Twentyfive

Naamloos
Ik zat dichtbij maar kon het nog niet officieel zeggen, sinds vandaag wel. Ik ben 25 kilo afgevallen. Sinds ik met Manon aan de slag ben gegaan hebben we er bijna 10 kilo samen afgetraind. Om te zeggen dat ik hier vrolijk van word, is een understatement. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar de 25 heb ik alvast behaald. Mijn eerste (tussen)doel is bereikt.

Er zijn 5 zakken aardappelen af, 25 kilo verpakkingen gehakt, 12 ananassen, 3 kleine kindjes, 62 komkommers, 25 liter water, 2,5 zakken potgrond… Bizar om zo te denken, maar zo besef ik me eigenlijk pas wat het is..

25 down, many more to go.

21 days till summer

beach-bff-cool-dream-Favim.com-1890543

Na mijn zwaar emotioneel beladen bericht van vorige week, waar ik overigens hele lieve berichten van heb mogen ontvangen van sommige van jullie, kan ik jullie eindelijk melden dat ik me weer goed voel. God, wat een opluchting om dat te kunnen zeggen. De trainingen gingen sinds vorige week elke keer een beetje beter. Manon begon te merken dat ik aan het herstellen was van whatever ik dan ook heb gehad de afgelopen 3 weken en was super blij dat het eindelijk weer een beetje begon te lopen tijdens de training. ‘Hoe vond je het zelf gaan?’ vroeg ze dan na de training terwijl ze enthousiast was. ‘Ja, wel oké. Nog steeds niet zoals eerst…’ zei ik dan standvastig. Want dat was ook waar, mijn trainingen gaan niet meer zoals eerst. In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon zwakker was geworden en dat het daarom allemaal zo gek ging. Bij het boksen voelde ik dat vooral, het slaan en hoeken voelde zo raar, alsof mijn spieren iets heel anders deden dan voorheen. Aangezien ik 3 weken in het negatieve heb geleefd, dacht ik ook dat het iets negatiefs was. Tot Manon het eindelijk onder woorden kon brengen en tegen me zei: ‘Eerst sloeg jij vanuit massa, nu vanuit de kracht in de spieren.’ Best logisch eigenlijk en hoe meer ik erover dacht, hoe meer ik begon te geloven dat ze wel eens gelijk zou kunnen hebben.

Langzamerhand begon het tempo terug te komen in onze trainingen. Ik kreeg weer spierpijn, fijne spierpijn. Het was net of ik de afgelopen 3 weken lang bijna niet heb getraind, het voelde niet alsof ik iets deed tijdens die trainingen. Ik was alleen maar moe. Afgelopen zaterdag was een van de eerste trainingen dat ik weer wat meer hoop kreeg. Ja, ik liep wel te kampen met een halve keelontsteking, maar het tempo ging omhoog en dwong mijn lichaam tot het uiterste. 15 pull-ups aan de TRX in plaats van 10 of 12. Een minuut planken in plaats van 40 seconden. Ik begon zelfs touwtje te springen en met 20 kilo op en neer te lopen. Zelfs de nieuwe oefening op de TRX ging goed. Sommige dingen waren zwaar, maar ik begon eindelijk weer een beetje van mezelf te zien. Afgelopen maandag kwam ik aan bij Manon en ik bedacht me terwijl ik de auto uit stapte dat ik nog energie had na een dag werken en dat ik me eigenlijk best wel goed voelde. Klein beetje hoofdpijn, klein beetje keelpijn, maar verder goed. De training was ZWAAR. Manon (en ik ook) wil nog alles uit de kast halen voor deze paar laatste trainingen en naast de nieuwe oefeningen die we erbij hebben betrokken, gaan de oude oefeningen ook weer. Bijna 10 minuten hardlopen, 10 keer op en neer lopen met 20 kilo in mijn handen, extra buikspieren, de oefeningen op de TRX, het touwtjespringen: het ging allemaal goed. Thank god. Ik kan eindelijk mijn bed weer uit in de ochtend en in de avond moet ik mezelf dwingen om naar bed te gaan en zit ik niet om half 10 op de bank te vechten tegen mijn slaap.

Naamloos

Ik heb het idee dat mijn lichaam weer functioneert. Dat mijn geest weer functioneert. Dat de energie weer te zien is. Als ik €10,- zou krijgen voor elke keer dat iemand tegen me zei dat ik er een stuk beter uit zie deze week, zou ik zeker mijn verkeersboete kunnen betalen die deze week binnenkwam. Ik kan bijna niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik me weer als mezelf voel. De kleine pijntjes zijn aan het wegebben, met de dag voel ik me beter en gelukkig maar want Manon en ik hebben nog maar een handjevol trainingen te gaan. Maar dan? Dan moet ik het ‘alleen’ doen. Al vrees ik dat Manon niet zo makkelijk van me afkomt want ondertussen is ze een vaste factor geworden in mijn leven en ben ik een beetje bang dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet als ik weer zelf moet trainen. Er zijn op dit moment niet veel mensen met wie ik meer contact heb dan met haar en straks valt dat gewoon weg. Om eerlijk te zijn krijg ik een kleine paniekaanval als ik daaraan moet denken. Maak daar maar een grote paniekaanval van. Ondertussen hebben we mijn eten ook betrokken in dit alles. Ik heb al deze tijd de Weight Watchers gevolgd maar ben nu wel zeker genoeg van mezelf dat ik ook wel open sta voor andere tips en aanwijzingen, terwijl ik me 4 maanden geleden vastklampte aan de WW-app. Manon heeft me ondertussen zo veel geholpen met alles dat ik graag nog wat van haar wijze lessen mee pik nu het nog kan. Op dit moment maak ik van alles wat ik eet een foto en krijgt Manon aan het einde van de dag een lading foto’s van mijn eten om een beter idee te krijgen wat ik per dag eet. Gek hoe confronterend dat eigenlijk is. Soms kijk ik die foto’s terug en dan denk ik: heb ik alleen dat gegeten vandaag? Of zie ik dan pas hoe weinig groente en fruit ik eigenlijk heb gegeten. Misschien eet ik soms dan toch te weinig… Langzamerhand ben ik me aan het voorbereiden dat ik straks toch wel veel op mijn eigen kracht zal moeten doen. Dit zou eigenlijk geen probleem moeten zijn want ik heb de eerste maanden ook op eigen initiatief gesport en heb toen ook al meters gemaakt. Dan zou dit me toch ook moeten lukken?

