In her shoes

tumblr_inline_muuya2awyg1r5md3b

Dat mocht even duren toch? Mijn vorige bericht is al van 23 augustus, wat gaat de tijd toch snel! Dit heeft natuurlijk ook wel een beetje een reden, want twee weken geleden was de bruiloft van Ellen & Eva en voor het geval dat jullie niet doorhadden wat voor soort ceremoniemeester ik was: ik was een drukke ceremoniemeester. Ceremoniemeester ++, zo staat het ook wel beter bekend, maar ik ben er super trots op. Sinds ik terug ben gekomen van vakantie is mijn leven net een achtbaan. Werken, sporten, meeten voor de bruiloft, leuke projecten, vrijgezellenfeest, andere feestjes… het kwam echt in een stoomtrein-vorm mijn kant op. Begrijp me niet verkeerd: ik geniet altijd intens, alles is bij mij intens, maar dat intens genieten zorgt er wel voor dat alles heel snel gaat. Ik val van het ene leuke evenement in het volgende en ik heb geen tijd om te genieten… En toen was het zo ver.. The day we ALL have been waiting for! Nou ja, ik dan. Ik was heel bang dat alles ineens even weg zou vallen na de bruiloft. Heel gek leek me dat. We zijn 9 maanden bezig geweest een droomdag te maken voor deze twee toppers en if you ask me? Is dat zeker gelukt.

3 september stond het vrijgezellenfeest voor de deur. Ik heb deze zelf met twee andere leuke meiden georganiseerd en wist dus precies wat er op de planning stond: veel sportiefs. Mijn hele leven roep ik al dat ik niet sportief ben en dat ik alles behalve goed ben in sporten. Dit staat echter niet gelijk aan niet leuk vinden. Eigenlijk zijn er veel sportieve dingen die me heel leuk lijken en waar ik echt wel eens aan mee zou willen doen. Maar wat houdt me dan tegen? Schaamte. Want wat nou als ik nog geen 5 minuten mee kan doen en ik kan al niet meer ademen omdat ik geen conditie heb? Of wat nou als er mensen meekijken en denken: ¨Kijk die walvis rennen!¨. Zoveel dingen die door mijn hoofd gaan als ik iets moet doen wat buiten mijn comfortzone ligt. Het stomme is dat veel van die dingen die door mijn hoofd gaan niet waar zijn. Sinds november sport ik fanatiek zeker 3 keer per week. Ik verleg mijn grenzen, zorg voor conditie en doe dingen die ik normaal niet zou kunnen… en daar draai ik mijn handen niet voor om. Waarom kan ik dit dan niet? Op 3 september, besloot ik het ook gewoon allemaal te doen én de fanatieke kant te laten zien die ik absoluut heb. Thank god was ik met mensen die me ook gewoon lekker lieten gaan en die me (zover ik dat voelde) echt niet veroordeelden. Ik heb zo´n leuke dag gehad! Ik kon mijn ei kwijt en heb gewonnen (heel belangrijk). In de auto, alleen terug naar huis komt het besef ineens: ik ben niet meer zoals eerst. Ik kan rennen, voetballen, fietsen, kanoën en zwemmen, zonder dat ik buiten adem aan de kant sta na 5 minuten. Natuurlijk spelen er dingen in mijn hoofd als ik zie dat mensen naar me kijken, terwijl ze misschien helemaal niet denken wat ik verwacht dat ze denken. Maar dat is nou eenmaal de onzekerheid en die is er niet zomaar uit. Toch verras ik mezelf nog als ik daar zo sta een halve dag en me na een zo´n dag besef dat ik nog steeds wel door zou kunnen. Ik ben niet meer dat meisje van 27 kilo geleden, maar dat dringt toch nog niet zo goed tot me door.

