Ik was mezelf echt ontzettend beu. Gestopt met paardrijden omdat ik dat het arme beest ook niet meer aan kon doen. Jongens? Nee nee, het idee dat ik met mijn grote lelijke lijf ergens op moest gaan zitten, daar werd niemand vrolijk van. Zelfs niet met het licht uit. Ik kreeg lucht van het fenomeen maagverkleiningen en zodoende ben ik het traject ingestapt. Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas. Yo bedankt. Drie maanden later werd ik wakker en hadden ze een band om mijn maag geplaatst. Nu moest het gebeuren… helaas was ook dat een illusie. Na een aantal maanden van overgeven bij zowat ieder hapje eten en 15 kilo afgevallen te zijn, bleek dit toch ook niet het wondermiddel te zijn. Met als dieptepunt knock-out gaan tijdens het bijspuiten van het bandje vanwege het feit dat ik totaal uitgeput was omdat ik niks aan eten binnen kon houden, ging ik met hangende pootjes terug naar de dokter. Opnieuw ging ik het traject bij het ziekenhuis in; die maagband moest eruit.

De 3 maanden daarna waren een totale bevrijding. Alsof je je grote liefde aan het einde van de brug ziet staan en alles waar je ooit veel van gehouden hebt weer in je armen kunt sluiten! Ik wist dat ik 3 maanden later een maagomleiding zou krijgen; een gastric bypass. Ik heb heerlijk zitten bunkeren, wetende dat ik over 3 maanden weer afscheid moest nemen van m’n grote liefde. Een zieke relatie met eten. 1 oktober 2012 stond ik weer op de stoep voor het ziekenhuis. De operatie is me 100% meegevallen: 5 dagen morfine pompen en lekker stoned op de afdeling gelegen. De eerste 30 kilo gingen als een zonnetje, ik hoefde er vrij weinig voor te doen. Maar op de 95 kilo bleef ik steken, dan komt het besef. Ja Dani, je moet je levensstijl ook aan gaan passen. De gastric bypass is een hulpmiddel, niet het wondermiddel (wat veel mensen denken). Alleen met minder eten ga je het niet redden. Aiii…. Toch maar een abonnementje bij de sportschool genomen. Mezelf verdiept in krachttrainen en tussen de bonkies in het krachthonk gedoken. Mezelf flink ingelezen over macro’s en wat goed is voor je lijf. Stukje bij beetje zijn die laatste 20 kilo er ook af gegaan. Het voordeel van op deze manier eten is dat je alles mag eten, zolang het maar in je macro’s past. Wil je ’s avonds dat stuk chocola of bakje chips eten, dikke prima! Maar dan moet je je overige eten er wel omheen plannen. Niemand die mij meer verteld wat ik wel of niet mag hebben.

Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”

Maar ja, dan sta je voor de spiegel. Een jonge meid van 23 jaar, 50 kilo afgevallen en dan kun je nog wel janken. 50 kilo afvallen heeft natuurlijk een behoorlijk effect op je lijf. Als je je bh uitdoet kun je de boel zo onderhand via je knieën weer terugbutsen over je schouder. Echt, wat een drama. Doorverwijzing via de huisarts en zodoende stond ik in 3 jaar tijd weer voor de 4e keer op de stoep van het ziekenhuis. Jee, nieuwe boobies. Dr. van Tits ( ja, zo heet hij serieus ) heeft er wat moois van geknutseld. Lichamelijk klopt het plaatje steeds meer en het feit dat je steeds blijer met je lichamelijk bent doet goed. De mentale verandering gaat langzamer, als je gaat shoppen heb je toch altijd de neiging om XL te pakken, wat dan veel te groot blijkt te zijn. Als je in het café staat met een flinke slok op, voel je je het knapste mens van de wereld. De wereld ligt aan je voeten en met wat gênante situaties tot gevolg. Ik ben een meisje met een klein hartje, maar zodra er een borrel in zit verander ik een Brabantse hulk met de grootste mond van de wereld. Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”. Als ik mezelf zo zou zien, zou ik er wel bang van zijn. Mijn vriendinnen weten wat ik bedoel (sorry meiden). Het is even wennen, de balans is nog niet altijd even goed gevonden. I’m working on it.

