Dit wil ik jullie niet onthouden – Deel 1

aaa1

Al eerder schreef een vriendin en mede-blogger Lisa (lisalifestyleblogt.wordpress.com) een bericht over gevulde courgettes. Ik zag ze steeds meer voorbij komen en besloot ook een poging te wagen. Het resultaat was echt heerlijk! Ik ben niet zó fan van courgette dat het me lekker leek om hier een hele van te eten, maar dit gerecht was zo lekker dat ik deze jullie niet wil onthouden. Er zijn natuurlijk veel varianten, ik heb er mager rundergehakt in verwerkt, maar Lisa houdt haar versie bijvoorbeeld vegetarisch. De volgende keer voeg ik ook nog champignons toe, jammie!

Hierbij mijn recept:

  • 1 courgette
  • 80 gram mager rundergehakt
  • 1 ui
  • 1 gele paprika
  • 1 tomaat
  • 1/2 bol magere mozzarella
  • Peper en zout
  • Italiaanse kruiden
  • 1 teentje knoflook
  • 1/2 bouillon blokje
  • Olijfolie

Verwarm de oven op 200 graden.

Snij de courgette doormidden en hol de courgette uit met een lepeltje. Haal er zoveel mogelijk uit maar maak geen gaten in de bodem. Snij de ui, gele paprika en tomaat klein. Haal voor het snijden van de tomaat het vruchtvlees eruit, zodat de tomaat minder ‘nat’ is.

Doe een klein scheutje olijfolie in de pan en pers de knoflook uit in de pan. Zodra de olie warm is, mag het gehakt erbij en bak het rul. Voeg de ui, paprika en tomaat toe aan het geheel en schep het een paar keer om. Voeg dan een half bouillon blokje toe met een kopje water en laat het geheel sudderen totdat het vocht weg is. Voeg nog peper en een klein beetje zout toe aan het mengsel.

Pak ondertussen een ovenschaal en doe er een scheutje olijfolie in om de schaal in te vetten. Leg de courgettes in de schaal en snij de halve bol mozzarella in kleine stukjes. Vul de courgettes met het mengsel en verdeel daarbovenop de mozzarella. Strooi wat Italiaanse kruiden over de gevulde courgettes en zet deze dan ongeveer 20 minuten in het midden van de oven en voíla!

FullSizeRender

Advertenties

It’s beginning to look a lot like…

snowy-tree-bokeh_fullhdwpp.com_

”Lis, jij bent echt kei gek.” Dit heb ik al een keer of 10 gehoord afgelopen week. De zomer is voor mij definitief voorbij. Het is weer vroeger donker, het is kouder, in de nacht kunnen we weer onder een deken slapen en de pepernoten liggen al in de winkel. Iedereen die mij kent weet hoe ik ben in de wintermaanden, maar de mensen die mij niet kennen denken direct dat ik psychisch niet in orde ben. Ik ben gek op de winter. Leuk hoor die zomer, maar ik ben blij dat het voorbij is. Ik hou van reizen en van vakantie en op vakantie zie ik het liefst zo veel mogelijk zon. Maar met een kantoorbaan en geen vaste vakanties kan die zon in Nederland me echt gestolen worden. Alles wordt klef, het is voor alles te warm en mijn haar zit nooit: verschrikkelijk. De winter vind ik daarentegen het einde. Ik ben gek op de kou, onder een dekentje op de bank met thee, sneeuw en de feestdagen. Maar er is een ding waar ik echt voor leef: kerst.

Sinds kinds af aan heb ik een liefde voor kerst. Het is me met de paplepel ingegoten aangezien mijn vader en ook mijn moeder er zo van houden. Kerst is echt ons familie-ding. Mijn vrienden en vriendinnen gaan allemaal op stap met kerst maar dat gaat er bij ons niet in. Gezellig bij de kerstboom met zijn allen voor de tv kijkend naar de All You Need Is Love kerstspecial (kerst is geen kerst zonder mijn vader en ik daarbij twee uur hebben zitten huilen). De pret begint bij ons in het gezin al vroeg. Mijn moeder heeft nu al wat kerstcadeaus binnen, ik heb al een kerst cd in de auto zitten (ik maak geen grap) en ik ben al een week op zoek naar inspiratie op Pinterest. Als je ooit mensen uitlacht omdat ze de boom op 14 november al hebben staan voor het raam: wij zijn die mensen. Sinds mijn oma is overleden vieren we geen Sinterklaas meer. Sinterklaas heeft ons nooit tegengehouden om in november de kerstboom te zetten, maar nu Sinterklaas helemaal uit beeld is bestaat er al helemaal geen rem meer.