Twee weken later was het dan eindelijk zover: de bruiloft. De dag. Iets waar ik zeker maanden naar uit had gekeken en ineens was het zover. De avond van tevoren kon ik niets anders doen dan stuiteren en stond heel mijn tafel vol met zelf geknutselde spullen om mee te nemen de volgende dag. Ik heb Ellen en Eva alleen maar berichten gestuurd heel de avond lang (en nacht) en in de ochtend stonden we weer met elkaar op d.m.v. hilarische filmpjes. Om 9 uur zat ik bij de kapper en een uur later scheurde ik met mijn jurk aan in mijn witte bolide Veldhoven door. Toen om 2 uur de ceremonie begon, kon ik eindelijk even rust pakken en genieten. Ze waren zo mooi… Zo verschrikkelijk mooi. Tijdens de ceremonie, tussen alle mooie woorden, mooie blikken en mooie mensen, begon de zon voorzichtig te schijnen. Tranen vielen, tranen van geluk, tranen van verdriet om het verlies van een dierbaar persoon. Je hebt ceremonies waar geen einde aan lijkt te komen, maar dit was er geen een van. Toen het laatste nummer aanbrak baalde ik oprecht. Ik had nog wel een uur langer in die mooie setting willen zitten. Voor mijn gevoel was de kop eraf, het geregel was voornamelijk nu wel geweest en nu kon ook ik echt intens gaan genieten van deze mooie dag. Op naar de feestlocatie met mijn trouwe helper op de bijrijdersstoel (nog bedankt Clau) om daar de heerlijke taart van Corina (Cosy Cakes) aan te snijden. Ik denk dat ik nooit in mijn leven zo´n lekkere cupcake heb gehad. Alles klopte vanaf daar. De taart, het weer, het eten, de mensen, de gesprekken. Tijdens het eten was mijn tijd aangebroken. De tijd voor mijn speech. Ik was een alinea bezig toen ik merkte dat ik door mijn tranen de woorden al niet meer kon lezen. Tegenover me stonden twee bruiden me met tranen in hun ogen aan te kijken. Man, deze dag moet leuk zijn toch? Trillend met mijn handen sprak ik de woorden die ik graag aan hen wilde vertellen. Hier en daar zag ik mensen traantjes wegpikken. Dan zal ik het wel goed gedaan hebben toch? Nóg een obstakel overwonnen… Waar is die prosecco?

screenshot-2016-09-29-at-23-11-20

Voor ik het wist werd ik op een stoel gezet voor pak en beet 40 man en moest ik geloven aan een speech van niet één maar van twee bruiden. Hoe bijzonder is dat? Ellen en Eef zijn beide goed met woorden en de woorden die gezegd zijn, waren eigenlijk té mooi. In de maanden van plannen hebben we meerdere onderonsjes gekweekt, maar een van die onderonsjes was toch wel mijn eigen uitspraak: huilen huilen huilen. Zodra we de dag doornamen met elkaar, ging dat als volgt: ¨Ik zie Ellen in haar jurk: huilen huilen huilen. Auto gaat Eva halen. Ik zie Eva dan in haar jurk: huilen huilen huilen. Jullie zien elkaar: huilen huilen huilen¨. Jullie snappen wat ik bedoel. Daarbij maakte ik uiteraard dramatische handgebaren. Terug naar de speech: na de mooie woorden van de bruiden sloten ze af met ons motto. Huilen huilen huilen. Waarna ze zeiden: ¨En dat is in een andere taal?¨. Waarna er radiostilte, kortsluiting en een klappend aapje in mijn hoofd was… ¨WENEN WENEN WENEN, we gaan naar Wenen!¨ En zo, kreeg ik zomaar een super mega gaaf cadeau als dank voor mijn ceremoniemeesterschap, wat op zich al een cadeautje was om te mogen doen! WAT. Gebeurd me dit nu echt? Ik ga echt een weekendje met de twee bruiden naar Wenen. Holy fuck, zo gaaf. Ik zag mezelf al gaan in een Sissi jurk door een mooi Weens paleis. Ik ben een uur gewoon helemaal van de aardbodem geweest, zo onwerkelijk!

screenshot-2016-09-29-at-23-13-03

Later begon het feest en het zorgen was grotendeels voorbij. Gek hoe een avond van ruim 5 uur zo snel voorbij kan gaan. De muziek was geweldig en de dansvloer nooit leeg. Iedereen lachte en het was beter dan ik ooit (in mijn draaiboek) had kunnen wensen. Emoties waren all over the place… Het is voorbij. Ik zette de dames op de taxi naar hun huwelijkssuite en kon het bijna niet geloven. Het is écht voorbij. Als ik dit allemaal zo teruglees, lijkt het of ik het over mijn eigen bruiloft heb. Maar dat was het misschien ook wel een beetje. Een heel klein beetje dan.

De volgende ochtend stond ik om 10 uur bij de molen waar Ellen en Eva hun eerste nacht als elkaars vrouw hebben mogen doorbrengen. Taxi Lissa tot uw dienst! Op naar de brunch met een aantal speciale gasten en personen. Gezellig met zijn allen ontbijten en napraten over de prachtige dag die we hebben gehad met zijn allen. Na het eten bracht ik de dames naar huis en bleef ik zo lang als sociaal acceptabel was hangen. Ik wilde niet weg. Ik wilde niet weg uit de bubbel die we samen hadden en vooral wilde ik eigenlijk niet dat ze op huwelijksreis gingen en mij achter zouden laten. Het is zo gek dat weken van intensief samenzijn ineens afgelopen is en het was ook eng om ineens iets weg te hebben vallen in je leven. Ook al is het maar zoiets als het regelen van een bruiloft.
Het was een prachtige achtbaan, een snelle achtbaan, een heel avontuur. Ik zou het zo weer doen en ik zou zo iedereens bruiloft wel willen organiseren. Het was bijzonder, het was prachtig, het was emotioneel maar vooral de mooiste dag van 2016.