Natuurlijk heeft iedereen wel eens mindere dagen. Vooral de weekenden zijn soms wat problematisch. Ik en mijn vriendinnen gaan graag naar festivals, de kroeg in of lekker thuis bij iemand bunkeren. Wat ons Lis aan liters wijn wegwerkt in het café, tap ik aan flessen bier weg. Slim? Nee! Leuk? Ja! Alles moet vol te houden zijn. Dan maandag maar een extra tandje bijzetten in de sportschool. Het zit inmiddels in het ritme om een keer of 4 a 5 keer per week 2 uurtjes de spierballen te trainen. “Ik lift meer dan jij!” roepen tegen de kerels in het krachthonk. Gelukkig kunnen ze ermee lachen. M’n pony kan de hele situatie ook meer dan waarderen. Als hij een keer bokt zullen we het maar zien als iets positiefs. Voorheen kreeg hij zijn kont niet de lucht in gegooid als ik erop ging zitten. En nu? Het is een ontzettend fijn iets als je kunt zeggen dat je heerlijk in je vel zit. Natuurlijk blijven wij vrouwen en zijn we nooit 100% tevreden. Maar 90% is toch ook al een heel resultaat? Als geen ander gun ik dat Lissa ook. Ze is een ontzettend lief ding en heeft een prachtig karakter. Ik wil dat Lis in de spiegel kan kijken en tegen zichzelf zegt; nondeju wat ben ik een ontzettend lekker wijf. Het lichaam is maar een omhulsel en zegt weinig over wie je van binnen bent, maar toch. Ik weet zeker dat Lissa het kan en ook gaat doen. Ik heb alle vertrouwen van de wereld in haar!

Dani 3 Dani 1

Dani 2

Slapen is voor apen

tumblr-photography-dream

Het is zondagmiddag half 2 en ik zit op de fiets richting een vriendin om bier te drinken. Ja, bier drinken. Terwijl ik die 4,3 kilometer af leg op mijn bijna-overleden fiets, zie ik twee jonge mooie meisjes lachend fietsen met een appel in de hand terwijl ik buiten adem puffend langs hen fiets. Stelletje trutten, fietsen is niet leuk. Mijn conditie is echt drastisch verergerd. Een jaar geleden trainde ik nog voor de estafetteloop en rende ik zonder moeite 7 kilometer. Nou lijk ik wel een doorgewinterde roker die met astma en een vies rochelend kuchje op de fiets zit. Maar zolang ik die fiets niet pak gebeurd er natuurlijk ook niets met mijn conditie. Samen met een vriendin fiets ik voorop naar de kermis wat later die middag. We wilden perse voorop want wij hebben geen conditie en het tempo bepalen is voor ons essentieel. ”Jezus, ik val bijna om hier, fiets door man” horen we zowat elke 100 meter achter ons roepen. ”Hou je bek man, haal me dan in, ik sterf hier zowat. Gaan we bergopwaarts of lijkt dat zo? Ik ben te dik, mijn benen kunnen mij niet fietsen”. Heerlijk om zo naar elkaar te schreeuwen en te lachen en vooral fijn dat ik mezelf kan zijn bij die desbetreffende meiden. De ene dag gieren we om onze grapjes en de andere dag zit ik huilend bij ze vanwege nare ervaringen of mijn kijk op mezelf. Puffend kom ik aan op de kermis. Als de dj weer eens roept ”Pak de grootste alcoholist van de tent vast!” wijzen er meerder vingertjes naar mij. Bedankt hé. Twee weken geleden ontving ik zelfs een berichtje van een lezer van mijn blog. Haar letterlijke woorden? ”Ik denk dat je beter bij de AA kan dan bij de Weight Watchers.” Nou dat maak ik altijd nog wel zelf uit. Daaraan denkend op de kermis vraag ik de barman nogmaals: ”Mag ik 2 bier?”