Maar daar komt het eerste obstakel al, want hoewel het nu ook zomer lijkt te worden in Nederland vertrek ik over precies 3 weken naar zuid Spanje voor een welverdiende zomervakantie met 3 geweldige vriendinnen. Hoewel ik weet dat ik van hen alle support zal krijgen die ik nodig heb, blijft het een uitdaging. Ik heb nog nooit eerder gesport op vakantie maar heb gelukkig mijn Sporty Spice Dani bij me, die me ongetwijfeld graag vergezeld zolang ze er maar bruiner van wordt. Uitdaging of niet, ik heb er heel veel zin in. De laatste keer dat ik met vriendinnen op vakantie ging was ik 19,  maar ik kan niet helpen dat ik denk dat dit weer een vakantie wordt om over naar huis te schrijven. Wie had ooit verwacht dat ik met sportschoenen in mijn koffer op vakantie zou gaan? Het dingetje is: over 58 dagen is de bruiloft en ik heb vanaf het begin van het jaar geroepen dat ik op de bruiloft 25 kilo kwijt wilde zijn Geloof me, ik ben er bijna. De laatste weging bij Manon viel tegen, maar ik ben dicht bij de 25. Ik heb het idee dat mijn lijf na de afgelopen 3 weken nu eindelijk weer aan het oppakken is. Dus ik zeg, kom maar op met die volgende meting. Kom maar op met die vakantie, met de zomer. Let’s make it a beautiful one.

beach-best-besties-friends-girl-Favim.com-421911

 

Standvastig dippen

tumblr_n49t2fXeTh1s2zaqao1_500

Nadat ik weken vol energieke, gelukkige en blije berichten heb geschreven is het eindelijk zover: mijn dip. Een dip die er meer lichamelijk uit lijkt te komen dan mentaal. Sinds ik terug ben uit Mallorca is het eigenlijk al niet meer wat het geweest is. Ik was blij dat mijn reisjes er even op zaten, want ik had toen al tijden van onregelmaat achter de rug en ik was blij dat ik eindelijk even meters kon maken in de aankomende periode van regelmaat. Helaas begon ik bij mijn trainingen van Manon een beetje te verzwakken. Mijn energie begon langzamerhand weg te spijbelen en ik merkte dit in alles. ”Misschien slaap je te weinig, probeer eens even je rust te pakken” stelde Manon voor. Het begon me te irriteren dat mijn energielevel niet meer was wat het geweest is, dus ik greep tips van Manon met beide handen aan. Met als gevolg dat ik netjes rond een uur of 9 naar bed ging. Drie nachten lang sliep ik meer dan 10 uur per nacht, met als resultaat dat ik me waarschijnlijk nog wel slechter voelde dan beter. Nog minder energie voor mijn gevoel. In de trainingen leek het bijna wel slechter te gaan en ik kreeg steeds meer moeite met het bijhouden van het door Manon gezette tempo.


Toch zat er gewoon een meting aan te komen die zaterdag (zie boven). Ik had mijn eerste grote fout al eerder die week gemaakt: ik had me thuis gewogen. Ik was heel erg blij met het resultaat en toen ik die avond training had en Manon me vroeg of ik me nog had gewogen, begon ik te lachen. ”Oh nee he, jij bent echt erg” zegt ze lachend. Ik weet het. Echt heel erg. ”En, zeg dan, wat woog je?!” vraagt ze me. ”Eigenlijk wil ik dat niet zeggen” geef ik toe, want ”straks valt het zaterdag dan heel erg tegen”. En of het tegenviel. Die zaterdag tijdens de meting bleek ik 1,7 kilo zwaarder te wegen dan mijn stiekeme weging thuis dinsdag. Ik wist het wel, dit moest toch ook gewoon een keer fout gaan. Het stomme is, eigenlijk was het niet zo’n verschrikkelijk resultaat. Vergeleken bij mijn vorige meting was ik namelijk 1,1 kilo afgevallen, mijn BMI omlaag, mijn spiermassa omhoog en mijn vetpercentage naar beneden. Toch was ik de rest van de training geïrriteerd door het feit dat ik nu weer zwaarder woog dan eerder die week. ”Zullen we volgende week dan ook nog maar een meting doen?” vroeg Manon me aan het einde van de training. Nou, laten we dat maar doen dan. Toen Ellen en Eva mij die zaterdag kwamen afwisselen bij Manon en vroegen hoe de training was gegaan, hoefde ik ze maar een blik te geven. Gewoon kut. Het frustreert me zo erg dat het niet meer zo gaat als eerst en die irritatie maakt de hele situatie bijna ondragelijk. Soms word ik er zo boos van, dat ik het liefst een potje ga huilen. Iets wat Ellen en Eva bijna direct opvalt. ”Nou Lis, ik weet het goed gemaakt, dan komen ik en El je straks halen en dan mag je mee de trouwringen ophalen!” zei Eva met een lach. Dan kun je toch bijna niet anders dan vrolijk zijn? Na een bezoekje aan de bloemist en het ophalen van de trouwringen, was ik al in een betere bui. Die avond gingen we ook nog eens uiteten en naar de film (Finding Dory!) en eenmaal thuis en in bed, was ik blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me constant proberen op te vrolijken wanneer ze zien dat ik het liefst ga chagrijnen in een hoekje.


Zaterdag trainen en zoveel spierpijn overhouden dat ik maandag bij de eerste oefening al last had, werd een beetje vaste prik. Toen ik vorige week maandagavond met Manon aan het trainen was en ik daarna doorging naar de lancering van de nieuwe lessen bij Basic Fit, voelde ik mijn lijf pas echt. Na een half uur bikkelen tijdens de Pump, kon ik de Jam niet meer handelen. Na 15 minuten hoorde ik Eva zeggen: ”’Lissa, als het niet meer gaat, dan gaat het niet hé…”. Alsof toen pas het besef er was dat het echt niet ging, distantieerde ik me van de rest en ging ik aan de kant zitten. Het ging eigenlijk ook echt niet, waarom zou ik in godsnaam dan doorgaan? Eenmaal thuis klapte even alles in en kwam mijn spierpijn, beroerdheid, vermoeidheid en humeur als een bom bij elkaar. Ik ben in bed gaan liggen en heb uren geslapen. Belabberd en beroerd als ik me voelde, moest ik me ziekmelden op het werk en sliep ik nog meer. En nog meer. Voor mijn gevoel was het niet mogelijk om nog moe te zijn na al dat slapen en in bed liggen, maar geloof me, het was mogelijk. Mijn hele lichaam deed zeer en het duurde bijna 6 dagen voor de spierpijn uit mijn lijf verdwenen was.

Zaterdag ging ik pas weer sporten en ging ik weer aan de slag met Manon. Volgens mij zag Manon al wel weer hoe laat het was toen ik de zaal instapte. Nog steeds was ik niet mijn oude zelf, met als gevolg dat ik na 5 minuten huilend aan het vertellen was hoe erg ik me niet mezelf voel en ik al drie weken niet weet wat ik met mezelf aan moet. Toch maar een meting doen, want ik vertrouw mijn lichaam niet meer. Ik was weer een kilo kwijt, terwijl het voelde alsof ik aangekomen was. Alles voelt verkeerd, mijn lijf, mijn gedachten. Het is net of ik in een ander lichaam ben gekropen en hier niet helemaal thuis hoor. Maar er zijn ook momenten dat ik me heel even wel mezelf voel, zoals na de bioscoop met mijn vriendinnen, tijdens het fietsen naar Manon toe en op het feestje van mijn vrienden afgelopen zaterdag. Des te erger voelt het bijna als ik me vervolgens weer zo vervreemd voel van mezelf. Ik klamp me met alles wat ik heb vast aan het feit dat ik me weer als mezelf wil voelen, dat het bijna een obsessief gevoel is en de frustratie begint te ontstaan als ik opsta en mezelf weer niet mezelf voel. Ik weet niet wat het is, maar ik wil dat het ophoudt. Mijn twinkeling, mijn energie, het is weg. Ik weet niet of het komt omdat mijn lichaam aan het veranderen en aan het aanpassen is of omdat ik ook daadwerkelijk met iets rondloop waar ik niet van weet wat het is. Wellicht is het wel veel meer mentaal dan ik me doe beseffen. Dit weekend heb ik me meer mezelf gevoeld dan een tijdje, tot ik zojuist opstond en het weer voelde zoals ik hierboven beschreef: een rommeltje. Back to square one. Het energielevel van een dode garnaal, zoals Jill zou zeggen. Toch werken en vanavond Manon verblijden met mijn stralende zelf en vooral heel hard hopen dat mijn hoofd en mijn lijf eindelijk weer eens de balans gaan vinden om weer de Lissa te zijn die ik altijd was.