Ik had één doel met betrekking tot deze dag. Ik wilde 25 kilo kwijt zijn. Ik heb het gehaald. Ik ben 27 kilo afgevallen and still standing. Het is weer tijd om me op het sporten te storten. Het is weer tijd om de strijd aan te gaan, streng te zijn en weer terug op weg te gaan naar de nieuwe Lissa. Ik sluit af met de woorden die Eva in haar speech had staan. Ik heb geen groot ego en ik ben alles behalve vol van mezelf, maar voor het eerst in tijden durf ik te zeggen dat ik echt wel een beetje trots op mezelf ben… En weetje? Eva had eigenlijk geen betere woorden kunnen kiezen, ik herken mezelf duidelijk in haar woorden; She feels everything, all at once or not at all.

She does everything with passion stained hands
Looks at the world with burning, fire-lit eyes
Loves with a splintering chaos deep in her bones
And smiles with a secret mouthful of mischief
She feels everything, all at once or not at all
With a soul that runs deeper than any hell
And more intense than any heaven you know
The world isn’t ready for the havoc in her blood, or the storm on her skin
But she doesn’t stop for anyone; and she walks with thunder in her shoes

14449939_10154552260929595_6337171446834072908_n

 

Advertenties

Zwem & Zen

tumblr_static_tumblr_head

Hola! Qué tal? Ik ben weer terug van weggeweest, terug uit het fijne Spanje. Ik voel me een herboren mens. Deze vakantie was echt hard nodig want mijn stress level was veel te hoog. Met mijn 40 uur durende werkweek en het sporten wat ik er nog bij deed, liep mijn emmertje even over. Daarnaast komt ook de bruiloft nog eens heel erg dichtbij. Ondanks dat het allemaal leuke stress is, is het wel stress. Tijd voor vakantie. De vakantie werd ingeluid door 4 dagen Zeelst kermis. Een van de leukste dingen van het jaar en iets waar ik altijd heel erg naar uitkijk. Na 4 dagen feesten en wijntjes drinken stapte ik met 3 vriendinnen op het vliegtuig richting Malaga, om daarna met de bus richting Torremolinos te gaan.

Ik ben zo iemand die het zonde vind als ze op vakantie niets van het land of van de stad ziet. Met die reden had ik, voor we vertrokken, al wat tips en ideeën verzameld. Één ding was zeker, we zouden een plaatselijk wit dorpje op gaan zoeken en misschien was Malaga ook nog wel een leuk plan. Plan ja, PLAN. Weinig plan hadden wij toen we eenmaal op plaats van bestemming waren aangekomen. Ons plan bestond enkel nog uit het strand en het zwembad. Ik heb werkelijk NIETS gezien van Torremolinos, whatsoever. Maar weet je wat? Het was héérlijk om niets te moeten doen. Opstaan om te ontbijten, naar het strand, gaan lunchen, terug naar het strand, een plons in het zwembad, douchen en een restaurant zoeken om te gaan eten. Af en toe deden we eens gek en dronken we nog een kan Sangria op een ander terras, namen we een cocktail of besloten we waterpijp te roken. We hadden net zo goed Truus, Bep, Sjaan en Berta kunnen heten, de brave en rustige meiden uit Brabant. We leken wel een stel oude wijven. De laatste dag vroeg iemand ons waar ze goed konden stappen en wat we allemaal hadden gedaan. Eh, niets eigenlijk. Ook prettig, niets doen. Eindeloos boeken lezen op het strand (de nieuw Harry Potter: like!) en vooral niet teveel bewegen. De laatste dagen was het 40 graden en zaten de 4 grootste zonaanbidders gewoon lekker onder de parasol. Vooral niet opstaan, want het zand is tering heet en binnen 5 seconde heb je je voetzolen verschrompeld. Toch lastig om met verkoolde voeten te lopen.

Na de tweede dag moest ik mezelf al meteen een halt toeroepen. Ik ben het niet gewend om constant in gezelschap te zijn met het eten. Normaal gesproken eet ik mijn ontbijt alleen en mijn avond eten, daarnaast haal ik niets in huis waar ik me aan zou kunnen vergrijpen. Nu waren we met 4 personen en de ene wilde die chips en de andere die nootjes of Nutella tijdens het ontbijt. Ineens waren daar al die verleidingen die ik normaal niet heb en ik merkte dat ik me helemaal liet meeslepen. Chips eten op het strand, friet opeten welke bij de lunch geserveerd werd en veel meer eten dan ik gewend ben van mezelf. Op het moment dat ik daar dan over na ga denken begin ik helemaal te flippen want ik wil niet meer terug naar waar ik vandaan kwam. Ik wil niet kilo’s aankomen op een vakantie van 11 dagen. ‘Ik moet echt even opletten met eten nu…’ kondigde ik aan. Waarop gereageerd werd dat het toch wel mee viel… Nou ja, het kan erger, maar het is niet zoals ik normaal eet en beweeg dus ik moet gewoon een beetje oppassen. Ik heb nou eenmaal de gave om in een korte tijd veel aan te komen en dat wilde ik echt niet! Toch had ik het idee dat het wel meeviel aan het einde van de vakantie, ik had niet echt het idee dat ik mega was aangekomen en eenmaal thuis heb ik me toch gewoon maar gewogen. Ik was prettig verrast toen ik maar 0,6 kilo was aangekomen, dat heb ik best netjes gedaan vond ik zo. Zodra ik weer ga sporten en normaal ga eten is dat er alweer af.