Mijn moeder denkt altijd dat er wonderbaarlijk genoeg ineens 4287 mensen komen eten met kerst, dat is in ieder geval het aantal waar ze de boodschappen op baseert.

Kerst kent één nadeel: het eten (natuurlijk). Afvallen met kerst is een groot drama. Bij ons thuis lijnen we altijd tot kerst en dan pakken we het pas weer op na nieuwjaar. Mijn moeder denkt altijd dat er wonderbaarlijk genoeg ineens 4287 mensen komen eten met kerst, dat is in ieder geval het aantal waar ze de boodschappen op baseert. In dat opzicht is ze het evenbeeld van mijn oma. Worstenbrood, saussijzenbrood, konijn, chips, kaas, toastjes, broodjes, croissantjes, mini pizza’s, chocolade, olijven, gehaktballetjes en nog 10.000 foute dingen worden ons heel de dag voorgeschoteld. Begrijp me niet verkeerd, het liefst eet ik dat allemaal elke dag maar we weten allemaal dat het zo niet werkt. Fonduen en gourmetten, een 5 gangen diner en hapjes, wij doen het allemaal. Ik ben er verzot op maar mijn Weight Watchers app begint te piepen, schreeuwen, knipperen en slaat zwaar alarm op het moment dat ik het allemaal invoer.

Als ik pas moet stoppen als ik vol zit dan zou ik waarschijnlijk 200 kilo wegen.

Twee jaar geleden zat ik helemaal in de Weight Watchers-flow tijdens kerst en heb ik het gourmetten en het 5 gangen diner er helemaal op aangepast. De Weight Watchers kent telvrije dagen. Het is een uitkomst waar ik erg blij mee ben. Je mag tijdens het lijnen zoveel telvrije dagen inlasten als je zelf wilt. Het betekend dat je die dag voornamelijk ‘groene’ punten (powerfoods) eet, die je langer en sneller een voldaan gevoel geven. Als je lid bent bij de WW kun je in het puntenoverzicht zien wat allemaal een groen logo heeft. Dit mag je allemaal eten, zoveel als je wilt, zolang je maar stopt als je vol zit. Ik vond het mega eng. Ik eet best veel en ik dacht dat dit geen optie was voor mij. Als ik pas moet stoppen als ik vol zit dan zou ik waarschijnlijk 200 kilo wegen. Mijn WW coach adviseerde mij echt te beginnen aan de telvrije dagen en ik ben zo blij dat ik dat advies heb opgevolgd. Ik viel er juist er goed mee af en ik vond het juist fijn om af en toe anders te eten. Het was ook ideaal om met kerst te gebruiken. Geen stokbrood maar speltbrood, geen mayonaise maar knoflooksaus gemaakt met yoghurt, een lekkere salade en alleen kip, varkenshaas en biefstuk. Het was compleet volgens het boekje en helemaal niet lastig om me aan te houden. Nu ik dit aankomend jaar zo hard door wil zetten, is dit zeker iets wat ik zal doen met kerst. Een kleine aanpassing met veel verschil.

Zullen we dit jaar White Christmas dan maar 15 keer kijken pap?

Een ding is zeker, kerst moet voor mij kerst blijven. Ik zou die maand ervoor liever niets willen drinken, om vervolgens met kerst wél een worstenbroodje te eten. Kerst draait echt niet om eten, maar het hoort er zeker wel bij. Wederom is balans het codewoord. Extra sporten de week van te voren, een telvrije dag inlassen als we gaan gourmetten, chocolade niet in huis halen en gewoon eventjes nadenken wat je in je mond steekt. Ik ben positief, ik wil er helemaal voor gaan. Dit jaar niet stoppen met kerst maar opletten met kerst. Misschien wat extra kerstfilms kijken om vocht kwijt te raken door middel van huilen? ”Zullen we dit jaar White Christmas dan maar 15 keer kijken pap?”.

Tot die tijd bezoek ik bijna elke kerstshow, ben ik op zoek naar een kerstboom en versieringen en zit ik in september al volop met Michael Bublé’s White Christmas mee te blèren in de auto. Sorry mensen, ik ben psychisch niet helemaal in orde… But it’s beginning to look a lot like christmas.