You should never give up your inner self.
– Clint Eastwood

Happy anniversary!

Birthday-cake-1-year

Zwaarvet bestaat vandaag precies een jaar. 16.669 bezoekers, 66 berichten en 86 reacties later, is dit een van mijn beste beslissingen ooit geweest. Wellicht is mijn blog nog niet waar ik zou willen dat het was, maar mooie dingen hebben tijd nodig. Ondertussen heeft mijn blog me al van alles gebracht en wat me ook bezielde een jaar geleden, ik ben blij dat ik dat eerste bericht heb geschreven.

Iedereen bedankt voor het lezen van al mijn berichten en de leuke reacties die ik van jullie heb mogen ontvangen. Ik weet dat ik een aantal trouwe lezers heb en ik ben blij dat jullie me na een jaar nog steeds trouw volgen.

Op naar het volgende jubileum!

XOXO

Palma, Palma de Mallorca!

1372459433773520

Wauw, ik denk dat het lang geleden is dat ik zolang afwezig ben geweest op mijn blog. Ik zou op dit moment ook wel 6 berichten achter elkaar kunnen schrijven want er is zoveel gebeurd in de afgelopen twee weken. Excuse me als dit bericht wat aan de lange kant is maar here we go!

Juni zou bij voorbaat al een drukke maand voor me worden, daar was ik me van bewust. Begin juni stond Rome op de planning, vervolgens een concert van Adele, toen een reisje naar Mallorca om vervolgens af te sluiten met een concert van Coldplay. Rome wist ik door te komen zonder 10 kilo aan te komen, waar ik wel angst voor had gezien de gezelligheid en de eetgewoontes van de Italianen en mijn reisgenoten. In mijn vorige blog was te lezen dat ik zelfs afgevallen was na dit reisje, bonuspunten voor mij! Toen stond Adele voor de deur, nou ja, niet de spreekwoordelijke deur natuurlijk want dan had ik waarschijnlijk een hartverzakking gehad en had ik dit niet meer kunnen schrijven. Die maandag had ik vrij en gingen we eerder naar Antwerpen zodat we ook nog konden kijken voor jurkjes voor de bruiloft. Het was tevens de eerste keer sinds het afvallen dat ik ging winkelen en had daarbij dus geen flauw idee welke maat ik eigenlijk had en of ik überhaupt wel iets leuks aan kon. Ik leek de jackpot te hebben bij de Esprit. Wauw, hele mooie jurken, maar wel maatje 42. Nu wist ik niet welke maat ik had ondertussen, maar één ding kan ik je wel vertellen: zeker nooit maat 42. Toch lekker eigenwijs meegenomen naar de paskamer want misschien had ik dan nog een beetje beeld van de maten. Ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat, ondanks de jurken me natuurlijk niet pasten, het me 100% meeviel. Ik kreeg ze tenminste nog aan, dat is al heel wat en ik kreeg ze ook nog eens uit. In het verleden ging dat nog wel eens anders… Iets aantrekken en onderweg al beseffen dat het zo strak zit als een dwangbuis. Dan maar weer uitdoen…. dat is daarentegen weer een heel ander avontuur, want shit, het zit strak… Dat ding over je hoofd uittrekken is zoveel makkelijker gezegd dan gedaan, je kan bijna je armen niet meer bewegen zonder dat je de naden uit de jurk trekt. Als je ‘m dan eindelijk een beetje omhoog hebt gewurmd schaven die kraaltjes je hele smoel open en sta je als een boom met je armen omhoog te vloeken. Daarnaast is het minstens 60 graden in dat hokje en als ik dat jurkje eindelijk uit heb, heb ik geen zin meer om überhaupt nog winkels te bezoeken. Herkenbaar? Dus. Geen jurk, wel ideeën. Dat is genoeg voor nu. Ik denk dat ik jullie niet hoef te vertellen hoe de rest van de avond was. Adele was uiteraard haar legendarische zelf en blies heel het publiek omver. De gehele show heb ik vooral voortdurend gedacht: ik wil haar jurk hebben, die past me misschien wel.

13465950_1194602607268438_2444362915300719377_n

Toen door naar Mallorca want och och, mijn leven is zo zwaar. Na Rome had ik hier helemaal vertrouwen in. Omdat we in de middag zouden vliegen had ik ervoor gezorgd dat ik mijn eigen lunch al in de tas had zitten, want naast dat een broodje kopen op het vliegveld al duurder is, weet ik ook niet wat ze er precies opsmeren en welke kaas ze erop doen etc. Die dingen maken het voor mij moeilijk om mijn Weight Watchers dagboek bij te houden. Lekker stukjes verse ananas meegenomen om in het vliegtuig te eten en mijn vakantie begon al gezond. We lagen nog geen half uur aan het zwembad toen de chocolade rondgegeven werd. ”Lukt het jullie om me de hele vakantie geen eten aan te bieden?” vroeg ik. ”Nee” antwoordde mijn tante. Dat is ook moeilijk, maar ik ben trots dat ze zich zo in hebben weten te houden. Bij het zwembad werd chips gegeten en de Sangria werd ook meteen al besteld. Doe mij maar een Cola light want ik ga alleen drinken op de Sangria-avond, die altijd vaste prik is. De volgende ochtend stond ik om half 8 op om te gaan sporten in de sportschool. Het was een simpele sportzaal in het hotel met vooral veel gewichten. Een warming up op de fiets en daarna een training in elkaar geknutseld met de middelen die ik had en de kennis van mijn trainingen bij Manon. Het voelde goed iets te doen op mijn paar dagen ertussenuit.

Ondanks dat ik heel veel (lees: heeeeel erg veel) waarde hecht aan het ontbijt, hield ik het gewoon lekker simpel met één broodje, flik wat groen en een eitje. Geloof me, de donuts en muffins schreeuwden mijn naam. Tussen de middag aten we buiten het hotel en probeerde ik juiste keuzes te maken. Welke niet meevallen in Spanje, want je krijgt bijna overal wel brood of friet bij. Doe mij die gamba’s maar dan. Niet dat die aioli goed is voor me…  Toch had ik ’s avonds de grootste uitdaging bij het buffet want alles is zo lekker. Hoewel ik vorig jaar wel 4 keer dat buffet rondliep, hield ik het nu bij twee keer. Een keer om een salade te maken (voorgerecht) en een keer om mijn hoofdgerecht bij elkaar te verzamelen. Ik nam geen vet vlees, probeerde zoveel mogelijk groente te eten en ik ging zelfs niet terug voor het toetje.

13431522_1194602310601801_2316213795262479532_n 13533051_1194602340601798_7722626766282263233_n

Na het eten liepen we vaak een kilometer of 4 richting het bruisende gedeelte om daar het terras op te gaan. Onze Sangria-avond begint een traditie te worden en ook dit jaar kon deze niet ontbreken. Dat betekende dat mijn enige avond met alcohol aangebroken was. En of dat glas lekker was en dat glas daarna en dat glas daarna en dat glas daarna. Twee uur later wist ik links niet meer van rechts te onderscheiden en gingen we de hort op. Ik kan normaal mijn borrel goed hebben en ben niet zomaar ondersteboven te krijgen. Nu ik alleen ben afgevallen en ook nu ik niet meer zoveel drink (lees: bijna nooit) is mijn gewenning aan alcohol een beetje verzwakt. Dat was, op zijn zachts gezegd, goed te merken. De volgende ochtend werd ik wakker van het geklop op de deur en ik heb diegene wel een kwartier laten kloppen voordat ik de kracht had om dat bed uit te stappen. Zwalkend deed ik de deur open (ik zwalkte serieus) en mijn lieve moeder kwam me wekken omdat het 11 uur was. 11 uur? Hoe ben ik thuis gekomen en waarom doet mijn hoofd zo’n pijn? Ook nog eens te laat om te gaan sporten, goed begin Lis. Aan het zwembad klapte mijn kater pas echt in. Flarden van de avond kwamen bij me terug en ik wist niet hoe snel ik mijn telefoon moest opladen om te kijken wat de schade was. Heel de dag heb ik niet geweten wat ik met mezelf aanmoest, ik was super druk en ik heb me heel de dag verschrikkelijk gevoeld. Leuk, drank. De rest van de dagen heb ik geen alcohol meer aangeraakt. Ik ben voorlopig weer genezen.