Verder was het een leuke vakantie met een hoog lach-gehalte en heel veel nieuwe woorden waar ik nu al niet goed van wordt. Bedankt daarvoor Cilla. Van het inkleuren van Dani’s tatoeage tot Cilla’s trekoog, van de stoelendans boven ons tot met zijn vieren in één bed snapchatfilters uittesten en huilen van het lachen, van het vallen tussen het bed van Femke en Cilla tot het verwisselen van schilderijen midden in de nacht, van het schuin moeten zitten op de wc tot het exorcisme van de douche, van het invlechten van Femke’s haar tot dat ene 6-jarig jongetje die telkens op de rand van het zwembad lag… Ik had het allemaal voor geen goud willen missen en ik ben zo blij dat ik me nu helemaal zen en uitgerust voel! Sowieso doet de vakantie aan zee dat met mij, van de zee word ik instant rustig. Ik had het echt nodig. Maar nu mogen we weer aan de bak.

      

Nog maar heel even en de bruiloft  van Ellen en Eva staat voor de deur. We moeten nu meters gaan maken en gelukkig lukt dat ook. Alles lijkt op zijn plaats te vallen en daar ben ik erg blij om. Mijn zoektocht naar een jurk is voorbij. Ik ben eindelijk geslaagd. Ik heb schoenen, een kapster die mijn haar en make-up doet. Check, check, check. Er moeten nog een paar laatste dingen gedaan worden, we moeten een paar dingen nog bestellen en dan is het al bijna zover. Gek dat iets waar we zo hard voor hebben gewerkt nu bijna daar is. Ik ben de 25 kg die ik afgevallen wilde zijn voor de bruiloft kwijt. Kortom, alles gaat nu even lekker. Ik mis Manon wel al, maar ik krijg er ook weer tijd voor terug om bij Eva in de les te staan. Iets waar ik ook intens van geniet en wat ik nu weer 3 keer in de week mag gaan doen. Er komt een drukke tijd aan, maar ik ben weer helemaal opgeladen en klaar op er tegenaan te gaan. Gelukkig zijn het vooral een hoop leuke dingen: het vrijgezellenfeest, de bruiloft, personeelsfeest, vriendinnenweekend en een hoop andere leuke bezigheden. Maar ook vooral knallen. Lekker sporten, goed eten en drinken en tegen de tijd dat ik weer op het strand lig (in mei op Curaçao) zie ik er gewoon weer een beetje beter uit.

 

And so the new chapter begins…

tumblr_ma32qkEa6t1qmix1to1_500

Afgelopen donderdag had ik mijn laatste training met Manon. We hebben er nu 3 maanden opzitten van 3 trainingen in de week, een zestal metingen en we zijn -10 kilo verder. Eerlijk is eerlijk, 10 kilo afvallen in 3 maanden tijd is netjes maar deze drie maanden is veel meer geweest dan kilo’s afvallen. Het is een periode geweest waarin Manon me mezelf beter heeft leren kennen. Achter gevoelens of gedachtes waar ik nooit verder over nadacht, stelde zij juist vragen. Waarom at ik altijd zoveel? Hoe komt dat? Hoe ben ik zo zwaar geworden? Dingen die voor mij altijd een gegeven waren, waren dat ineens niet meer. Ik leerde me openstellen voor suggesties, in mijn eten, in mijn levensstijl. Het klinkt bijna zweverig maar ik ben zoveel beter uit deze 3 maanden gekomen dan ik had verwacht. En ineens is het klaar. Ik wil nog niet dat het klaar is, ik wil nog zoveel leren en praten en ontdekken. Het is ook beangstigend dat het klaar is, want ik “sta er weer alleen voor”. Maar van de andere kant is dit een nieuw hoofdstuk waar ik ook benieuwd naar ben, waar ik klaar voor ben. Die eerste 15 kilo op mijn eigen houtje, daarna 10 kilo met Manon en mijn doel was bereikt voor de bruiloft. Mijn plan verloopt volgens schema, voor het eerst ooit maak ik de beloftes aan mezelf waar. En daar ben ik best wel trots op.