MissMatch


Vorige week is het echte werk weer begonnen. Sporten, Weight Watchers en de mentaliteit zit er weer in. De vakantietijd begint ten einde te lopen en ik heb eindelijk mijn sportmaatje terug. Hoewel ik mijn start vorige week al maakte is zij ingehaakt per vandaag en hebben we meteen de sportschool onveilig gemaakt onder het mom van “Godver ik zweet me nu al de tering” gingen we aan de slag. Zoals ik al eerder zei: sporten wordt pas weer leuk als je er weer beter in wordt. Hardlopen is natuurlijk veel leuker met conditie als zonder en ook ik heb weer een start gemaakt aan mijn conditie. Gelukkig kan dat ook met een grapje en het fitness apparaat op standje bodybuilder zetten als mijn sportpartner even niet kijkt hoort daar natuurlijk ook bij. 

“Godver ik zweet me nu al de tering!”

Met kramp in onze armen verlaten we de sportschool. “Ik kan niet eens meer naar mensen zwaaien..” Wat zullen we morgen spierpijn hebben maar wat voel ik me goed dat we dit weer aan het doen zijn. Morgen buikspieren, woensdag wandelen en donderdag de fitness weer in. Planningen worden gemaakt en niet alleen in het sporten maar ook mijn abonnement bij de Weight Watchers is weer gestart. Dan wel geen wekelijkse meetings meer (ik moet ook op de centjes letten), maar wel online begeleiding met mijn eigen dagboek. Bijhouden wat ik eet en mijn punten tellen. Bewust zijn. Bewust worden. Als ik dan aankondig dat ik zaterdag niet ga drinken tijdens een gezellig avondje met vriendinnen, val ik zelf bijna de auto uit van schrik maar wie zich fijn wil voelen moet ook opofferingen maken. 

Bij het aanmelden bij de Weight Watchers wordt altijd heel pijnlijk je gewicht gevraagd. Op dat moment ben ik al lang blij dat ik niet op de wekelijkse cursus op een weegschaal hoef te gaan staan in het bijzijn van 20 andere die heel motiverend vertellen dat het me gaat lukken terwijl ze er zelf al jaren bij zitten. Toch is het confronterend. Je mag ook meteen je streefgewicht invoeren. Vol goede moed typ ik mijn twee cijferige droomgewicht in. Ik zet er nog net geen uitroeptekens achter. 

Normaliter vermijd ik programma’s op TV over afvallen. Het is iets waar ik altijd een beetje ongelukkig van word. Zonder blikken of blozen kijk ik dan wel Holland’s Next Topmodel waar jonge meisjes bekritiseerd worden op hun dunne lijntje (ik spoor niet helemaal denk ik). Maar gisteren stond mijn zender toevallig op Obese USA en ik kon het niet afzetten. Dit meisje van mijn leeftijd had een tattoage genomen van haar streefgewicht, op haar buik. Met tranen in mijn ogen eindigde de aflevering met het feit dat ze dat exacte streefgewicht had behaald. Natuurlijk zou ik wel willen ruilen met haar resultaten maar ik wilde vooral ruilen met haar gevoel. Ze vertelde dat een ding maar echt belangrijk was en dat was dat ze van zichzelf was gaan houden. Iets waar ik mentaal een notitie van heb gemaakt. Dat zou een mooi cadeau zijn bij het bereiken van mijn doel.

Naast mijn streefgewicht heb ik namelijk ook een doel. Mijn lieve nicht gaat volgend jaar september trouwen en ik heb de grootste eer gekregen: ik mag getuige zijn. Ik kijk nu al uit naar die dag, ze gaat trouwen met een van de leukste vrouwen die ik ken en vanaf dag één is de band er. Het is een stel waar ik al mijn gevoelens bij op tafel kan leggen en waarbij ik vooral bij dit onderwerp mijn ei kwijt kan. Advies, een schouder of een oppepper, ik voel me altijd beter als ik die twee heb gezien. Ik weet dat ze er beide prachtig uit zullen zien die dag maar ook ik wil er goed uitzien. Ik wil voor mezelf die dag ook kunnen stralen. Stralen omdat ik goed in mijn vel zit en stralen vanwege het geluk van het bruidspaar. Een mooi doel. Éen jaar. 

“De apparatuur kraakt voortaan als ik erop ga zitten…”

In dat jaar wil ik zowel van binnen als van buiten veranderen. Ik wil me beter voelen, zekerder. Ik wil ook van mezelf houden. Natuurlijk heb ik ook een streefgewicht. Natuurlijk heb ik een doel. Maar het belangrijkste vind ik dat mijn gelukkige binnenkant ook van de buitenkant te zien is. We lachen er vaak om en ook ik maak de grappen. “De fitness instructeur kwam vertellen dat ik die oefeningen niet mag doen als ik zwanger ben” en “De apparatuur kraakt voortaan als ik erop ga zitten”. We lachen. Van binnen lach ik mee, vanbinnen zie ik er niet zo uit als van buiten. Als ik dan in de ochtend in de spiegel kijk dan lacht vanbinnen ineens niet meer mee. Ik match niet. Ik match nóg niet, maar het begin is gemaakt. 