”Ik denk dat je beter bij de AA kan dan bij de Weight Watchers..”

Het sporten is gelukkig weer opgepakt. Ik probeer zoveel mogelijk te gaan. Geen tijd? Dan doen we toch gewoon wat oefeningen thuis, kan zelfs voor de tv. Vorige week stond ik me als een complete mongool op te drukken op mijn salontafel terwijl ik Holland’s Next Topmodel aan het kijken was (erg motiverend, helemáál niet slecht voor mijn zelfvertrouwen ook). Op die momenten ben ik zelfs blij dat ik op twee hoog woon, geen publiek in ieder geval. Wat setjes buikspieren en planken (ver-schrik-kelijk) en na een aflevering gekeken te hebben, heb ik tenminste het idee dat ik iets heb gedaan vandaag. Een dag in de week wandel ik met een vriendin, alleen in de sportschool aan de gang kan mij namelijk echt vervelen. Met 7 kilometer per uur lopen we wat onzin te kletsen en vliegt een uurtje lopen voorbij. Weer het idee dat ik iets heb gedaan vandaag. Het voelt in elk geval goed.

”Oers kermis lag op de loer en die moesten wij natuurlijk onveilig maken, de twee feestjes die ik vrijdag en zaterdag had werkten natuurlijk ook niet echt mee.”

Wát niet goed voelt? Die fucking kilo die ik was afgevallen. Echt? Serieus? Na al die appeltaart die ik heb moeten afslaan, na al die Mac die ik niet heb gegeten? Wat een teleurstelling. Het liefst had ik die weegschaal een lesje ”vliegen naar de overburen” willen geven. Dat extra biertje dit weekend neem ik ook maar lekker voor lief. Boos was ik er gewoon om. Van de ene kant juist wel motiverend. Het geeft me wel de (boze) motivatie om de Weight Watchers (WW) app beter in te vullen, om dingen af te wegen en wat secuurder te werk te gaan. Maar niet dit weekend. Oers kermis lag op de loer en die moesten wij natuurlijk onveilig maken, de twee feestjes die ik vrijdag en zaterdag had werkten natuurlijk ook niet echt mee. Voor degene die denkt dat ik een bordje sla eet met een kater: echt niet dus. Op die katerdagen is het openen van de WW-app dus echt geen goed plan. Daar stond ik dan, gisternacht om half 3 wankelend op de zolder van mijn ouders mijn geïmproviseerde bed op te maken terwijl ik tegen mezelf praat. Op mijn vingers tel ik de uren die ik nog kan slapen. Vier uur, fijn. Ongeveer 6 uur geleden stond ik nog te schreeuwen: ”Slapen is voor apen!!” Tijdens mijn WW-cursus kwam ik erachter dat voldoende slaap essentieel is bij het afvallen. Weinig slapen staat gelijk aan een tragere stofwisseling. Daarnaast zorgt het voor minder energie om de volgende dag te sporten en te bewegen. Onderzoek heeft zelfs aangetoond dat slaapgebrek leidt tot meer honger en dus tot meer eten. Helaas is het dan weer niet mogelijk om af te vallen door alleen te slapen, anders had ik het wel geweten. Wel is het van groot belang om naar je hoeveelheid slaap te kijken. Nóg iets wat dit weekend niet is gelukt. Wat heb ik toch een doorzettingsvermogen..