13516377_1194602253935140_7559687172637346947_n

Ondanks dat mijn tripje naar Mallorca met mijn familie was, betekend dat niet dat ik met meer gemak aan het zwembad lig in mijn tankini. Of je nou een badpak aanhebt of een bikini, je zit toch wel alles. Van de ene kant lig ik dan liever met een jurk aan op mijn bedje. Toen we een middag wilde gaan waterfietsen een kilometer over de waterkant van het strand moesten lopen voelde ik me helemaal ongemakkelijk. Ik denk voortdurend: ”Kunnen jullie het zien?”. Ik hoop dat er ooit een tijd aanbreekt dat dit niet meer zo’n dingetje voor me is,  maar ik betwijfel het ten zeerste. Hoewel mijn focus vooral op het opletten met het eten lag, heb ik zoveel mogelijk proberen te bewegen. Ik ben twee keer in de ochtend de sportschool ingedoken en liep elke avond 4 kilometer naar het centrum en ook weer terug. Laat die taxi maar zitten, ik kan de beweging goed gebruiken.

Hoewel ik me eigenlijk alleen nog maar bij Manon weeg, wist ik voordat ik vertrok eigenlijk niet wat ik woog. Ik zeg eigenlijk, want ik kon het niet laten en moest van mezelf de ochtend voor vertrek wegen, anders weet ik toch niet hoe ik me moet gedragen in Mallorca? Ik kon het niet loslaten. In de training voor mijn reisje zei ik tegen Manon: ”Ik ben aangekomen. Ik denk het echt!” Volgens mij verklaarde Manon me voor gek maar het bleef in mijn hoofd zitten. De volgende ochtend stond ik inderdaad op de weegschaal: 0,8 kilo eraf. Niets aan het handje! Gelukkig, kon ik met een gerust hart weg. Bij terugkomst moest ik er uiteraard ook weer opstaan, het was al laat in de middag en ik had mijn kleren aan maar naar schatting was ik zeker wel afgevallen in Mallorca. Hoppa!

Coldplay stond voor de deur. Nou ja niet echt voor de deur want dan zou ik helemaaaaaal niet meer leven… maar je snapt me wel. Hoeveel ik hiernaar uit heb gekeken, kan ik jullie bijna niet vertellen want dat valt gewoon niet te beschrijven. Coldplay is by far mijn favoriete band en ik ben al een jaar of 6 helemaal in de ban van Chris Martin en co. Bij het vorig concert in Nederland was ik ook al aanwezig en ook deze keer had ik alles op alles gezet om kaartjes te bemachtigen. Ik had niet alleen een kaartje voor mezelf gekocht maar ook voor mijn broertje en gaf hem deze cadeau voor kerst. Sindsdien ben ik aan het aftellen en afgelopen donderdag was het zover. We hadden prachtige plaatsen en vanaf het moment dat Coldplay het podium opkwam heb ik niet kunnen stoppen met lachen. Ik ben twee uur lang compleet gelukkig geweest, maar dan ook echt gelukkig! Niet bezig met wat mensen naast mij van me zouden denken en niet bezig met alledaagse problemen. Gewoon gelukkig. Absoluut een bevestiging waarom ik zo onwijs van deze band hou. Ik heb heimwee naar het concert. Ik weet niet of het mogelijk is, maar ik heb het.

13528830_1194699110592121_5551342291442984197_n 13438844_1194602040601828_7539953407728726415_n

Afgelopen zaterdag was weer mijn eerste training met Manon nadat we elkaar ruim een week niet hadden gezien (serieus ik begin haar na een paar dagen te missen, ik weet niet hoe we dit straks gaan doen). Het liefst ga ik ook het eerste uur met een kop thee kletsen want we hebben elkaar altijd van alles te vertellen. De training ging echt weer fijn en het voelde weer goed om met elkaar te trainen. We kunnen er nog wel een schepje bovenop doen hebben we besloten dus ik ben heel erg benieuwd naar de trainingen van deze week!

Dit weekend stond nog een feestje op de planning. Hoewel ik de Bob was, heb ik me helemaal prima vermaakt. Op dit moment vind ik het sowieso leuk om onder mensen te zijn die ik niet dagelijks zie, omdat zij mij zien veranderen terwijl ik en de mensen die mij dagelijks zien, dit bijna niet opvalt. Een van mijn vriendinnen zei tegen mij dat toen ze me zag staan van een afstandje ze eigenlijk pas zag dat ik nu niet meer echt dik-dik ben. Natuurlijk ben ik nog steeds zwaar en ja, ook nog te dik. Maar het dikke is er een beetje vanaf. Snap je wat ik bedoel? Het grappige is dat niet alleen haar opviel, Manon zei me precies hetzelfde toen ze het filmpje van de vorige training terug zag en grappig genoeg zie ik het ook eens. Ik snap wat ze bedoelen. Ik ben blij dat ik vriendinnen heb die dit ook tegen me zeggen en waar ik ook echt alles mee kan delen. Met z’n drieën stonden we te grappen en we vroegen ons af hoe ik er straks uitzie als ik 80 kilo weeg. Ik weet het zelf ook niet, ik kan mezelf namelijk niet terughalen uit die tijd en ik heb geen foto’s waarvan ik weet dat ik dat woog. Het is voor mij dus ook een verrassing hoe ik uit dit avontuur kom, net zoveel als voor jullie. Maar zoals Tamara en Cilla zaterdag tegen me zeiden: ‘Als iemand het kan Lis, dan ben jij het!’ En voor het eerst in lange tijd, geloof ik het zelf ook.

  

Gaan met die banaan

tumblr_nbwmwz9bW11tvty1go1_500
Met de drukke week die ik heb gehad voelt mijn reisje naar Rome alweer een tijdje geleden. De dag na deze mooie citytrip stond ik weer bij Manon voor de deur. Ik was nog moe van ons reisje en om eerlijk te zijn dacht ik dat deze training een ramp zou worden. Ergens in mijn achterhoofd had ik ook echt belachelijke idee dat mijn conditie verdwenen was na Manon een week niet te hebben gezien. Dit bleek natuurlijk helemaal niet waar te zijn maar de training was desalniettemin mega zwaar. Ik merkte dat mijn lichaam weinig bij te zetten had en ik moest mijn energie er echt uittrekken. Daarnaast besloot mijn knie ineens op te spelen bij de warming up, vanuit het niets. Dit zorgde ervoor dat de training niet zo verliep zoals ik eigenlijk had gewild, maar na een uur stond ik toch met een tevreden gevoel weer buiten.

Mijn enige zorg op dat moment is dat ik m’n buurvrouw geen elleboog geef, want geef toe, dat zou echt wat voor mij zijn.