”Dikke mensen zijn gezellig”

cool-food-ice-cream-summer-Favim.com-2145150
”Een Big Mac menu met een grote cola light alsjeblieft”. Hoe hypocriet. Ken je zulke mensen? Ik ben er zo eentje. Het is echt zomervakantie, ondanks dat ik geen vakantie heb gehad. De afgelopen drie weken is er geen blog geweest. Niet alleen omdat ik net zo inspiratieloos was als een dode vis, maar ook omdat mijn leven de afgelopen drie weken op geen enkel moment in het teken heeft gestaan van de Weight Watchers, gezond eten of afvallen. Ik ben heel veel bij vriendinnen geweest en andersom. Ik heb ongeveer 89% van alles wat op Netflix staat gezien en het drukken op de volumeknop was mijn enige beweging. Als ik dan een dag niet op de bank lag had ik wel een verjaardag, een feestje of ging ik bij een vriendin eten (bedankt Lisa en Bahar voor de gezonde maaltijd). Bij gebrek aan zin om boodschappen te doen is mijn hele vriezer leeggeroofd door mezelf en heb ik elk restje van elk gezond gerecht dat ik heb gemaakt sinds ik hier woon opgegeten. Gelukkig brengt mijn werk me enig structuur en weet ik me door de weeks goed aan mijn eigen bedachte richtlijnen te houden. Maar als wij onder het mom van ‘dikke mensen zijn gezellig’ gaan barbecueën met al mijn vriendinnen loopt alles natuurlijk uit de hand.

Ik ben laatst op het geweldige idee gekomen dat ik een BBQ goed kan overleven, als ik zelf degene ben die de barbecue bedien. Ik moet erbij zeggen dat ik een passie heb voor koken en dat ik barbecueën echt leuk vind om te doen. Als je dan toch bezig bent om voor iedereen te zorgen kan ik me tenminste niet vol eten aan het brood op de tafel en alle sauzen die mijn naam roepen. Twee weken geleden had ik deze taak aan mezelf toegewezen en was het voor mij de ideale setting (note to my friends: zet mij voortaan maar achter de BBQ). Light frisdrank erbij en het valt allemaal wel mee. Totdat ik aan de wijn ga en chips ineens het mooiste is wat ik ooit heb gezien.

Ken je die situatie dat je aan het drinken gaat en dan het eten overslaat omdat je toch geen honger hebt en eigenlijk alleen wilt drinken? Dat is de uitzondering op de regel voor mij. Over het algemeen, en vooral als je besluit te drinken bij iemand thuis en niet in de kroeg, is eten echt zó lekker als je hebt gedronken. Dan kun je nog wel zo goed hebben staan barbecueën, maar als je vervolgens de chips naar binnen werkt als een koe die na een winter weer gras ziet heeft het niet erg veel zin.

Ondanks dat ik een kantoorbaan heb en geen vaste vakantie heb, merk ik het wel als andere mensen wel vakantie hebben. Ik heb nog best wel een handje vrienden die nog op school zitten en dus een hele zomervakantie hebben of vrienden die net zijn afgestudeerd en alleen een enkele dag hoeft te werken. Elke avond is er wel wat leuks te doen en een aantal keer in de week wordt er met een groepje iets lekkers gegeten. In het weekend ga ik er al niet meer vanuit dat ik alleen hoef te koken maar zullen we vast met zijn allen eten. Meestal resulteert dat niet in de meest gezonde gerechten, maar ik moet toegeven, het is wel altijd heel erg gezellig. Ondanks dat ik vakantieloos ben, geeft dit alles me wel een vakantiegevoel. Hoewel dat wel echt een fijn gevoel is, is het een minder fijn gevoel als ik dat leuke blauwe zomerse truitje niet meer aan kan.

Hoewel ik mensen haat die een cola light bestellen bij de Mac naast een voordeel menu (ik haat mezelf blijkbaar), haat ik ook mensen die zeggen: ”Aankomende maandag begin ik écht!”. Dus besloot ik dat ook vooral niet tegen mezelf te zeggen en besloot ik mezelf vorige week zondag al een halt toe te roepen. Die vier kilo die ik afgevallen ben sinds juli zijn niet vanzelf gegaan en moeten er echt niet weer aan. Ik denk dat jullie wel kunnen raden hoe dat is afgelopen? Afgelopen week had ik weer een BBQ toen ik mijn ouders na 3 weken vakantie weer zag. ”We gaan nu echt niet lijnen hoor Lis” zegt mijn vader. Oké, zucht, vooruit en hij stuurde me naar huis met een punt Limburgse vlaai. Vervolgens had ik vrijdag mijn Housewarming, wat resulteerde in hartige snacks voor het stappen en pizza’s midden in de nacht na twee flessen wijn en een fles Apfelkorn en zaterdag, ja joh, gewoon nog een BBQ.