Maar geen nood. Aanstaande vrijdag ga ik weer gewoon op die weegschaal staan. Ik geef niet zo makkelijk op. Ik heb een mooi doel en ik ga mezelf eindelijk eens tevreden maken. Oude bekenden geven op de kermis aan dat ik er goed uitzie. Bedankt, maar bullshit. Vorig jaar zag ik er 10 keer beter uit. Een depressieve gedachte maar zeker wel de waarheid. Wat zeker een meevaller is, is dat er veel mensen meeleven. Het beginnen van een blog was absoluut de beste motivatie voor deze hele reis. Bedankt Esmée voor het idee en keep up the reacties. Ik ben dankbaar voor elk berichtje dat jullie sturen. Elk berichtje helpt me dichter bij mijn doel en jullie hebben geen idee wat dat voor me betekend. Keep on dreaming Lissa. Letterlijk én figuurlijk.

”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

tumblr_m79sij5mCh1r51by8o1_500

Afgelopen zondag zat ik samen met een goede vriendin te fantaseren over onze aankomende vakantie volgend jaar naar Curaçao. Het brengt me haast gelijk terug naar die prachtige tijd 4 jaar geleden toen ik 7 maanden op dat eiland heb mogen wonen vanwege mijn stage op school. Toen ik aan die opleiding begon was ik al vastbesloten waar ik mijn buitenlandse stage ging lopen. Ik moest en zou naar Australië gaan, want dat was een grote droom van mij. Zo gezegd, zo gedaan en in mijn tweede jaar begon in met solliciteren voor een stageplek in Brisbane. Ik was er kapot van toen ik te horen kreeg dat ik het niet was geworden en alle andere plekken ondertussen waren vergeven. Just my luck. Maar ik had wel een beetje geluk want ik kon een stage overnemen van een andere student alleen dan op Curaçao. Zo’n eiland leek me helemaal niets voor mij, maar bij gebrek aan beter en ook aan tijdsgebrek had ik niet heel veel keus.

”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”

Achteraf ben ik blij dat die stage in Australië het niet is geworden en dat ik bijna gedwongen was om deze stage te doen. Toen ik op een dag in de overvolle trein naar Nijmegen zat, werd ik gebeld door Laura (een vriendin van school): ”Ik ga mee! Ik ga ook naar Curaçao!”. Ik heb 78 mensen de schrik van hun leven gegeven toen ik gillend aan de telefoon beantwoorde hoe leuk ik dat vond. Naarmate mijn vertrekdatum dichterbij kwam werden de drankjes, etentjes en filmavondjes steeds frequenter. Afscheidsfeestjes werden gegeven en (zoals bij alles in mijn vriendenkring) werd er veel met drank gevierd. Dronken afscheid nemen stond garant voor veel tranen en vriendinnen die snikkend om mijn nek hingen smekend om niet naar Australië te gaan (”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”). Na huilende ouders achter te moeten laten op Schiphol begon mijn reis naar het eiland, gelukkig met een vriendin aan mijn zijde.

Curaçao betekende wel veel obstakels voor mij. Het liefst heb ik zo veel mogelijk kleren aan, ik ben niet tevreden met mijn benen of armen en het liefst vermijd ik bikini’s. Oftewel, precies het tegenovergestelde van wat er op Curaçao op mij te wachten zou staan. Wat dat betreft was een stage in Alaska misschien meer in mijn comfort zone geweest. Toch hoorde ik veel tijdens mijn afscheid: ”Jij bent daar helemaal op je plek met die volle Antillianen!” Ik heb nooit helemaal kunnen achterhalen of ik dat als een compliment op moest vatten of als een belediging, maar I get the point. Toch was het niet altijd even makkelijk als ik had gehoopt. Mooie Nederlandse stagiaires met maatje 36 waren overal. Elk stranduitje en elk feestje was confronterend. Ik heb mooie en leuke vriendschappen overgehouden aan mijn tijd daar. Het leven met 14 huisgenoten was de leukste ervaring van mijn leven maar niet altijd even gemakkelijk met én voor mijn zelfbeeld. Ik weet nog dat mij werd verteld dat de gemiddelde stagiaire ongeveer 10 kilo aankomt daar. Dat was uiteraard iets waar ik niet op zat te wachten, maar van de andere kant was dat iets waar ik me niet door liet afschrikken om de zoveel mogelijk uit deze ervaring te halen.

