Assemble the army

Kingdom-of-Heaven2

”Yes!” zei ik vanochtend toen ik alleen in mijn klerenkamer op de weegschaal ging staan. Twee kilo afgevallen gaf hij aan. Positief! Het begin is dus gemaakt, thank god. Het was een week die erg goed is verlopen, wellicht niet met de hoeveelheid sporten wat ik eigenlijk zou willen maar hé, alles op z’n tijd.

De Weight Watchers hebben een nieuw programma ontwikkeld. Van Pro Points gaan we ineens naar Smart Points. Heel de WW community is over de flos. Ik moet bekennen dat ik er tot op heden erg blij mee ben juist. Mijn online dagboek gaf aan dat ik vanaf heden 53 punten mocht eten per dag. Jullie zegt het misschien niet zoveel, maar 53 punten is echt veel. 53 punten staat gelijk aan 23 boterhammen of 25 Sultana koeken, 9 Bossche Bollen of 2500 gram kipfilet. Maandag begon ik met het invullen van alles wat ik had gegeten en ik had 21 punten over. Hoe krijg ik dat nou weer voor elkaar? Het kan toch niet zo zijn dat ik maar iets moet gaan eten omdat ik mijn punten op moet eten? Mensen in mijn omgeving zeggen meteen: ”Dan eet je die punten toch niet op? Het is toch niet erg als je minder eet?” Nou jawel. Het is de bedoeling dat ik al mijn punten op maak want dat is het aantal punten dat is vastgesteld op basis van mijn gewicht, lengte, soort werk, manier van eten en mijn hoeveelheid sporten. Te weinig eten is sowieso niet de manier om af te vallen en in de meeste gevallen val je er ook niet vanaf. Onderstaande kwam ik tegen en beschrijft perfect wat ik altijd in mijn boeren vocabulaire probeer uit te leggen.

Omdat we door te veel eten aankomen, lijkt het voor veel mensen logisch dat je van te weinig eten zal afvallen. Het klopt dat je afvalt als je minder calorieën binnenkrijgt dan je lichaam verbruikt. Maar als je lichaam te weinig eten binnenkrijgt, zal het denken dat er niet genoeg voedsel beschikbaar is en zal het er alles aan doen om het voedsel dat er is vast te houden.

Of beter gezegd, ons lichaam zal dan juist vet vasthouden, omdat het als het ware in de ‘overlevingsmodus’ overgaat. En een logisch gevolg daarvan is natuurlijk dat we niet zullen afvallen. Tevens breekt je lichaam door het gebrek aan voedsel spiermassa af voor het produceren van energie. Dit heeft een vertraagd metabolisme als gevolg, iets wat je wilt voorkomen.

Zodra ik afval bij de Weight Watchers gaan mijn punten ook naar beneden. Ik kan natuurlijk niet blijven afvallen als ik elke dag 53 punten eet. Mijn lichaam zal gaandeweg minder nodig hebben en daarom past de WW het aantal punten aan, aan de hand van wat ik afval.

Heel veel mensen om me heen hebben het nieuwe jaar als kans aangepakt om weer te beginnen met afvallen. Op mijn werk staat afvallen ook centraal; trakteert er iemand Negerzoenen (zoenen moet ik ze eigenlijk noemen…) dan worden er ook wortels gekocht. Samen met Willemijn fantaseren over wat we zouden doen als we dun waren (zij heeft overigens gewoon een figuur waar ik een moord voor zou doen). We zouden elke dag Mcdonalds eten en één dag in de week iets gezonds i.p.v. alle dagen gezond en één dag frietjes of iets anders lekkers. We zouden alleen nog maar brood eten en geen yoghurt meer. Chocolade en Bossche Bollen wanneer we maar willen. En saucijzenbroodjes, worstenbroodjes en pizza. Oké, nu heb ik honger.