Deze week was mijn start dan wel gezond en ook vandaag is Weight Watchers verantwoord maar aankomend weekend ga ik een weekend weg. Ik heb er zo veel zin in maar ik weet wel hoe dat gaat: lekker eten, lekker drinken en vooral heel veel lachen want dikke mensen zijn gezellig. Oké, zucht, vooruit… Ik begin maandag wel weer.

Hart voor de kermis

23957-Coachella-Music-Festival

Het eerste weekend van augustus zit erop. Voor iedereen die niet uit Veldhoven komt zal dit niet zo betreurend klinken. Helaas klinkt het voor mij heel treurig. Het eerste weekend van augustus staat in Veldhoven namelijk gelijk aan Zeelst kermis of ook wel ‘Zilst kermis’ (gelieve met een boerenaccent uit te spreken voor het gewenste effect) genoemd. Het is op carnaval na het slechtste weekend om aan calorieën te denken. Het vervelende aan dit alles: ik ben gek van Zeelst kermis. Ik ben ongeveer al anderhalve maand aan het aftellen naar afgelopen vrijdag. Al mijn collega’s vragen me rustig aan te doen dit weekend. Ik heb zelfs vrij genomen voor de maandag en dinsdag van de kermis. Zegt dit genoeg? Ik denk het wel.

Iedereen die nu een romantisch beeld heeft van een kleine dorpse kermis met veel kinderen? Verbeeld je het tegenovergestelde. Voor iemand van mijn leeftijd draait het enkel om de drank, de muziek, het zien van oude bekenden, op pad gaan met je gekste vrienden en gefrituurd voedsel kanen. Als ik die zin zo terug lees is dat ook precies wat ik de afgelopen vijf dagen heb mogen doen. Vrijdag was ik nog zo sterk op het werk en heb ik aan de crackers gezeten terwijl mijn collega’s met de lekkerste broodjes van Eindhoven en omstreken aan de haal gingen. Maar toen de klok 17.00 sloeg was het gezonde leven even geheel voorbij voor vijf dagen. Je hoort mensen wel eens zeggen dat ze niet op hun geld willen letten als ze op vakantie gaan, omdat ze dan willen genieten en alles willen doen wat ze willen. Dat is de kermis voor mij, met zowel geld als calorieën.

Vrijdag leek mijn weekend even voorbij toen ik erg ziek werd nog voordat ik een stap op de kermis had gezet maar het engeltje op mijn schouder zorgde ervoor dat ik zaterdag weer fris en fit op de kermis stond. Zo begonnen mijn dagen van ultieme dieetzondes en overmatig alcoholgebruik.

Het grote nadeel aan drank is natuurlijk het feit dat het zich omzet in suiker. Mijn grote nadeel is dat ik er echt geen moer om geef op dat moment. Ik had voor dit weekend 6 weken maar één keer gedronken en ik heb dit weekend van alles wel wat gehad: wijntjes, Liefmans, Apfelkorn, Vodka & andere zoete troep. Nog een nadeel is dat ik het avondeten tot drie keer toe heb overgeslagen. Laat wakker worden betekent al geen ontbijt. Het feit dat we in de middag weer bij iemand verzamelde leverde mij telkens geen eten op, enkel drank. Ik heb ook helemaal geen behoefte om te eten op zo’n moment. Tot de muziek uit is, je laatste drankje naar binnen is gewerkt en je langs de hamburgers loopt. Ineens komt dan het besef dat ik eigenlijk wel honger heb. Drank past al niet in mijn poging tot afvallen maar het alleen eten van een lunch is helemaal erg.