Het begin was af en toe lastig; in je bikini aan het zwembad met 14 huisgenoten die je net kent is niet waar iemand zoals ik echt om staat te springen. Naarmate er vriendschap ontstaat wordt het gelukkig steeds makkelijker. Toch heb ik tot aan het einde van mijn tijd op het eiland niet op mijn gemak op het strand gelegen. Ondanks de hitte een legging aantrekken onder dat zomerjurkje was normaal voor mij, zo voelde ik me op zijn minst nog een beetje op mijn gemak. Gelukkig bouw je snel een leuke groep mensen op waar je jezelf bij kan zijn. Het nadeel van het studentenhuis waar ik woonde was echter dat er mensen vertrekken en er weer nieuwe mensen bijkomen. Nieuwe mensen stond voor mij weer gelijk aan een ongemakkelijk periode.

”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

Op mijn stage werkte ik in een pak, wat me wel meer zekerheid gaf. Ik had gelukkig de meeste leuke collega’s die ik me kon wensen. Antilliaanse vrouwen zijn echt geweldig en hilarisch. Veel gesprekken over afvallen en eten zijn in dat kantoor gevoerd en we hebben er vooral heel veel om gelachen. De klik met mijn manager was er direct en zij heeft de stage voor mij een onbetaalbare waarde gegeven. Toen ik 32 kilo was afgevallen zette ik dat vol trots op Facebook. Ik kreeg van mijn manager uit Curaçao meteen het berichtje: ”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”. Het leven op Curaçao bestaat uit zon, zee en strand maar het draait er ook zeker om eten. Curaçao heeft nog net niet meer restaurantjes dan inwoners. Het eiland van 61 kilometer lang heeft meer McDonald’s dan bij mij in een straal van 100 kilometer te vinden is en in het weekend vind je geen enkel strand aan de Westkust waar een Antilliaanse familie niet aan het barbecueën is.

Laura wist me gelukkig vaak in toom te houden. Mijn Cola-verslaving werd al snel verholpen en thuis werd er gewoon Nasi of groenten met een stukje vlees gekookt. Al kochten we, na uren in de Albert Heijn te hebben gelopen, dan iets lekkers dan was het meestal al op voor ik ernaar kon kijken (bedankt Lau voor de lekkere chocoladepepernoten… ahum). Hoewel we wel eens gek van elkaar werden nadat we het na een uur in de winkel nog steeds niet eens waren over het eten van die avond, is dat achteraf toch raar genoeg een van de leuke herinneringen. Hoe langer we in de winkel stonden, hoe meer onzin we in stonden te laaien. Uren discussiëren over welke knakworsten we zouden kopen was standaard. Als we elkaar nu zien, kook ik ook het liefste zelf en loop ik het liefst ook een uur in de winkel, oude tijden herleven terwijl we gek van elkaar worden.

Toch hebben al mijn negatieve gedachten en mijn 5 auto-ongelukken (ze kunnen daar echt niet rijden) het niet gewonnen van alle stapavonden, vriendschappen en ervaringen. Curaçao is en blijft voor mij voor altijd bijzonder. Het is het eiland waar ik de mooiste ervaringen van mijn leven heb liggen. Als ik volgend jaar weer het vliegtuig uitstap, kan ik weer zeggen: ”Ik ben thuis.”