Het stomme is dat ik al het bovenstaande best mag hebben. Een Big Mac is 16 punten. Ik heb er 53 op een dag en als ik graag een Big Mac wil eten als avondeten omdat ik daar 16 punten voor over heb, dan mag dat echt wel. Ik moet 9 punten inleveren voor een saucijzenbroodje. Dat heb ik er best voor over! Zoals Dani het mooi zei: ”Niets is verkeerd, zolang het maar in je Macro’s past”. Voor mij geldt hetzelfde. Niets is verkeerd, zolang ik met mijn punten uitkom. De truc is natuurlijk wel om zoveel mogelijk te kunnen eten voor het minst aantal punten. Dat is ook de reden waarom ik me dagelijks volstouw met groentes (die 0 punten hebben) en ik 736298 keer per dag naar de wc moet van al dat water. Maar de eerste twee kilo is eraf! Uit mijn vorige strijd tegen de kilo’s weet ik als geen ander dat het nu nog makkelijk is en dat de echte battle na de 15 kilo pas komt. Maar ik ben er klaar voor! Kom maar op!! Ik heb mijn zwaard geslepen, mijn geweer geladen en mijn harnas aangetrokken: laat dat gevecht maar komen! Assemble the army!

Mochten jullie het je afvragen; ja, ik probeer mijn bloggen aan mijn liefde voor film te koppelen. Vorige week haalde ik de Hungergames aan (geweldige boeken), die uiteraard fantastisch zijn. Deze blog een referentie naar Kingdom of Heaven, een van de gaafste ”sword movies”  die ik ken (én met Orlando Bloom en Liam Neeson! LIKE!).

Non(deju)

tumblr_n4uzb3ClWA1tuxnymo1_500

Deze week wilde ik jullie vertellen over mijn nonnenbestaan. Lachen jullie al? Hoewel ik op dit moment geen alcohol drink, vrijgezel ben en ik afgelopen vrijdag nog de kerk heb bezocht leid ik natuurlijk alles behalve een nonnenbestaan. Nou ja, vrijdag dan een beetje. Afgelopen vrijdag had ik een personeelsfeest in een (ontheiligde) kerk in Weert. Ondanks dat ik al een maand niet had gedronken besloot ik wel op dit feest een slokje van het heilige ‘water’ te nemen. Ik heb gezondigd. God vergeef mij. De wijn vloeide rijkelijk. Binnen de kortste keren stond ik naast mijn Moeder Overste (ook mijn echte moeder, lid van de personeelsvereniging) te dansen in een nonnengewaad op de lichtgevende dansvloer. Juist, dat heilig ‘water’ ging snel. Ik heb een super leuke avond gehad maar was alleen bang voor de volgende ochtend. Ik weet uit het verleden dat de Roacutane die ik nu nog slik voor mijn huid bij mij niet zo goed viel met alcohol. Al zou je toch zeggen dat mijn lever zéker tegen een stootje kan. Ondanks dat ik zaterdagochtend redelijk fris mijn bed uit stapte om half 8, heb ik tot op heden wel gemerkt aan mijn lijf dat ik heb gedronken. Deze medicijnen + drank + Lissa = toch niet een hele fijne combinatie.

”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel.

De reden dat ik zaterdag zo vroeg naast mijn bed stond was een bezoekje aan de Efteling. Al sinds ik me kan herinneren ga ik samen met mijn nichten en mijn tante op Meidendag. Ondertussen hebben mijn nichten ook weer kinderen en zijn we nu met een groepje van 9 meiden. Met kinderen met de leeftijden 2, 4 en 8 is de Efteling een hele andere beleving als met bijvoorbeeld vrienden van je eigen leeftijd. Ik kan mega genieten van die kids en hoe blij ze worden van de sprookjes in het Sprookjesbos (en hoe bang ze zijn van de grote wolf). Mijn tante vreest volgens mij altijd voor een ramp en zorgt dan ook voor 3 volle boodschappentassen met eten: gekookte eieren, kaas, komkommer, gesmeerde broodjes, koekjes, chips, chocolade, een volle snoeptrommel, frisdrank, chocomel, mandarijntjes, het gaat allemaal mee en het gaat allemaal op. ”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel. Maandag beginnen we wel weer (dat ik dit nog durf te zeggen, serieus). We maken heel leuk wat foto’s met zijn allen met de selfie stick van mijn nichtje en de resultaten komen binnen als een mokerslag. Ken je dat, dat je in de spiegel alles wel oké vindt en het allemaal wel meevalt? Nou ga dan maar op de foto. Wauw, die kwam even binnen. Wat ben ik weer dik. Ik kan me die foto’s 1,5 jaar geleden nog wel herinneren, toen straalde ik! Nu lijk ik wel een trol die zich zo aan de droomvlucht toe kan voegen. Great.