Toen ik bij de Weight Watchers begon, kreeg ik een aantal punten dat ik per dag mocht eten. Elk soort eten en drinken heeft een waarde. Je moet elke dag per se aan die punten komen, sowieso in de eerste week. Ik kwam er toen al snel achter dat ik te weinig at. Ik dacht altijd dat weinig eten en afvallen bij elkaar hoorde terwijl dat misschien wel het stomste is waar ik ooit in heb geloofd. Meer eten klonk als een fabeltje maar ik hield me aan de regels en 1,5 jaar later mocht het resultaat er wezen. Ik kan daarom ook uren met mensen in discussie gaan over afvallen en hoe je daaraan moet beginnen. Het is werkelijk ongelooflijk wat vrouwen doen om af te vallen en vooral waar ze toe in staat zijn zonder zich in te lezen of zich voor te laten lichten. Ik geloof niet in die commerciële diëten, ik geloof al helemaal niet in ”shakes”. Je kan me uren van alles aanpraten maar je krijgt het er bij mij niet in. Ik ben pro Weight Watchers, ik zou het werkelijk aan iedereen aanraden. Voor mij staat het gelijk aan persoonlijke, goede begeleiding, een plan van aanpak dat ook daadwerkelijk zinnig lijkt (in plaats van brood te zien als de exorcist). Allerbelangrijkste voor mij is dat het een manier van leven is. ik hoor vaak: ”Word je nou niet ziek van die punten bijhouden, constant nadenken?” maar dat is gewoon niet zo. Ik kan je nu ter plekke vertellen dat een glas Cola light 0 punten is, dat een ei 2 punten is, een plak kaas 2 punten is, dat een gehele pizza van mijn lievelingsmerk gelijk staat aan 26 punten en dat je niet wilt denken aan een hele zak chips maar dat er in mijn serviesschaaltje chips 5 punten zit.  Ik tel bijna niet, het gebeurt vanzelf. De manier van leven sluipt er zo langzaam in.

Dus ook al sta ik dan dronken op de kermis, toch weet ik dat ik zojuist een glas wijn a 4 punten naar binnen heb gegooid en dat die hamburger die ik aan het eten ben zéker 12 punten is. Laten we maar gewoon hopen dat avonturieren, lopen naar huis, stukjes fietsen en dansen heeft geholpen aan de balans, maar ik vrees ervoor.

De realiteit klapt nog even hard in als ik dinsdagochtend wakker schiet van de pijn op mijn borst. Huilend stap ik mijn broertjes kamer in om te vragen of hij naar mijn hartslag wil luisteren. Ik heb al weken last van pijnlijke hartkloppingen en ik voel vrijwel de hele dag door mijn hart overslaan. Mijn broertje kon echter in zijn slaperige toestand geen hartslag vinden, dat klinkt positief (not). Na wat overwegingen toch de dokter gebeld en na nog wat pogingen om de pijn te verzachten werd de pijn langzaamaan minder. Mijn dokter bevestigd gelukkig dat ik niet gek ben en dat mijn hartslag inderdaad overslaat en een beetje gek doet. Fijn dat ik het me niet verbeeld en vooral fijn dat er naar me wordt geluisterd. Een hartfilmpje laten maken en 7 dagen een hartmonitor op mijn lijf om mijn hartslag te monitoren zijn het resultaat. Die klap van de realiteit kwam tijdens de vraag: “Sport je? En hoe vaak in de week ga je?”. ”Ja ik sport, soort van, ongeveer 3 keer in de week, soort van, soms”. Auw, pijnlijke klap. Tijd om die sportschool in de duiken, gelukkig zeg ik dat al twee blogberichten lang, gelukkig stel ik niets uit, gelukkig weten jullie dat ik goed ben in sarcastisch zijn.

Ik ga in ieder geval lekker weer avondeten voor het eerst sinds dagen, heerlijk aan mijn kippetje met groenten en rijst, lekker sporten deze week en ik ga dat hippe hartmonitorkastje gewoon rocken in dat sexy tasje!

Vakantie & Holliday

13671456842313831

Het is eind juli, de bouwvak is bijna begonnen. Iedereen om me heen begint me in de steek te laten. Mijn ouders zijn gisteren vertrokken richting het zonnige Kroatië en op het werk wordt het elke ochtend een beetje leger. Eerlijk is eerlijk, ik waande me afgelopen week in Engeland in de herfst. Het weer is echt verschrikkelijk geweest. Hoewel ik mijn medemensen echt wel hun zon gun, vond ik die regen helemaal niet zo erg als ik toch hard aan het werk ben achter mijn bureautje. Ik hou van vakantie, maar toch zit mijn portie vakantie er voor dit jaar al op. Vier dagen Mallorca, vier dagen Berlijn en een hoop klusdagen in mijn nieuwe appartement verder zijn mijn vakantiedagen op.  Vorig jaar ben ik zo veel weg geweest dat ik zelfs vakantiedagen van dit jaar moest inleveren om naar Curaçao te kunnen vorig jaar. Ik heb geen moment spijt, maar hoe fijn zou het geweest zijn als ik nu twee weken vrij had mogen zijn. Begrijp me niet verkeerd, ik vind mijn baan super leuk, maar vakantie.. mmm.