Woensdag sloot ik aan bij de Body Jam van Eef en toen we begonnen met de les, wist ik weer eventjes waarom ik dit ook al weer doe. Hoe heerlijk is het om te jammen. Terwijl Usher door de speakers blaast, sta ik helemaal in m’n eigen wereld de jam mee te doen. Mijn enige zorg op dat moment is dat ik m’n buurvrouw geen elleboog geef, want geef toe, dat zou echt wat voor mij zijn. We zijn over de helft van de les als ineens m’n hart aan t klooien gaat. Met een stekend gevoel ga ik achter in de zaal staan. Fuck dit, eerst m’n knie nu dit; is het nationale pijntjes week ofwat? Na een rustmomentje wurm ik me weer naar mijn plek, de ellebogen ontwijkend. Net als ik denk dat ik overal goed mee weg kom, begint m’n knie te klooien tijdens de cooling-down. “Ja, dat is ook” mopper ik tegen mezelf. Godsamme een heel uur lopen springen en doen en nu schiet het er weer in? Lekker logisch.

De volgende dag stond ik weer bij Manon voor de deur. Dit keer met heugelijk nieuws: “ik heb een fiets!” zeg ik trots. Manon stelde een aantal trainingen geleden voor om met de fiets te komen in plaats van met de auto en om sowieso vaker de auto te laten staan. “Waar de hell bemoeid ze zich mee” dacht ik in het begin. Maar het zaadje was gepland en na een week stuurde ik ons pap een berichtje of hij mijn fiets binnenkort naar Eindhoven wilde brengen met zijn bus want ik wilde voortaan meer gaan fietsen. Ja Manon, heb je toch maar mooi voor elkaar gekregen. Het gekke is dat mijn eerste negatieve reactie op dit idee 360 graden gedraaid is en ik het nu leuk vind om met de fiets te gaan. Lekker naar m’n werk in de ochtend en als het uitkomt ook met m’n fietsje naar Manon. Ik ben er helemaal gelukkig mee.

De training donderdag ging goed. Geen last van m’n knie gelukkig. Aan het einde van de training daagde Manon me uit. “Rondje om het gebouw rennen?” vroeg ze. “Tuurlijk” zei ik, want ik zeg niet zo snel nee tegen Manon. Het rondje viel tegen en hoewel ik het volgehouden heb, was het echt gewoon zwaar. Twee jaar geleden liep ik 10 km en nu is dat rondje om het gebouw al zwaar. Gek.


Zaterdagochtend zat ik helemaal wreed op mijn fiets onderweg naar Manon. Muziekje op en gaan met die banaan. Sowieso was ik in een opgewekte bui want vandaag stond weer een meting op het programma en dat is altijd super spannend! Maar wat een resultaten! Precies 21 kilo afgevallen, 2,3 kilo sinds de laatste meting en 5,6 kilo sinds ik met Manon train! En dat allemaal in 6 weken, ik ben super blij! Hieronder de rest van de resultaten en het filmpje. Kijk vooral naar mijn hoofd als ik mijn gewicht zie: compleet in shock!


De rest van de training leek ik wel high te zijn van de resultaten: het ging zo super goed!! Na de warming up mochten ik meteen een rondje rennen. Ging sowieso al beter dan de eerste keer. Een uur later mocht ik nóg een keer. “Echt?” vraag ik Manon. Ja echt nog een keer dat gebouw om. “Omdat jij het bent dan” en daar ging ik weer. Ging, ondanks dat mijn benen het mega zwaar hadden na een uur trainen, nog best wel goed! Dit was voor mij de beste training tot op heden. Ik voelde me helemaal top en veel ging zoals ik het wilde. Misschien komt het wel door die fiets in mijn berging, of de resultaten van mijn meting of door het buiten trainen. Een ding is zeker, stiekem en idee voor idee, haalt Manon het beste in me naar boven en ik begin deze versie van mezelf erg te waarderen.

The Twenty Life

Naamloos
Zo het is echt even lang stil geweest. Voor alle mensen die me niet volgen op Instagram of Snapchat (en die ik dus niet 4 dagen lang compleet heb lastig gevallen): ik was in Rome! Samen met mijn ouders en de buurman ben ik Rome vier dagen lang gaan afstruinen. Voor mij was dit de derde keer dat ik in Rome was, wat het absoluut niet minder mooi maakt! Voor de eerste keer ooit maakte ik me wel een klein beetje zorgen hoe ik dit ging doen. Ik bedoel, Italië is onderhand het land van de koolhydraten (naar mijn idee) en dan hebben jullie nog geen idee hoeveel ik van pizza houd. Hoe ga ik 4 dagen in Rome overleven zonder 5 kilo aan te komen? Geloof me, dat is een uitdaging op zich. Ondanks dat het ”vakantie” was en dan vaak de smoesjes op tafel komen a la ”Het is vakantie, dan mag je toch gewoon even genieten?” was ik streng voor mezelf. Het ontbijt in het hotel was alles behalve zoals je dat in Nederland gewend bent. Er lagen puddingbroodjes, donut-achtige dingen, croissantjes, veel zoete dingen en gebak. HALLO. WAAROM? Elke ochtend liep ik daar langs en riepen ze naar me.. ”Hallo, pak mij! PAK MIJ!”. Ondanks dat at ik 1 boterham met kaas, tomaat en een gekookt eitje en een glas sinaasappelsap. Weet je hoe knap dat is? Nou? Als ik in een hotel ontbijt lijk ik normaal wel een bodemloze put want er is veel keus en ik wil alles proberen en alles is lekker en… nou ja, je snapt wat ik bedoel. Ik vreet me helemaal de tyfus. Normaal ben ik 4 harde broodjes later nog croissantjes aan het kanen. Maar deze keer niet. Schouderklopje voor mezelf.


Je hebt van die mensen die en stedentrip doen en op de eerste dag dan een kaartje halen voor de metro om de rest van de week daarvan gebruik te maken. Aangezien ik al vanaf mijn 18de met mijn ouders stedentrips doe en daarvoor ook altijd met hen op vakantie ben geweest, weet ik één ding: geen metro. Geen openbaar vervoer. Nee, gewoon alles lopen. Vroeger kon ik daar echt wel om huilen en smeekte ik volgens mij nog nét niet om in het treintje naar de camping terug te gaan in plaats van te lopen. De laatste keer in Rome was 7 jaar geleden en ik kan me nog herinneren dat we de metro wel eens hebben gepakt. Niet omdat mijn ouders daar gelukkig van werden, maar omdat ik daar wel gelukkig van werd. Mijn conditie was ruk en mijn voeten deden altijd meteen pijn. Maar di jaar was ik fit! We hebben elke dag ongeveer 20 kilometer gelopen. Aan het einde van de avond was ik meestal helemaal kapot, maar wel op een fijne manier, zo van ”Ik heb godverdomme pijn aan mijn voeten maar dit is zeker wel goed voor mijn conditie”-fijn. Rome is fantastisch. Zelfs na 3 keer. Elke vijf meter kom je wel een mooi gebouw tegen, de een nog mooier dan de ander. Ook al loop je 4 keer dezelfde route, elke keer zie je weer dingen die je de vorige keer niet zag. Ik denk dat ik 6 keer de Trevi fontein heb gezien en deze blijft adembenemend. Gewapend met een zelfgemaakte reisgids van 40 pagina’s liep ik mijn gezelschap door Rome te gidsen. ”Dat is die kerk, gebouwd in dat en dat jaar, door die en die architect, de beelden zijn van Bernini, het plein ontworpen door Michelangelo…”. Ik ging als een speer. Mijn geschiedenisleraar zou trots zijn geweest. Er liepen nog nét geen 30 leergierige mensen achter me aan die dachten dat ze in een tour waren beland, wellicht komt dat omdat we 6 kilometer per uur liepen in plaats van rond te slenteren.