IMG_1058

”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik”

Eerder deze week werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik gevraagd werd voor een interview voor een project over overgewicht bij jongeren door twee studentes journalistiek. Natuurlijk werk ik graag mee, door mijn blog heb ik al meer van zulke dingen gedaan alhoewel dit de eerste keer was dat er een camera op me gericht stond. Of ik dat wil zien is nog maar de vraag natuurlijk. Als ik al schrik van mijn foto, laat staan wat ik dan doe als ik mezelf op de film terug zie. Tevens moest ik ze waarschuwen toen ze binnenkwamen: “Sorry, ik heb de kerstboom al staan!”. Ja mensen, ik heb de kerstboom al staan. Ik heb Blommers-historie geschreven, 20 oktober en dan de kerstboom zetten. Zoals ik al op Facebook en Instagram vermelde: het enige wat me tegenhield om de boom te zetten was wat andere mensen over me zouden denken. En laat ik daar toch eens schijt aan hebben! Nu zit ik het liefst elke avond heel wreed naar mijn kerstboom te staren. Overigens werd ik meteen gestraft door God vanwege deze heiligenschennis (de goedheiligman is nog niet eens in het land). Toen ik helemaal hysterisch de ballen in de boom aan het hangen was, vloog mijn haar in de fik. Echt helemaal a la Funniest Homevideo’s stijl. ”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik” vloek ik richting mijn vader en moeder terwijl ik het vuur uitmaak met mijn handen. Heel mijn appartement stonk een paar uur naar verschroeid haar en ik was ongeveer 10 cm van mijn bruine lokken kwijt. De dag daarna heb ik maar meteen een retourtje kapper genomen. Nogmaals: great.

Enfin, nieuwe week, nieuwe kansen. Morgen ga ik iets heel leuks doen, waar ik nog even niets over los laat. Dat nieuws komt misschien volgende week wel weer. Voor nu enkel nog een foto van mijn kerstboom, zodat jullie er ook wreed naar kunnen staren. Amen.