De een na laatste training kwam mijn moeder mee om eens te kijken wat ik doe met Manon. Iets waar ik echt wel naar uitkeek, want voor mijn gevoel hebben veel mensen geen idee hoe zo’n training eruit ziet. Ons mam heeft me alleen zien sporten als ik ging paardrijden of een dansvoorstelling had. Klassiek ballet versus trainen met Manon. Een verschil dat niet te omschrijven is. Ondanks dat mijn knie al een weekje aan het klooien is, gaf ik 150% tijdens de training en door het uur heen hoorde ik vanuit het bankje in de hoek een aantal keer het woord ‘wow’ vallen. Het gaat er zo ook wel vaak hard aan toe, met vooral het boksen komt er een hoop kracht vrij. Ook als ik filmpjes daarvan terug zie, zie ik dat. Mijn moeder stond er helemaal van te kijken. Bikkel noemde ze me… Ja, dat ben ik ook wel eens.

De laatste training was zwaar maar fijn. Het is een wonder dat ik niet in huilen ben uitgebarsten toen we elkaar gedag zeiden. We zien elkaar sowieso na de vakantie nog en ik ben er heilig van overtuigd dat ik Manon nog vaak om advies en hulp zal vragen. Wanneer ik weer een mijlpaal bereik zal ik naast mijn moeder en vader waarschijnlijk ook meteen Manon inlichten want ondertussen hebben we zo’n fijne band opgebouwd dat er bijna een familie-kaartje aanhangt. Manon, ik weet dat je dit leest, super bedankt voor al jou energie, kennis, advies en het feit dat jij je ook altijd 110% hebt gegeven (ook op mijn slechte dagen). Ik had me geen betere coach of trainer kunnen wensen. Ik kan niet omschrijven hoe blij ik ben dat jij op mijn pad gekomen bent. Je bent er een uit duizenden.

img_3863
En nu… Heb ik vakantie! Zeelst kermis is begonnen en mijn koffer liggen klaar voor ons vertrek volgende week. Vakantie of kermis betekend voor mij niet dat de remmen los gaan. Maar betekend meer balans vinden in de activiteiten en op gewicht proberen te blijven. Ik heb ondertussen bewezen dat je niet hoeft aan te komen op vakantie, maar voor nu ga ik voor stabiliseren. Na de vakantie gaan we echt weer voor afvallen. De sportkleren gaan mee op vakantie, want als we uiteten willen elke dag, zal er ook gesport moeten worden om dat te compenseren en dat vind ik helemaal niet erg. Nu dat ik 26 kilo kwijt ben, wil ik er geen kilo meer aan. Ik heb een bruiloft om aan te denken, een jurkje om in te passen (al is dat jurkje er nog niet). Ik heb vertrouwen in mezelf. Ik kan dit. Ondertussen geniet ik van de kermis, van alle mensen die even willen komen zeggen dat ik goed bezig ben. Ik haal hier zoveel motivatie uit. Motivatie genoeg om een volgende stap te zetten. Om gewoon iets te doen wat ik normaal niet zou durven. Om, zoals Manon zou zeggen, met de billen bloot te gaan. Bij deze. Tijd voor een nieuw hoofdstuk… En ik heb er godverdomme veel zin in.

Twentyfive

Naamloos
Ik zat dichtbij maar kon het nog niet officieel zeggen, sinds vandaag wel. Ik ben 25 kilo afgevallen. Sinds ik met Manon aan de slag ben gegaan hebben we er bijna 10 kilo samen afgetraind. Om te zeggen dat ik hier vrolijk van word, is een understatement. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost, maar de 25 heb ik alvast behaald. Mijn eerste (tussen)doel is bereikt.

Er zijn 5 zakken aardappelen af, 25 kilo verpakkingen gehakt, 12 ananassen, 3 kleine kindjes, 62 komkommers, 25 liter water, 2,5 zakken potgrond… Bizar om zo te denken, maar zo besef ik me eigenlijk pas wat het is..

25 down, many more to go.

21 days till summer

beach-bff-cool-dream-Favim.com-1890543

Na mijn zwaar emotioneel beladen bericht van vorige week, waar ik overigens hele lieve berichten van heb mogen ontvangen van sommige van jullie, kan ik jullie eindelijk melden dat ik me weer goed voel. God, wat een opluchting om dat te kunnen zeggen. De trainingen gingen sinds vorige week elke keer een beetje beter. Manon begon te merken dat ik aan het herstellen was van whatever ik dan ook heb gehad de afgelopen 3 weken en was super blij dat het eindelijk weer een beetje begon te lopen tijdens de training. ‘Hoe vond je het zelf gaan?’ vroeg ze dan na de training terwijl ze enthousiast was. ‘Ja, wel oké. Nog steeds niet zoals eerst…’ zei ik dan standvastig. Want dat was ook waar, mijn trainingen gaan niet meer zoals eerst. In eerste instantie dacht ik dat ik gewoon zwakker was geworden en dat het daarom allemaal zo gek ging. Bij het boksen voelde ik dat vooral, het slaan en hoeken voelde zo raar, alsof mijn spieren iets heel anders deden dan voorheen. Aangezien ik 3 weken in het negatieve heb geleefd, dacht ik ook dat het iets negatiefs was. Tot Manon het eindelijk onder woorden kon brengen en tegen me zei: ‘Eerst sloeg jij vanuit massa, nu vanuit de kracht in de spieren.’ Best logisch eigenlijk en hoe meer ik erover dacht, hoe meer ik begon te geloven dat ze wel eens gelijk zou kunnen hebben.