Vanaf kinds af aan ben ik altijd wel 3 weken in de zomer weg geweest. Toen ik wat kleiner was gingen we altijd naar Zeeland, maar toen ik een jaar of 12 was gingen we kamperen in het buitenland. Zuid-Frankrijk, Spanje, Italië, Kroatië, Slovenië, ik heb het allemaal gezien. Het zwembad kon niet groot genoeg zijn, de zee niet dichtbij genoeg. Ik ben vanaf dat ik me kan herinneren echt dol op zwemmen, een echte waterrat. Toch durf ik erom te wedden dat als je mijn vrienden hiernaar vraagt, maar weinig mensen dit zullen weten. Ik ben nog steeds gek op zwemmen, maar ik haat zwemkleding. En met haten, bedoel ik ook echt háten. Zoals Harry Potter Voldemort haat, zoals Katniss de Hungergames haat. Haat háát. Ik snap mensen die gek zijn op bikini’s wel, van die vrouwen die er 20 hebben liggen. Ik snap ze helemaal. Ik bedoel, als ik er uit zag als al die vrouwen in het Hunkemöller boekje, zou ik heel de dag in een bikini lopen. Ik zou mijn leven verder leven in een bikini! Maar helaas is niets minder waar. Als ik er zo over nadenk heb ik zelfs nooit een bikini aangehad. Als kind loop je in een broekje of een badpak maar ook nadien ben ik door blijven gaan met het dragen van een badpak en daarna ben ik overgestapt op de tankini’s. Niets mis mee. Ik ben van mening dat je moet dragen wat je wilt dragen. Persoonlijk draag ik het liefst iets wat bij mijn figuur past. Er zijn vrouwen die kosten wat het kost die maat 38 skinny jeans aan willen trekken terwijl ze eigenlijk maat 40 hebben. Ik oordeel niet, maar ik ben van mening dat je veel mooier bent als je accepteert hoe je eruit ziet en je daar ook naar kleedt. Maar als ik dan toch mijn eigen advies aan wil houden, zou dat eigenlijk betekenen dat ik beter niet aan het zwembad kan gaan liggen. Eerlijk gezegd vermijd ik dat ook het liefst. Ik voel me niet prettig in mijn tankini en ik accepteer mezelf zo niet.

Zoiets is toch lastig als je vorig jaar met 19 jongens af reist naar Albufeira en iedere dag aan het zwembad zit.  Hoe goed ze mij ook kennen en hoe goed ik hen ook ken, ik blijf liever veilig op mijn stoeltje zitten. Van mij hoeven ze mij niet zo te zien, ik wil ook helemaal niet dat ze me zo zien. Ik maakte hier al een probleem van een half jaar voordat we gingen. Toen ik die vakantie had geboekt en daarna daar over ging malen raakte ik zelfs helemaal in paniek. Wat had ik gedaan?! Eigenlijk compleet belachelijk. Die mannen weten echt wel hoe ik eruit zie en ze vinden mij ook helemaal prima zoals ik ben. Maar het feit dat ik er niet zo over denk bezorgt mij gewoon complete paniekaanvallen.

Fijn is dat als het 30 graden is en je gaat eigenlijk dood van de hitte maar blijft liever liggen omdat je niet in je zwemkleding wil rond paraderen. Het is moeilijk om mij te zijn, ik maak het mezelf in elk geval moeilijk. Eigenlijk kan ik niets doen wat ik eigenlijk wil. Deze waterrat veranderd in ieder geval in iets wat ze eigenlijk helemaal niet is. Af en toe ben ik jaloers op andere mensen, op vollere vrouwen die wel het zelfvertrouwen hebben om een bikini aan te trekken. Iedereen heeft de foto’s en de artikelen wel eens gelezen of gezien over plus size vrouwen die hartstikke trots in een bikini staan te poseren en daarbij posten dat ze tevreden zijn met zichzelf. In Amerika was het zowat een hype, internet overstroomde met die foto’s. Ik zou het nog niet durven. Ik zou nog liever in een kist gaan liggen met 100 tarantula’s (die ik overigens echt haat háát).

Tess Holliday is nog zo’n voorbeeld. Als je haar niet kent, zou je haar eens moeten googelen. Zij heeft een modellencontract getekend in Amerika. Wellicht zegt het meer iets over Amerika dan over haar, maar zij is zo trots op hoe ze eruit ziet. Ik zeg niet dat ik wil ruilen met haar, maar zij heeft wel het vertrouwen dat ik zoek. Zij durft wel aan een zwembad te liggen met vrienden die ze al 5 jaar kent. Ik besef me best dat ik met mijn sporten en opletten op mijn eten echt niet over een jaar in een bikini zit. Ik heb me er ook bij neergelegd dat dat nooit gaat gebeuren. Maar ik zou al zo blij zijn als ik op vakantie eindelijk eens rond durf te paraderen in mijn bikini. Daar ga ik in ieder geval voor vechten. Ik wil zo hard vechten dat ik straks liever voor de foto kies dan voor de 100 tarantula’s.