12118649_1032440920151275_7951876220504038797_n

Het woord is aan… Eva

0ca5263c1f3343116d2fd0c6c2b9d9f8

Tijdens een goed gesprek op een zaterdagavond bij mij thuis op de bank, vroeg Lissa mij of ik voor haar een stuk wilde schrijven voor haar gastenblog. Ik ben dol op schrijven (heb in de meest woelige jaren van mijn leventje – lees ‘tiener-puber- en met name die vage jaren daarna-tijd’ maar 16 dagboeken volgeschreven. Zonder lijntjes. In een heul klein handschrift. Zelfs de kaft bleef niet onbeschreven. Jullie krijgen vast een beeld nu). Dus ja, natuurlijk wil ik dat doen! Laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Eva (verloofde van Ellen – nicht van Lissa) en ik ben groepslesinstructeur en verslaafd aan Les Mills’ Bodyjam. Daarnaast ben ik full time management assistente op een advocatenkantoor. Ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Ellen en misschien nog wel net zo verliefd op suiker. Ik heb al heel mijn leven lang een haat/liefde-verhouding met suiker. Ik was dat kleine meisje dat bij oma zat te bedenken hoe ze toch zonder dat het al teveel opviel om NOG een koekje kon vragen. Ik was die tiener die niet ontbeet en als tussendoortje dan op school een roze koek at. Je weet wel, met zo’n verrukkelijke harde roze glacé-laag erop. Ik dronk suiker met thee en zo at ik ook mijn yoghurt. 1 lepel yoghurt, 1 pak suiker. Niet te geloven dat ik al mijn tanden nog heb. Wat me destijds enigszins ‘redde’ was het feit dat ik, naast mijn voorliefde voor suiker, ook verzot was op sporten (cardio) en ik trainde dus 2,5 uur per dag. Per dag ja, je leest het goed. Ik was niet klein te krijgen en niets was me te gek. Dus ik at suiker wanneer ik wilde en zag er uit zoals ik wilde (en nee, natuurlijk was ik niet tevreden over mezelf, dat zijn wij vrouwen nooit).Totdat ik die jonge, inmiddels zelfstandige en redelijk onafhankelijke meid werd die terug kwam van drie maanden au pair in Londen en als au pair in Amsterdam belandde waar ik 65 uur per week moest werken en gewoonweg geen tijd had om überhaupt een sociaal leven op te bouwen. Amsterdam is hard en eenzaam als je niemand kent. En dus ging ik eten. De hoeveelheid eten vermeerderde maar ook het snoepen liep volledig uit de hand. Ik kon rustig iedere dag naar de AH wandelen (bij mij destijds om de hoek) voor een zak snoep of een reep chocola (en die ging dan ook helemaal op). En anders was daar altijd nog de avondwinkel; Lang leve de grote stad! Omdat ik zo goed als geen tijd meer over had om te sporten, at ik er in een jaar tijd ongeveer 25 kilo aan en voelde ik me steeds ongelukkiger. Waardoor ik nog meer snoep ging eten. Het cirkeltje was rond. Kwam er een keerpunt? Jazeker. Er kwam een moment dat ik zo walgde van mezelf dat ik dacht ‘ik kan 2 dingen doen; of door eten totdat ik 100+ kg weeg of ik ga er NU iets tegen doen. Ik koos voor dat laatste en met heul veel discipline (waarvan ik me nog altijd afvraag waar dat in hemelsnaam vandaan kwam en of ik het toen helemaal opgebruikt heb omdat ik er nu niets meer van kan terugvinden) ben ik vervolgens die 25kg weer kwijt geraakt. Ik heb zelfs 8 maanden (!!) niet gesnoept, nog geen tum-tummetje, niets, nada, noppes. En dan met een vriendin die me goed kende en wist wat er speelde naar de bioscoop gaan en die vindt het dan normaal om een grote zak snoep bij de Jamin te kopen en tijdens de film die zak constant onder mijn neus te duwen: ‘Wil je echt niet?’ Mijn hoofd knikte dan resoluut van nee en dat stemmetje IN mijn hoofd schreeuwde dan op volle sterkte: ‘Trut, ik wil niets liever, dat is nou net het hele fucking probleem!’ Toen al die kilo’s er weer af waren, dacht ik (en dit is vast hééél herkenbaar) uiteraard dat me zoiets nooit meer zou overkomen. Guess what? Juist. Eten en snoepen blijft ‘een ding’ bij mij. Ik kan dat ontzettend lekker vinden (en dan meteen doorslaan en veel te veel eten) en me er ook ontzettend slecht bij voelen. Ik ben zo iemand die een na een ongelofelijke klotedag de rest van de avond wil snoepen. Maar als ik een fantastische dag heb gehad, dan wil ik hetzelfde doen ‘om het te vieren’! En als ik gesport heb, dan vind ik dat ik daarna best iets lekkers mag hebben ‘omdat ik het verdiend heb’ of ‘omdat ik net toch al gesport heb’. Dan zou je kunnen bedenken dat ik discipline genoeg heb om tegen mezelf te zeggen dat ik het niet moet doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn, maar zo werkt dat dus niet. Het is bijna dwangmatig. Ik ben zo iemand die stemmetjes uit de keukenkast hoort komen van de reep chocola die daar ligt en die eist dat ze onmiddellijk opgegeten wordt. Ik roep regelmatig hard dat ik niet tevreden ben met mijn lijf zoals het is, maar als ik dan gezonder moet gaan eten, dan roep (zeur) ik net zo hard dat ik dat niet lekker vind. Dus wat loop ik dan te miepen? Blijkbaar wil ik het niet graag genoeg, anders had ik er allang beter mijn best voor gedaan. Ik ben eigenlijk nog steeds op zoek naar dat keerpunt wat ik destijds ineens gevonden had. Maar op de een of andere manier is die weg afgesloten, de routebeschrijving is kwijt en mijn innerlijke tomtom doet het niet meer of is dringend toe aan een update. Hoe dan ook, ik kan dat keerpunt maar niet bereiken.