24500 calorieën verder…

870852-pizza-wallpaper
78 uur in Berlijn en 24500 calorieën verder. Oké, misschien een beetje overdreven, 6125 calorieën per dag is wel heel erg veel. Maar het voelt wel alsof ik er zoveel naar binnen heb gewerkt de afgelopen dagen. Berlijn is geweldig, een prachtige stad. Zoveel te zien, zoveel te bewonderen en zoveel te eten. Waar ik met een vriendin misschien snel een broodje had gepakt tijdens het reizen naar een van de vele bezienswaardigheden, was dat het omgekeerde met mijn lieve ouders. Als wij na het ontbijt vertrokken te voet, belande wij rond een uurtje of 1 in een trendy restaurantje en hetzelfde gold in de avond.

Één ding moet ik toegeven: ik heb niet gedronken, al 15 dagen niet (bel de krant)! Het was niet altijd even makkelijk maar ik heb het goed volgehouden. Een welverdiend schouderklopje voor mezelf. Het eten daarentegen… mijn god. Ik veranderde in een Liszilla. Ik was nog geen uur in Berlijn en we zaten in de KaDeWe aan een gegrilde halve haan (kip is toch niet slecht?) en aan de frietjes (oke, laat maar). En hoezo is Berlijn zo gek op Italiaans eten? Je wordt echt overspoelt met Italiaanse restaurantjes. Laat dat nou ook eens één van mijn favoriete keukens zijn. Pizza’s met truffel, carpaccio, focaccia, olijfolie, nog meer brood en een heerlijke Italiaanse burger waren daarvan het resultaat. ”Ach het is vakantie, geniet er even van” hoor ik mijn vader zeggen waarop ik antwoord dat hij gelijk heeft. Maar in mijn achterhoofd spookt een stemmetje en zie ik de punten van de Weight Watchers voorbij zweven. Eigenlijk is het gewoon een excuus. Vakantie is geen reden om je helemaal vol te proppen met slechte dingen en eigenlijk weet ik dat ook. Als ik dan na een heerlijke dag op mijn bed lig in mijn hotelkamer, begin ik te denken en te rekenen. ”Misschien valt het wel mee, je hebt deze week bovendien ook minstens 50 km gelopen..Het zal wel compenseren..”. Maar als ik dan de laatste dag een bekertje chocolademousse en een crêpe met Nutella naar binnen heb gewerkt, weet ik eigenlijk wel beter.  Het valt me nog mee dat ik de wilskracht heb gehad om niet die reep Toblerone te verorberen die in de minibar mijn naam riep.

Deze week is echter niet zo’n feest als de afgelopen dagen. Ik zit weer aan mijn crackers met mager vlees, een fles ijswater, rijstwafeltjes, fruit , yoghurt en ander lekker gezond eten. Natuurlijk zou ik een pizza met truffel willen eten maar ik weet dat ik me zo veel beter voel als ik het niet doe. Van het gezonder eten en drinken wordt mijn huid beter, ik ben fitter, beter uitgerust en ik val af. Waarom dan überhaupt slecht eten zou je denken? Ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet echt antwoord op kan geven. Ik denk dat het er ”gewoon” zo is ingeslopen. Ik moet het er nu maar ”gewoon” uitslopen.

Ik denk dat ik morgen maar eens de weegschaal op ga zoeken bij een vriendin van mij en de schade ga incasseren. Dan heb ik meteen een schouder om op te huilen terwijl ik aan een stuk bleekselderij knabbel terwijl ik aan die pizza denk.

– Pizza hoeft trouwens niet slecht te zijn, ik heb een heerlijk recept in mijn nieuwe onderdeel ‘Recepten’ staan –

Non-alcoholisch Berlijnfestijn

1956912_682482045147166_42916464_o

Ik heb een weekend overleefd, een heel weekend zonder alcohol. Toen ik begin vorige week op het werk verkondigde dat ik minstens twee weken zou stoppen met drinken werd dat ontvangen met een “Hahahaha, dat zei je de vorige keer ook!”. Ik moet toegeven, ik heb het inderdaad vaker verkondigd en ik moest met schaamte toegeven dat ik het nog geen weekend vol kon houden. Maar kom op, ik ben nog ‘jong’ en ik sta ieder weekend in de kroeg te genieten van mijn leven voordat ik straks begin aan de volgende fase.