Langzamerhand begon het tempo terug te komen in onze trainingen. Ik kreeg weer spierpijn, fijne spierpijn. Het was net of ik de afgelopen 3 weken lang bijna niet heb getraind, het voelde niet alsof ik iets deed tijdens die trainingen. Ik was alleen maar moe. Afgelopen zaterdag was een van de eerste trainingen dat ik weer wat meer hoop kreeg. Ja, ik liep wel te kampen met een halve keelontsteking, maar het tempo ging omhoog en dwong mijn lichaam tot het uiterste. 15 pull-ups aan de TRX in plaats van 10 of 12. Een minuut planken in plaats van 40 seconden. Ik begon zelfs touwtje te springen en met 20 kilo op en neer te lopen. Zelfs de nieuwe oefening op de TRX ging goed. Sommige dingen waren zwaar, maar ik begon eindelijk weer een beetje van mezelf te zien. Afgelopen maandag kwam ik aan bij Manon en ik bedacht me terwijl ik de auto uit stapte dat ik nog energie had na een dag werken en dat ik me eigenlijk best wel goed voelde. Klein beetje hoofdpijn, klein beetje keelpijn, maar verder goed. De training was ZWAAR. Manon (en ik ook) wil nog alles uit de kast halen voor deze paar laatste trainingen en naast de nieuwe oefeningen die we erbij hebben betrokken, gaan de oude oefeningen ook weer. Bijna 10 minuten hardlopen, 10 keer op en neer lopen met 20 kilo in mijn handen, extra buikspieren, de oefeningen op de TRX, het touwtjespringen: het ging allemaal goed. Thank god. Ik kan eindelijk mijn bed weer uit in de ochtend en in de avond moet ik mezelf dwingen om naar bed te gaan en zit ik niet om half 10 op de bank te vechten tegen mijn slaap.

Naamloos

Ik heb het idee dat mijn lichaam weer functioneert. Dat mijn geest weer functioneert. Dat de energie weer te zien is. Als ik €10,- zou krijgen voor elke keer dat iemand tegen me zei dat ik er een stuk beter uit zie deze week, zou ik zeker mijn verkeersboete kunnen betalen die deze week binnenkwam. Ik kan bijna niet uitdrukken hoe blij ik ben dat ik me weer als mezelf voel. De kleine pijntjes zijn aan het wegebben, met de dag voel ik me beter en gelukkig maar want Manon en ik hebben nog maar een handjevol trainingen te gaan. Maar dan? Dan moet ik het ‘alleen’ doen. Al vrees ik dat Manon niet zo makkelijk van me afkomt want ondertussen is ze een vaste factor geworden in mijn leven en ben ik een beetje bang dat ik niet weet wat ik met mezelf aan moet als ik weer zelf moet trainen. Er zijn op dit moment niet veel mensen met wie ik meer contact heb dan met haar en straks valt dat gewoon weg. Om eerlijk te zijn krijg ik een kleine paniekaanval als ik daaraan moet denken. Maak daar maar een grote paniekaanval van. Ondertussen hebben we mijn eten ook betrokken in dit alles. Ik heb al deze tijd de Weight Watchers gevolgd maar ben nu wel zeker genoeg van mezelf dat ik ook wel open sta voor andere tips en aanwijzingen, terwijl ik me 4 maanden geleden vastklampte aan de WW-app. Manon heeft me ondertussen zo veel geholpen met alles dat ik graag nog wat van haar wijze lessen mee pik nu het nog kan. Op dit moment maak ik van alles wat ik eet een foto en krijgt Manon aan het einde van de dag een lading foto’s van mijn eten om een beter idee te krijgen wat ik per dag eet. Gek hoe confronterend dat eigenlijk is. Soms kijk ik die foto’s terug en dan denk ik: heb ik alleen dat gegeten vandaag? Of zie ik dan pas hoe weinig groente en fruit ik eigenlijk heb gegeten. Misschien eet ik soms dan toch te weinig… Langzamerhand ben ik me aan het voorbereiden dat ik straks toch wel veel op mijn eigen kracht zal moeten doen. Dit zou eigenlijk geen probleem moeten zijn want ik heb de eerste maanden ook op eigen initiatief gesport en heb toen ook al meters gemaakt. Dan zou dit me toch ook moeten lukken?