Zoals Lissa al had aangegeven, ga ik volgend jaar in september trouwen met mijn allergrootste liefde. En daar hoort een jurk bij. En die heb ik gevonden. Dat moment is te boek gegaan als mijn meest fantastische, mooiste moment van 2015. Ik stikte van de zenuwen (geen idee waarom) en de adrenaline gierde door mijn lijf. Een aantal jurken verder (ja, ja, zelfs een creatie die gemaakt leek voor Cruella de Vil heb ik aangehad, tot grote hilariteit van mijn gezelschap en mezelf, en een jurk die op de hanger nog heel schattig was maar mij veranderde in een soort van verlepte Marilyn Monroe met O-benen), werd de laatste jurk over mijn hoofd getrokken en voelde ik een tintel in mijn buik. Ik keek op naar mezelf in de spiegel en wist het meteen. Dit was DE jurk! Mijn ogen schoten vol tranen en er kwam maar één gedachte binnen die me raakte als een mokerslag: ‘Wat zie ik er MOOI uit!’ Dus net als Lissa heb ik een doel. Net als Lissa heb ik besloten dat ik hoe dan ook ergens dat keerpunt vandaan ga halen (misschien even bij de mediamarkt inpluggen voor een reset van mijn innerlijke tomtom) want ik wil maar één ding: als ik straks op mijn grote dag ja zeg tegen de liefde van mijn leven, dan wil ik dat ze me de mooiste vrouw op aarde vindt. En weet je wat de grap is? Daarvoor hoef ik geen wortels en fruit smoothies en rauwe paprika te eten en eindeloos buikspieren te trainen. ZIJ vindt me namelijk al de mooiste vrouw van deze hele aardbol. Nu moet IK er alleen nog in gaan geloven en dus worden het voorlopig toch echt nog even kilo’s wortelen, bekers vol smoothies en heul veul buikspieren! Hopelijk snapt mijn slome brein dan uiteindelijk waar het in the end om draait; ik ben ik en dat is gewoon helemaal prima!

12039401_10153656746799595_2758926366690781658_n

Bruidsjurken & Chocolademonsters

8800-Runaway-Bride

Wat een week. In weken zoals afgelopen week zou ik het liefst het lijnen compleet links laten liggen. Het liefst zou ik de Weight Watchers willen vertellen dat ze op kunnen rotten met die stomme punten en achterlijke dagboeken, ik zou het liefst de weegschaal de middelvinger willen geven en mijn kleren die ik niet meer pas verbranden. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Afgelopen woensdag nam mijn broertje mij mee uiteten in het restaurant waar hij zelf werkt. Zo’n avond staat voor mij meteen al garant voor veel lachen. Ik heb menig maal met tranen over mijn wangen van het lachen tegenover hem gezeten. Na lekkere tapas te hebben gegeten mochten we nog ijs uitkiezen. ”Ik wil een Dame Blanche” zeg ik meteen. ”Dat hebben we niet Lis”. Daar neem ik natuurlijk geen genoegen mee. ”Ik ga niet weg voor ik chocoladesaus heb gekregen. App je chef maar”.  Na 5 minuten kwam de chef mij vanille ijs brengen met 3 juskommetjes chocoladesaus. ”Je bent mijn held”. Mijn broertje zit vervolgens 10 minuten vol verbazing te kijken hoe ik mijn chocoladesaus met een beetje vanille ijs zit te eten. ”Mag ik jou trainer zijn voor het WK chocoladesaus eten?” vraagt hij. Dat mag je Bas. Als ik 50 kilo ben afgevallen.

Dan kom ik thuis. Met mijn mega volle buik plof ik zo op de bank. Wat een week. Ik voel me meteen vies. Waarom zoveel eten en waarom zo slecht eten. Raar hé, dat mijn huid eruit ziet als die van een 14 jarig puberend meisje? Chagrijnig ga ik dan naar bed. In bed ga ik weer malen. Morgen weer een dag Lis. Geef niet op. Zo sjok ik nog wat dagen door. Tot ik donderdag wordt gevraagd door mijn tante om op te komen passen, vrijdag meteen na het werk. Natuurlijk doe ik dat. Ik geniet van het oppassen. ”Dan kun je de kinderen mee naar McDonald’s nemen, dat vinden ze leuk!”  Leek me een goed plan, dat vond ik vroeger als kind ook altijd het einde. Heel leuk inderdaad. Toen ik ze vrijdag op ging halen waren ze al helemaal enthousiast. Toen ik om 18:00 de McDonald’s binnenstapte was ik iets minder enthousiast. Het was als een zaterdag middag bij de IKEA, als de randstad op woensdag 17:00 uur. Waar ben ik aan begonnen. ”Druk” is dé understatement van de eeuw. Na de bestellingen van de meisjes te hebben opgenomen, ging ik toch maar in die rij staan. Ik hou niet van bestellen bij de McDonald’s of iedere andere friettent. Ik heb altijd het idee dat mensen me aankijken, veroordelen en me uitlachen. Ik zal nooit in mijn eentje friet gaan halen. Als we thuis een keertje friet gingen halen vroeg ik ook altijd mijn broertje mee, dan durf ik dat wel. Als er chinees gehaald moest worden, nam ik een van m’n ouders mee. Ik wil gewoon niet alleen eten ophalen of bestellen. Het voelt voor mij niet fijn. Ik voel me er erg ongemakkelijk door en ben me heel erg bewust van mezelf, ik schaam me. Toch stond ik daar bij de Mac in de rij. De kinderen (die al aan het spelen waren) kwamen elke 5 minuten checken hoe het ermee stond; ”Sta je nou nog steeds hier?!”. Ja, ik weet het. Een half uur later zaten we aan onze frietjes. Ik voel me aangestaard. Ik eet hier echt niet graag. Ik zit me zo op te fokken dat ik zowaar opgelucht ben als ik de auto eindelijk in stap. Gelukkig hebben de meiden wel genoten, daar doe ik het uiteindelijk voor.