Doordeweeks geef ik helemaal niets om die versnaperingen, er liggen tevens twee dozen wijn in mijn koelkast die mij letterlijk koud laten in mijn werkweek. Maar dan staat het weekend voor de deur en daar gaat het fout. Mijn vrienden en vriendinnen maken allerlei wilde plannen en ik wil nooit iets missen, ik móét mee en geeft eerlijk toe, als iedereen drinkt dan is het toch net zo gezellig om mee te drinken?

Om te zeggen dat ik wel van een feestje hou en dat ik niet vies ben van een drankje, dat is een understatement. Ik denk dat al mijn vrienden dat wel kunnen bevestigen. Toen ik begon met het afvallen bij de Weight Watchers kwam ik er al snel achter dat ik het laten van mijn wijntjes lastiger vond dat het laten van eten. Een wijntje of drie op een zaterdag paste makkelijk in mijn puntentelling, maar het probleem is juist dat ik niet alleen die drie wijntjes drink. Ik kan al veel hebben vanwege mijn gewicht maar ik vind het ook nog eens té gezellig. Dan sta ik gezellig op een verjaardag en dan ben ik ineens 4 flessen wijn verder.. Jezus Lis, get yourself together.

Ik ben toen overgestapt naar één dag in de week drinken. Dat ging al een stuk beter. Het afvallen verliep prima en ik had mijn dag vertier in het weekend. Toen begon het afvallen minder snel te gaan, geen kilo’s meer maar grammen. Het maakte me helemaal gek. Ik kon goed huilend op de bank zitten als ik terug kwam van de Weight Watchers en mijn weegmoment super tegenviel. Gelukkig had ik een hele fijne coach die me weer uit die dip haalde en tips voor me had. Twee tips welteverstaan: mix je wijn met spa rood en eet minder fruit. Het waren echt mijn lifesavers. Vanaf dat punt heb ik een lange tijd werkelijk alle alcohol met spa rood gedronken. Ik dronk op die manier de helft van de alcohol die ik normaal binnen kreeg en ik had het gevoel dat ik er niets voor hoefde te laten.

Wat betreft het fruit? Ik at zeker twee tot drie stukjes fruit per dag. Fruit bevat ook suikers en bij een ene persoon geeft dat niets en een ander persoon valt er dan gewoon niet bij af. Terug gaan naar één stuk fruit per dag en wat meer groente werkte voor mij een stuk beter.

Ik viel weer kilo’s af, eindelijk. Natuurlijk is het stoppen met alcohol drinken een stuk beter voor me. Maar ik wil afvallen op een manier dat ik daar mijn levensstijl van kan maken. Ik kan wel een jaar stoppen met drinken, maar wanneer ik dan op mijn gewicht ben, heb ik geen idee hoe ik met alcohol om moet gaan. Ik wil leren hoe ik kan afvallen/op mijn gewicht kan blijven mét het drinken van wat wijntjes. Ik heb aanleg, ik zal altijd moeten opletten als ik op gewicht wil blijven en dat kan. Ik ben ervan overtuigd dat ik dat kan. Ik wil een gezonde levensstijl waarbij ik niet schommel met mijn gewicht maar waarbij ik wel kan genieten. En ik weet zeker dat me dat gaat lukken.

De afgelopen weken zaten vol feestjes en verjaardagen. Er is teveel alcohol gedronken naar mijn zin.. of ja, dan goed voor me is, is een betere benaming. Ik besluit niet te drinken tot de verjaardag van mijn broertje en ook dan hou ik de spa rood in de aanslag. Morgen vertrek ik voor een midweek naar Berlijn, een non-alcoholische trip naar Berlijn. ”Ik kan het, ik kan het, ik kan het” zeg ik tegen mezelf. Ik kan het en ik maak er toch een feestje van, alleen dan zonder alcohol.