Ik wil het! Ik kan het! Ik moet het…

hardlopen

Ik zou eigenlijk een rustige week in gaan, dat was althans een beetje mijn bedoeling. Een bezoek aan mijn tante, visite bij mij thuis, een etentje en twee bezoekjes aan vriendinnen later ben ik er toch achter dat dit helemaal geen rustige week ging worden. Ik had mezelf nog wel zo voorgenomen om deze week hard te gaan sporten, maar helaas is het resultaat daarvan niets minder waar.

Toen ik twee jaar geleden begon met het sporten, had ik er echt de balen in. Ik was de eerste 15 kilo afgevallen puur op eten en drinken en hoopte zo lang mogelijk zonder sporten te blijven afvallen. Dat was een droom die snel in rook opging. Na weken zonder afvallen besloot ik me over te geven en heb me toen ingeschreven bij een sportschool in het hotel waar ik op dat moment stage liep. Ik wist niet waar ik moest beginnen en een jongen die daar werkte heeft mij toen een paar weken een avond in de week geholpen met het sporten en het opzetten van een schema. Gelukkig maar, want als ik hier toen alleen aan was begonnen zonder hulp, had ik alleen maar op de loopband en de crosstrainer gestaan. Al snel werd mij duidelijk dat krachttraining voor mij minstens zo belangrijk was. Krachttraining werd uiteindelijk het deel wat ik heel erg leuk ging vinden en waar ik echt mijn uitdaging in kon vinden.

Ik weet nog dat ik een van de eerste avonden op de loopband werd gezet en ik tegen hem zei: ´Jij wil mij dood hebben of niet?! Ik kan echt niet rennen!´. Waarop hij zei dat als ik niet wilde rennen ik maar moest stoppen maar dan zou ik wel vallen. Dan moet je wel. 30 seconde moest ik rennen. Ik was helemaal kapot. In het begin vond ik het sporten echt verschrikkelijk. Een vriendin besloot met me mee te gaan, ook voor haar eigen doeleinden maar ook om mij een reden te geven om te gaan. We spraken na een maand af dat wanneer ik 25 kilo was afgevallen we naar Londen zouden gaan en Rome zouden bezoeken als ik de volledige 50 kilo was afgevallen.

Afgelopen december hebben we ons reisje naar Londen gemaakt. Eerder dat jaar wist ik de 25 kilo te behalen en besloten we Londen met kerst te bezoeken. Ondertussen was sporten voor mij geen ´moet´ meer, maar ik ging graag. Er waren weken dat ik 4 keer in de sportschool te vinden was en daarnaast 3 ochtenden per week om 6.00 aan het hardlopen was in het park. Die 30 seconden op de loopband waren 10 kilometer geworden. Het was niet zo zeer dat ik de sportschool zo leuk was gaan vinden maar het was wat de sportschool me opleverde: een conditie die ik nog nooit had gehad en een hoop complimentjes toen ik die 32 kilo was afgevallen. Ik schreef me in voor de estafette loop van de Marathon in Eindhoven en was blij met hoe het ging. Maar toen ik in september een ongeluk kreeg was alles even verleden tijd.

Op dit moment kan ik weer. Ik moet alleen weer. Het is niet meer dat ik wil gaan sporten, maar het moet. Ik hou niet van moeten. Maar ik moet weer moeten om te kunnen willen, als je begrijpt wat ik bedoel. Ik weet dat ik het sporten pas weer leuk ga vinden op het moment dat het beter gaat en dat ik weer conditie heb. Want die is nu compleet weg. Ik woon op de tweede verdieping zonder lift en als ik die vier kleine trappen op loop te puffen, sta ik boven als een waterbuffel te hijgen van de inspanning. Wat is er gebeurd met dat meisje dat pratend 8 km in hoog tempo ging wandelen met haar vader? Ik denk dat ze verscholen zit achter mijn aangekomen kilo´s.

De eerste stap is in ieder geval gezet. Ik ben weer begonnen, de sportschool bezocht en weer met een instructeur gesproken over een schema om alles weer op te pakken en weer vooruit kan leren kijken. Volgende week begin ik echt, beloofd. Ik wil het en ik moet het. Ik kan het. Ik kan het. Ik kan het. Ik blijf het herhalen voor mezelf, totdat ik het ook echt kan.