Ik app mijn moeder: ”Huwelijk me uit. Please.”

Zaterdag word ik fris wakker maar vooral heel enthousiast. Ik mag vandaag namelijk als getuige mee naar de bruidsmodezaak om te ”Say yes to the dress’en”. Ik stuiter onderhand het huis uit. Met een open mond loop ik die winkel in. Ik wil een carrière-switch maken, ik wil trouwen, ik wil alles passen. Ik app mijn moeder: ”Huwelijk me uit. Please.” We moeten een half uur wachten tot we aan de beurt zijn, maar het is alles behalve een straf. Allemaal vrouwen die keer voor keer de paskamer uitlopen in prachtige jurken. Ik wil het ook. Ik besef me echter wel dat ik met mijn figuur hier geen jurk zal passen. De realiteit van het afvallen klapt me even in mijn gezicht. Ik wil ook zo’n jurk ooit. Mijn doel was nog nooit zo’n verplichting voor mezelf als nu.  Het feit dat dit bezoekje de bruiloft van mijn nicht volgend jaar ineens heel ”echt” maakt, laat me ook beseffen dat ik nog een jaar heb om zoveel mogelijk af te vallen. Om mijn doel te bereiken zal ik wel langer dan een jaar nodig hebben, maar 16-9-2016 is een mooi tussenpunt.

Vorig jaar heb ik het iets te bont gemaakt. Iets met meerdere valpartijen, een gekneusde pols en een hoop gênante situaties…

Zondag sluit ik me aan bij mijn vriendinnen bij het jaarlijks evenement in Veldhoven bekend als Cult & Tumult. Dit keer nuchter. Vorig jaar heb ik het iets te bont gemaakt. Iets met meerdere valpartijen, een gekneusde pols en een hoop gênante situaties (vooral de volgende morgen) kwam ik toen bijna te laat mijn werk binnen rennen. Dat doen we dit keer niet. Deze week heb ik de alcohol maar gelaten. Dat moest ook bijna wel met al die chocoladesaus en frietjes. Ik wacht met smart op de act van half 9: Rowwen Hèze. Ongegeneerd meeblèren en bier gooien. De andere honderden mensen op het plein vonden vooral dat laatste erg belangrijk. Nog nagenietend liep in met zeiknatte stinkende haren naar mijn auto terug. Wat een week. Wat een weekend.

11147121_10153356712783692_1861877716553862821_n

Maar déze week, aankomende week ga ik er weer vol tegenaan. Ik wil over een jaar zelfverzekerd langs mijn prachtige nicht staan. We slaan weer aan het sporten, we koken weer volgens de Weight Watchers en ik vul braaf mijn WW-dagboek in. Ik geef geen middelvinger tegen de weegschaal en ik verbrand ook mijn kleren niet. De dag zal komen dat ik die kleren weer aantrek. Wellicht komt de dag wel dat die kleren me te groot zijn. Hopelijk komt de dag dat ik een trouwjurk mag passen ook nog ooit en hopelijk kan ik dan ook gewoon bij een normale bruidszaak aankloppen. Tot die tijd genieten we nog (met mate) van het jong zijn, gooien we nog bier en eten we met hoge uitzondering nog wel eens die Dame Blanche. Voor nu open ik de Weight Watchers app nog maar eens.