Maar daar komt het eerste obstakel al, want hoewel het nu ook zomer lijkt te worden in Nederland vertrek ik over precies 3 weken naar zuid Spanje voor een welverdiende zomervakantie met 3 geweldige vriendinnen. Hoewel ik weet dat ik van hen alle support zal krijgen die ik nodig heb, blijft het een uitdaging. Ik heb nog nooit eerder gesport op vakantie maar heb gelukkig mijn Sporty Spice Dani bij me, die me ongetwijfeld graag vergezeld zolang ze er maar bruiner van wordt. Uitdaging of niet, ik heb er heel veel zin in. De laatste keer dat ik met vriendinnen op vakantie ging was ik 19,  maar ik kan niet helpen dat ik denk dat dit weer een vakantie wordt om over naar huis te schrijven. Wie had ooit verwacht dat ik met sportschoenen in mijn koffer op vakantie zou gaan? Het dingetje is: over 58 dagen is de bruiloft en ik heb vanaf het begin van het jaar geroepen dat ik op de bruiloft 25 kilo kwijt wilde zijn Geloof me, ik ben er bijna. De laatste weging bij Manon viel tegen, maar ik ben dicht bij de 25. Ik heb het idee dat mijn lijf na de afgelopen 3 weken nu eindelijk weer aan het oppakken is. Dus ik zeg, kom maar op met die volgende meting. Kom maar op met die vakantie, met de zomer. Let’s make it a beautiful one.

beach-best-besties-friends-girl-Favim.com-421911

 

Standvastig dippen

tumblr_n49t2fXeTh1s2zaqao1_500

Nadat ik weken vol energieke, gelukkige en blije berichten heb geschreven is het eindelijk zover: mijn dip. Een dip die er meer lichamelijk uit lijkt te komen dan mentaal. Sinds ik terug ben uit Mallorca is het eigenlijk al niet meer wat het geweest is. Ik was blij dat mijn reisjes er even op zaten, want ik had toen al tijden van onregelmaat achter de rug en ik was blij dat ik eindelijk even meters kon maken in de aankomende periode van regelmaat. Helaas begon ik bij mijn trainingen van Manon een beetje te verzwakken. Mijn energie begon langzamerhand weg te spijbelen en ik merkte dit in alles. ”Misschien slaap je te weinig, probeer eens even je rust te pakken” stelde Manon voor. Het begon me te irriteren dat mijn energielevel niet meer was wat het geweest is, dus ik greep tips van Manon met beide handen aan. Met als gevolg dat ik netjes rond een uur of 9 naar bed ging. Drie nachten lang sliep ik meer dan 10 uur per nacht, met als resultaat dat ik me waarschijnlijk nog wel slechter voelde dan beter. Nog minder energie voor mijn gevoel. In de trainingen leek het bijna wel slechter te gaan en ik kreeg steeds meer moeite met het bijhouden van het door Manon gezette tempo.


Toch zat er gewoon een meting aan te komen die zaterdag (zie boven). Ik had mijn eerste grote fout al eerder die week gemaakt: ik had me thuis gewogen. Ik was heel erg blij met het resultaat en toen ik die avond training had en Manon me vroeg of ik me nog had gewogen, begon ik te lachen. ”Oh nee he, jij bent echt erg” zegt ze lachend. Ik weet het. Echt heel erg. ”En, zeg dan, wat woog je?!” vraagt ze me. ”Eigenlijk wil ik dat niet zeggen” geef ik toe, want ”straks valt het zaterdag dan heel erg tegen”. En of het tegenviel. Die zaterdag tijdens de meting bleek ik 1,7 kilo zwaarder te wegen dan mijn stiekeme weging thuis dinsdag. Ik wist het wel, dit moest toch ook gewoon een keer fout gaan. Het stomme is, eigenlijk was het niet zo’n verschrikkelijk resultaat. Vergeleken bij mijn vorige meting was ik namelijk 1,1 kilo afgevallen, mijn BMI omlaag, mijn spiermassa omhoog en mijn vetpercentage naar beneden. Toch was ik de rest van de training geïrriteerd door het feit dat ik nu weer zwaarder woog dan eerder die week. ”Zullen we volgende week dan ook nog maar een meting doen?” vroeg Manon me aan het einde van de training. Nou, laten we dat maar doen dan. Toen Ellen en Eva mij die zaterdag kwamen afwisselen bij Manon en vroegen hoe de training was gegaan, hoefde ik ze maar een blik te geven. Gewoon kut. Het frustreert me zo erg dat het niet meer zo gaat als eerst en die irritatie maakt de hele situatie bijna ondragelijk. Soms word ik er zo boos van, dat ik het liefst een potje ga huilen. Iets wat Ellen en Eva bijna direct opvalt. ”Nou Lis, ik weet het goed gemaakt, dan komen ik en El je straks halen en dan mag je mee de trouwringen ophalen!” zei Eva met een lach. Dan kun je toch bijna niet anders dan vrolijk zijn? Na een bezoekje aan de bloemist en het ophalen van de trouwringen, was ik al in een betere bui. Die avond gingen we ook nog eens uiteten en naar de film (Finding Dory!) en eenmaal thuis en in bed, was ik blij dat ik zoveel mensen om me heen heb die me constant proberen op te vrolijken wanneer ze zien dat ik het liefst ga chagrijnen in een hoekje.