Ondanks mijn poging tot een gezond en minimaal ontbijt, is de lunch ook meteen een dingetje. Normaal eet je thuis fijn een boterham of een salade en nu ga je uiteten. Help. Italianen zijn mega slecht in salades (je krijgt wat blaadjes sla met een tomaat erop) en hoewel een maaltijdsalade hier in Nederland de normaalste zaak ter wereld is, doen ze daar in Rome bijna niet aan. Iedereen zit aan vlees, vis, pizza, pasta etc. tijdens de lunch maar eigenlijk wilde ik gewoon iets gezonds eten. Uiteindelijk wisten we een tentje te vinden die voldeed aan de eisen en waar ik heb kunnen genieten van een enigszins gezonde maaltijdsalade. De andere dagen heb ik ook weten door te komen door de club sandwich (help mayonaise en bacon!). De bacon was ook niet erg lekker, meteen eraf gooien die hap want dat is zonde van mijn punten. Waarom iets eten gewoon omdat het er op zit als het er niet beter op wordt qua smaak en qua punten? Daar doe ik niet meer aan. Heb ik mezelf toch mooi weer een paar puntjes bespaard. Sowieso, omdat ik die sandwiches niet allemaal opgegeten heb. Ik snap niet hoe mensen dat kunnen, eten laten staan, niet dooreten. Als ik een gedeelte van mijn eten laat staan dan komt dat omdat ik ervoor kies niet verder te eten, niet omdat ik vol zit. Ik laat het dan liggen op mijn bord maar het blijft me aanstaren. Ik krijg niets meer van het gesprek mee want mijn brein is compleet gefocust op die sandwich die daar nog ligt. ”Wil iemand dit stuk nog?” vraag ik hopeloos voordat ik het zelf op eet. Gelukkig is er altijd wel iemand die het dan wegpakt. Zo, nu kan ik weer denken, waar hadden we het over?
De grootste frustratie in Rome? Ze zetten hapjes op tafel wanneer je rond een uur of 4 op het terras gaat zitten. WAAROM? Huilen. Chips, pinda’s, mini pizza’s met bladerdeeg, mini sandwiches, gefrituurde mozzarella of olijven. Hoe kan ik daar nou vanaf blijven. Ja, gewoon niet. Ik werd er helemaal paniekerig van als ik dat weer niet had kunnen laten staan en ik toch aan de verleiding toegaf. Good job Liss. NOT.
’s Avonds was het eigenlijk altijd wel goed te doen en op de laatste avond heb ik toch nog pizza op. Enkel niet een hele maar gewoon 4 normale puntjes. Zo kan het ook toch? Toen we het prachtige Rome hadden verlaten en ik zondagochtend wakker werd in mijn eigen bed kon ik het niet laten: ik moest me gaan wegen. Ik was er 4 dagen zo erg mee bezig geweest. Op onze laatste dag in Rome vroeg ik ons pap wat hij verwachtte wat ik was aangekomen, want hij heeft een magisch zintuig en heeft met zulke dingen altijd gelijk. ”Een kilo gok ik” zei hij. Want ja, ik had natuurlijk niet gegeten zoals ik thuis zou eten (denk aan die hapjes op het terras) en ik had zeker niet gesport zoals ik thuis normaal sport. ”Als het een kilo is, dan neem ik die voor lief” zei ik. Zondagochtend stond ik voor de weegschaal. ”Zal je zien dat ik 3 kilo ben aangekomen” zei ik tegen mezelf. Maar toen ging ik erop staan en begon ik hardop te lachen. Ik belde snel ons mam: ”Ik ben afgevallen hahaha! Ik ben precies 20 kilo kwijt!! 20!!”. HOE DAN? Ik heb me 4 dagen onwijs zorgen gemaakt, heb met pijn en moeite een Italiaans ijsje gegeten in angst dat er 2 kilo aan zou zitten aan het einde van de dag en ik viel gewoon 1,3 kilo af. Ik dacht dat ik de 20 nooit zou halen. Ik zat er vaak zo dichtbij en het ging zo langzaam. Maar eindelijk is het zover. 40% van mijn af te vallen doel is behaad. 20. Welcome to the twenty life.

Zwaar maar minder vet

o-TUMBLR-facebook
Vandaag was het D-Day! Nadat ik gisterenavond een concert van Mumford & Sons had bezocht, was ik vandaag vrij van het werk en konden ik en Manon vanmiddag een keertje trainen. Dat kwam mooi uit want we wilden de meting zo eerlijk mogelijk houden door rond hetzelfde tijdstip te meten. Jullie zijn natuurlijk mega benieuwd…

Toen ik bij Manon binnen kwam lopen, stond de weegschaal al klaar. Kom maar op met die meting! Ik heb niet meer op de weegschaal gestaan dus ik had geen flauw idee wat ik kon verwachten maar met dit resultaat ben ik echt heel erg blij! Ik ben in de afgelopen 3 weken 3,3 kilo afgevallen! Daarnaast is mijn vetpercentage gedaald, mijn spiermassa is toegenomen, mijn BMI is gezakt en mijn visceraal vet ook nog eens afgenomen! Wauw! Heel erg blij met het resultaat na 7 trainingen samen met Manon!

Sinds mijn laatste blog heb ik nog 3 trainingen gehad met Manon. Na mijn tegenvallende training was ik afgelopen week bang om weer te gaan trainen. Ik zat op het werk al te klagen: ”Straks gaat het weer niet lekker, ik hoop echt dat het beter gaat”. Volgens mij heb ik dat wel 262 keer gezegd. Want ja, ik vond het echt mega zuur dat het slecht ging toen en ik was even bang dat ik mijn mojo kwijt was. Maar toen ik woensdag met Manon aan de slag ging, ging het eigenlijk verrassend goed. Ik voelde me ook echt super goed na de training want ik had me blijkbaar druk gemaakt om niets. I got my mojo back! Toen ik om half 7 terug kwam van het sporten besloot ik dat ik ook nog tijd had om aan te sluiten bij de Body Jam op de sportschool, want hé why not? Eef kondigde al aan dat ze aan het mixen was geslagen en dat het dus een andere Jam zou worden dan de afgelopen keren. Boy, mijn benen hebben dat geweten. Na een uur training met Manon doorgaan naar de Jam was een medium succes. Ja, ik heb de les volgehouden, maar nee, vraag me niet hoe. Bij het eerste blok liep ik als een hijgende buffel naar een van mijn mede-Jam’ers om even te laten weten dat ik nog leefde, ondanks dat het er niet zo uit zag. De laatste 5 minuten moeten er echt hilarisch hebben uitgezien want ik kon nog nauwelijks nog mijn armen optillen.

De dag daarna had ik weer training en deze keer ging het ook weer gewoon lekker. Ik merk inderdaad dat het tempo wordt opgevoerd en dat het zwaarder begint te worden, maar het lukt me allemaal nog goed.
Onderstaand filmpje hebben we opgenomen die dag, omdat boksen nou eenmaal mijn favoriete oefening is. Van Manon mocht ik, and I quote: ”Slaan tot je een ons weegt”. Heb je even Manon?