Zaterdag trainen en zoveel spierpijn overhouden dat ik maandag bij de eerste oefening al last had, werd een beetje vaste prik. Toen ik vorige week maandagavond met Manon aan het trainen was en ik daarna doorging naar de lancering van de nieuwe lessen bij Basic Fit, voelde ik mijn lijf pas echt. Na een half uur bikkelen tijdens de Pump, kon ik de Jam niet meer handelen. Na 15 minuten hoorde ik Eva zeggen: ”’Lissa, als het niet meer gaat, dan gaat het niet hé…”. Alsof toen pas het besef er was dat het echt niet ging, distantieerde ik me van de rest en ging ik aan de kant zitten. Het ging eigenlijk ook echt niet, waarom zou ik in godsnaam dan doorgaan? Eenmaal thuis klapte even alles in en kwam mijn spierpijn, beroerdheid, vermoeidheid en humeur als een bom bij elkaar. Ik ben in bed gaan liggen en heb uren geslapen. Belabberd en beroerd als ik me voelde, moest ik me ziekmelden op het werk en sliep ik nog meer. En nog meer. Voor mijn gevoel was het niet mogelijk om nog moe te zijn na al dat slapen en in bed liggen, maar geloof me, het was mogelijk. Mijn hele lichaam deed zeer en het duurde bijna 6 dagen voor de spierpijn uit mijn lijf verdwenen was.

Zaterdag ging ik pas weer sporten en ging ik weer aan de slag met Manon. Volgens mij zag Manon al wel weer hoe laat het was toen ik de zaal instapte. Nog steeds was ik niet mijn oude zelf, met als gevolg dat ik na 5 minuten huilend aan het vertellen was hoe erg ik me niet mezelf voel en ik al drie weken niet weet wat ik met mezelf aan moet. Toch maar een meting doen, want ik vertrouw mijn lichaam niet meer. Ik was weer een kilo kwijt, terwijl het voelde alsof ik aangekomen was. Alles voelt verkeerd, mijn lijf, mijn gedachten. Het is net of ik in een ander lichaam ben gekropen en hier niet helemaal thuis hoor. Maar er zijn ook momenten dat ik me heel even wel mezelf voel, zoals na de bioscoop met mijn vriendinnen, tijdens het fietsen naar Manon toe en op het feestje van mijn vrienden afgelopen zaterdag. Des te erger voelt het bijna als ik me vervolgens weer zo vervreemd voel van mezelf. Ik klamp me met alles wat ik heb vast aan het feit dat ik me weer als mezelf wil voelen, dat het bijna een obsessief gevoel is en de frustratie begint te ontstaan als ik opsta en mezelf weer niet mezelf voel. Ik weet niet wat het is, maar ik wil dat het ophoudt. Mijn twinkeling, mijn energie, het is weg. Ik weet niet of het komt omdat mijn lichaam aan het veranderen en aan het aanpassen is of omdat ik ook daadwerkelijk met iets rondloop waar ik niet van weet wat het is. Wellicht is het wel veel meer mentaal dan ik me doe beseffen. Dit weekend heb ik me meer mezelf gevoeld dan een tijdje, tot ik zojuist opstond en het weer voelde zoals ik hierboven beschreef: een rommeltje. Back to square one. Het energielevel van een dode garnaal, zoals Jill zou zeggen. Toch werken en vanavond Manon verblijden met mijn stralende zelf en vooral heel hard hopen dat mijn hoofd en mijn lijf eindelijk weer eens de balans gaan vinden om weer de Lissa te zijn die ik altijd was.

You should never give up your inner self.
– Clint Eastwood

Happy anniversary!

Birthday-cake-1-year

Zwaarvet bestaat vandaag precies een jaar. 16.669 bezoekers, 66 berichten en 86 reacties later, is dit een van mijn beste beslissingen ooit geweest. Wellicht is mijn blog nog niet waar ik zou willen dat het was, maar mooie dingen hebben tijd nodig. Ondertussen heeft mijn blog me al van alles gebracht en wat me ook bezielde een jaar geleden, ik ben blij dat ik dat eerste bericht heb geschreven.

Iedereen bedankt voor het lezen van al mijn berichten en de leuke reacties die ik van jullie heb mogen ontvangen. Ik weet dat ik een aantal trouwe lezers heb en ik ben blij dat jullie me na een jaar nog steeds trouw volgen.

Op naar het volgende jubileum!

XOXO