Omdat dit weekend geen PT op de planning stond, ben ik afgelopen zaterdag maar weer eens naar de Pump geweest, want dat was wel even geleden. Als een bodybuilder ging ik aan de haal met gewichten maar toen de les begon voelde ik me niet meer zo. Wauw, wat is dit ineens zwaar. Ik dacht: nu ik zo vaak in de week intensief train, zal dit wel een piece of cake zijn, maar niets was minder waar. Ik voelde me weer gewoon dat meisje dat die eerste Pump-les helemaal blown-away mee stond te doen. Viel eventjes tegen. Mijn benen waren zo aan het trillen bij de cooling down dat het leek alsof ik op een trilplaat stond. Laten we het vooral niet hebben over de vier trappen die ik nog naar boven moest lopen daarna. Wederom iets met een hijgende buffel? Dat dus.

Vandaag was de training ook zwaarder dan verwacht, maar van de andere kant ook weer niet. Manon laat me al een aantal trainingen ook lopen op de loopband, maar al deze keren liep ik alleen maar… alhoewel ik het eerder snelwandelen zou willen noemen want ik loop de fucking benen onder mijn lijf vandaan, Jezus. Vandaag mocht ik gaan rennen, weliswaar maar 2 minuten maar de laatste keer dat ik dat deed is misschien wel 2 jaar geleden. Toen ik twee jaar geleden voor het eerst op de loopband ging hardlopen, hield ik het nog geen 30 seconde vol. Maar vandaag lukte het me boven verwachting. Het ging eigenlijk gewoon best wel lekker. Dat alleen voelde als een overwinning, niet buiten adem, geen pijnlijke knieën. Mijn conditie gaat de goede kant op! Toch voelde ik dat mijn lijf (of mijn hoofd) me tijdens de training vandaag een paar keer in de steek liet. Het eerste rondje boksen ging goed, de tweede ineens niet en de derde ging wel weer lekker. What’s up with that? Het lopen ging goed, maar de TRX was killing. De buikspieroefening wist ik nauwelijks vol te houden, maar mijn push ups gingen vandaag super. Al met al eigenlijk wel een rare training, maar wel met een silver lining want mijn meting was iets waar ik trots op ben. Ach, volgende keer beter. Ik kan nu al niet wachten op de volgende meting. Met dat in mijn achterhoofd ga ik er de aankomende weken weer hard tegenaan. Niet vooruitgaan is geen optie.

img_2806-1

You can’t squat with us

FullSizeRender

Zo het Pinksterweekend zit er weer op! It’s a wrap people! Mijn weekend begon zaterdagochtend met een training met Manon. En het ging kut. Oh men, wat ging het kut. Manon had me al een beetje voorbereid op het feit dat we ook de loopband bij de training zouden betrekken. Wandelen doe ik graag dus lopen is voor mij geen probleem, hardlopen is natuurlijk een ander verhaal. Toen Manon me afgelopen zaterdag op de loopband zette en ik enkel hoefde te lopen, ging dit dus ook gewoon lekker. Na de loopband begon de interval training zoals we die normaal ook ongeveer beginnen; op en af steppen op de step, planken, squats, lekker zwaaien met de kettlebell, you know the drill. Echter merkte ik bij het steppen met 2 gewichten van 4 kilo in de hand ineens wel heel erg zwaar was. Met de eerste plank dacht ik al meteen: ”Dit gaat echt niet lukken vandaag”. Ik was niet de enige die het opviel want vrij in het begin van de training zei Manon er al wat van: ”Je bent anders vandaag vergeleken bij de vorige trainingen”. Oh ja, echt wel. Mijn energielevel zat op -10 en ik had het heel erg zwaar met alles.

Toen ik mijn bokshandschoenen aan mocht trekken dacht ik nog ”yes, deze gaan we rocken”, maar zodra we begonnen wist ik dat niets minder waar was. Ik voelde me helemaal slap in mijn armen en ik kon lang niet de kracht geven die ik normaal weet te geven in de trainingen. Mijn energie (welke energie?) moest ik uit mijn kleine teen trekken en zelfs daar zat niet genoeg in om deze training goed uit te voeren. De frustratie sloeg toe en dat begon juist nog meer dwars te zitten. ”Dit is mentaal Lis” zegt Manon. En ze heeft ook gelijk. Dit ís mentaal. Mijn lichaam doet het allemaal wel, ik heb het zwaar, maar ik heb gewoon door kunnen gaan. Ik heb heel de training af kunnen maken maar in mijn hoofd heb ik wel 2802 keer opgegeven. ”Ik kan dit niet, ik kan dit niet, ik kan dit niet” spookt door mijn hoofd en het besef dat deze blokkade grotendeels mentaal is, maakt het misschien nog wel frustrerender. Aan het einde van de training zat ik ook als een zoutzak op een bankje. ”Deze dagen ga je zeker vaker krijgen en je zal het zeker nog een keer haten” zegt Manon. Zeker waar. Ik geloof het. Maar op dit moment vind ik de trainingen juist leuk en ik rij elke keer weer met plezier naar Waalre omdat ik weet dat ik dit weer mag doen, dat maakt dit misschien ook zo’n ergernis. Ik wil wel, maar ik kan niet. Nou ja, mijn hoofd wil niet. Want Manon laat me inzien dat ik dit wel gewoon een uur heb volgehouden en dat mijn lichaam toch (ongeveer) heeft gedaan wat het moet doen. Dat besef is nog even een paar dagen blijven hangen want ik vind het maar een raar fenomeen. Manon heeft voor het eerst gezien wat ik bedoelde met de opmerking dat ik snel opgeef, want afgelopen zaterdag gaf ik snel op. Ik gaf meteen toe aan wat mijn hoofd dacht dat mijn lichaam niet kon. Stoppen met planken, niet doorzetten met opdrukken, geen kracht geven met boksen. It was frustrating as hell. [filmpje volgt: YouTube is even niet blij met mij en verbiedt mij het een en ander, zucht]

ezgif.com-gif-maker Op de parkeerplaats kwam ik Ellen en Eva tegen. Ze moesten lachen toen ik volmondig zei: ”Het ging kut. En weet je wat ze me liet doen? Lunges”. Dit laatste zei ik natuurlijk met een verafschuwd gezicht erbij want zover het bij jullie nog niet duidelijk was: ik haat lunges. Natuurlijk had ik dit Manon al verteld met mijn grote mond, dus ik heb het aan mezelf te danken. Het feit dat ze vindt dat ik het wel gewoon kan, ondanks mijn gezeur dat ik het niet kan, geeft me wel een voldaan gevoel. Eva stak me nog wel een hart onder de riem toen ik later op de avond een berichtje kreeg waarin ze liet weten dat iedereen wel eens zo’n dag heeft en dat ik gewoon een uur heb getraind en dat ik daar trots op moet zijn. ”De manier waarop was dan misschien wel minder, maar dat geeft niets. Gewoon loslaten” zei ze, dus dat heb ik dan ook maar gewoon gedaan.

12742243_796629130441798_5176324099514888401_n

Zondag stond het enige festival van het jaar bij mij op de planning: 7th Sunday. Een tijdje heb ik zitten twijfelen of ik wel zou gaan, maar besloot toch mee te gaan onder het mom van: je leeft maar één keer (YOLO). Ik ben zo blij dat ik besloot mee te gaan want het was een van de leukste dagen die ik in tijden heb gehad. Ik drink al een tijdje alleen maar op speciale gelegenheden (as you know) en ik besloot deze dag ook gewoon te genieten van een (lees: meerdere) glaasje Hugo. En óf ik heb genoten. Heel erg zelfs. Binnenkort gaat in Venlo het bedrijfje van een vriend van ons open: Joezz New York (www.facebook.com/Joezznewyork) en voordat we het festivalterrein opliepen, waren we allemaal in bezit van een heus Joezz petje. Ik voelde me net deel van een promotieteam. Gewapend met Joezz stickers, een pet en een cocktail in mijn hand maakten we 7th Sunday onveilig. De hele dag was een geluksmomentje. Van het ritje in de spin met Tamara tot het uitbundige dansen bij de eindshow. Van het vriendschappen sluiten met vreemde meisjes bij de wc tot het verdwalen van Sarah (die na een bezoekje aan de wc de verkeerde tent in liep om ons te zoeken). Van Tamara’s onder geknoeide trui tot het vals meezingen van ‘Hou me vast’ van Volumia met een handjevol van de beste vrienden die ik me kan wensen. Ik stond menig maal intens te genieten met een wijntje in mijn hand en lach op mijn gezicht. Grappig om van vrienden te horen dat ze de oude-mij weer beginnen te zien als ik er zo bij sta. Nou hoorde dat wijntje (lees: fles wijn) ook wel bij mij, maar een deel van mij hoopt stiekem dat het ook op begint te vallen dat ik me beter begin te voelen en dat mijn zelfverzekerdheid langzaamaan begint terug te komen Mijn teleurstelling dat om 1 uur de muziek stopte was groot en ik zou willen dat het weer opnieuw zondag was en dat ik opnieuw als een soort promotiemeisje het festivalterrein op mocht lopen en opnieuw deze heerlijke dag mocht beleven. Deze oppepper had ik echt even nodig en woensdag ga ik gewoon weer 110% knallen bij Manon. Een ding is zeker, op zo’n dag als zondag ben ik dan toch blij dat ik gewoon ik ben, hoe ik er dan ook uitzie.

Naamloos ss

 

To the moon and back

0d2fe90dafbd0264def7c2f160e75e74_large
Mensen toch! Wat heb ik een leuke reacties van jullie mogen ontvangen. Ik ben er helemaal blij mee. Zoals ik in mijn vorig bericht al schreef, was ik een beetje bang om zo met de billen bloot te gaan maar ik kreeg zo’n leuke reacties van jullie dat ik zó blij ben dat ik dit heb gedaan. Ondertussen heb ik mijn derde PT training gehad vanavond. Ik had nooit verwacht dat ik dit leuk zou vinden, maar guess what? I DO. Oké, ik heb na elke training tering spierpijn en ik zweet mezelf helemaal het apenzuur maar hoe lekker is dat. Ik kan bijna niet omschrijven hoe het voelt als je eenmaal klaar bent. Bijna euforisch. Ik heb een super fijne klik met Manon en ze weet me precies te pushen waar nodig. Er is niets aan deze beslissing waar ik spijt van heb.

Ik heb het nu al over kerst.. Jezus, help me.

Na al jullie reacties heb ik volgens mij al aan 1546 personen uitgelegd wat ik precies moet doen en welke oefeningen ik doe. De ene wil mee, de andere wil ook een PT en van de ander moet ik vooral heel goed opletten en dingen filmen zodat zij er ook van kunnen leren. Nou jongens, als ik het kan, kunnen jullie het helemaal. Er zijn echt dingen die gewoon té leuk zijn om te doen. Neem nou het boksen. Volgens mij begin ik nog net niet te stralen als Manon me zegt dat ik m’n bokshandschoenen mag aantrekken. Ik riep afgelopen week al dat ik een set wil voor kerst zodat ik dit kan oefenen en doen en me vooral lekker uit kan leven. Ik heb het nu al over kerst.. Jezus, help me.

IMG_2605-001
Zoals de meeste van jullie weten, praat ik graag en ik denk dat Manon dat ondertussen ook weet. Ik probeer door mijn buitenadem-heid gewoon met haar te kletsen. Al moet ik oppassen wat ik allemaal zeg… ”Oh, ik HAAT planken…” roep ik super enthousiast terwijl Manon me laat planken. Shit, dat had ik echt niet moeten zeggen. Met resultaat dat ik een kwartier later boven de step hing, buikspieren (welke buikspieren?) aangespannen en het zweet dat over mijn hoofd liep als een stromende rivier. Fijn joh, dat kan mijn lichaam toch helemaal nog niet aan. Het feit dat ik de oefening vooral in mijn rug voelde betekende misschien ook dat dit nog een beetje enthousiast was allemaal. Dan door naar de volgende oefening want niets doen is geen optie. Stipt op de tweede plek als mijn favoriete oefening zijn die leuke touwen die aan het plafond vastgemaakt zitten. Hoe heten ze in het echt? RPM, TXI… Iets met 3 letters. Al sla je me dood. Ik ben te veel bezig met oefeningen zelf, om ook maar de helft te onthouden. Het is zwaar zeg ik je. Ik moet met mijn armspieren mezelf omhoog trekken. Mijn armen kunnen net een boodschappentas met boodschappen tillen, laat staan 120 kilo. Als je je afvraagt hoe dat eruit ziet? De oefening is te zien in het filmpje onderaan de pagina!

ezgif.com-gif-maker(1)Stiekem kan ik niet wachten tot we weer 3 lessen verder zijn. We gaan dan weer een meting doen en aangezien ik niet meer op de weegschaal heb gestaan en probeer vertrouwen te hebben in wat ik doe en weet, ben ik ZO benieuwd wat hier uit gaat komen. Ik ben in elk geval blij dat ik veel ‘steun’ krijg en dat mensen niet bang zijn om me hierop aan te spreken. Afgelopen maandag was ik in de stad om ons kampioenschap te vieren en het is zo leuk om mensen tegen te komen als je aan het afvallen bent! ”Laat me je eens zien… Goed bezig meid!”, thanks Marissa, je bent een held. Zulke opmerkingen maken mijn dag en jullie hebben geen idee hoeveel kracht ik uit jullie complimenten put. Ik lijk dan wel een bikkel en iemand met een grote mond die wel z’n mannetje staat, maar in mijn hoofd gaat dat toch net allemaal wat anders hoor. Ik zei vorige week tegen Manon dat ik snel opgeef, dat ik geen doorzetter ben. Ze kan dat moeilijk plaatsen omdat ze dat nog niet in mij herkent. Nou zet ik natuurlijk ook wel door omdat zij me motiveert om door te zetten. Maar als ik aan het opdrukken ben (lees: een van mijn minst favoriete oefeningen) dan ben ik voortdurend in mijn hoofd aan het opgeven: ”Oh dit is te zwaar, je kan dit niet, ik hou het niet meer vol, ik geef zo op”. Ik ben zo geneigd om dat ook te doen. Waar ik in de afgelopen 3 trainingen al achter ben gekomen, is dat er mentaal voor mij nog een heel groot deel te winnen is. Het feit dat ik met een PT werk die deze mentale uitdaging ook met mij aan wil gaan, betekend veel voor me. Ik heb nog een lange weg te gaan maar ik kan niet wachten om te zien hoe ik hieruit ga komen. Hoe ik in mijn schoenen sta na deze hele ervaring en hoe ik er straks uitzie als ik mijn doelen heb behaald.

Ik ben heel blij dat jullie me nog niet zat zijn en dat jullie blijven vragen naar mijn volgende blog. Ik mag me gelukkig prijzen met de mensen om me heen die continue interesse blijven tonen, me motiveren en me onvoorwaardelijke vriendschap geven hoe ik er ook uitzie. Een van mijn beste vriendinnen vertelde me afgelopen week dat ze zich niet voor kan stellen hoe ik er na dit hele avontuur uit zal zien en wat ik uit zal stralen, want voor haar ben ik al mooi. Als dat geen onvoorwaardelijke vriendschap is, dan weet ik het ook niet meer. Love you guys, to the moon and back.