Non(deju)

tumblr_n4uzb3ClWA1tuxnymo1_500

Deze week wilde ik jullie vertellen over mijn nonnenbestaan. Lachen jullie al? Hoewel ik op dit moment geen alcohol drink, vrijgezel ben en ik afgelopen vrijdag nog de kerk heb bezocht leid ik natuurlijk alles behalve een nonnenbestaan. Nou ja, vrijdag dan een beetje. Afgelopen vrijdag had ik een personeelsfeest in een (ontheiligde) kerk in Weert. Ondanks dat ik al een maand niet had gedronken besloot ik wel op dit feest een slokje van het heilige ‘water’ te nemen. Ik heb gezondigd. God vergeef mij. De wijn vloeide rijkelijk. Binnen de kortste keren stond ik naast mijn Moeder Overste (ook mijn echte moeder, lid van de personeelsvereniging) te dansen in een nonnengewaad op de lichtgevende dansvloer. Juist, dat heilig ‘water’ ging snel. Ik heb een super leuke avond gehad maar was alleen bang voor de volgende ochtend. Ik weet uit het verleden dat de Roacutane die ik nu nog slik voor mijn huid bij mij niet zo goed viel met alcohol. Al zou je toch zeggen dat mijn lever zéker tegen een stootje kan. Ondanks dat ik zaterdagochtend redelijk fris mijn bed uit stapte om half 8, heb ik tot op heden wel gemerkt aan mijn lijf dat ik heb gedronken. Deze medicijnen + drank + Lissa = toch niet een hele fijne combinatie.

”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel.

De reden dat ik zaterdag zo vroeg naast mijn bed stond was een bezoekje aan de Efteling. Al sinds ik me kan herinneren ga ik samen met mijn nichten en mijn tante op Meidendag. Ondertussen hebben mijn nichten ook weer kinderen en zijn we nu met een groepje van 9 meiden. Met kinderen met de leeftijden 2, 4 en 8 is de Efteling een hele andere beleving als met bijvoorbeeld vrienden van je eigen leeftijd. Ik kan mega genieten van die kids en hoe blij ze worden van de sprookjes in het Sprookjesbos (en hoe bang ze zijn van de grote wolf). Mijn tante vreest volgens mij altijd voor een ramp en zorgt dan ook voor 3 volle boodschappentassen met eten: gekookte eieren, kaas, komkommer, gesmeerde broodjes, koekjes, chips, chocolade, een volle snoeptrommel, frisdrank, chocomel, mandarijntjes, het gaat allemaal mee en het gaat allemaal op. ”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel. Maandag beginnen we wel weer (dat ik dit nog durf te zeggen, serieus). We maken heel leuk wat foto’s met zijn allen met de selfie stick van mijn nichtje en de resultaten komen binnen als een mokerslag. Ken je dat, dat je in de spiegel alles wel oké vindt en het allemaal wel meevalt? Nou ga dan maar op de foto. Wauw, die kwam even binnen. Wat ben ik weer dik. Ik kan me die foto’s 1,5 jaar geleden nog wel herinneren, toen straalde ik! Nu lijk ik wel een trol die zich zo aan de droomvlucht toe kan voegen. Great.

IMG_1058

”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik”

Eerder deze week werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik gevraagd werd voor een interview voor een project over overgewicht bij jongeren door twee studentes journalistiek. Natuurlijk werk ik graag mee, door mijn blog heb ik al meer van zulke dingen gedaan alhoewel dit de eerste keer was dat er een camera op me gericht stond. Of ik dat wil zien is nog maar de vraag natuurlijk. Als ik al schrik van mijn foto, laat staan wat ik dan doe als ik mezelf op de film terug zie. Tevens moest ik ze waarschuwen toen ze binnenkwamen: “Sorry, ik heb de kerstboom al staan!”. Ja mensen, ik heb de kerstboom al staan. Ik heb Blommers-historie geschreven, 20 oktober en dan de kerstboom zetten. Zoals ik al op Facebook en Instagram vermelde: het enige wat me tegenhield om de boom te zetten was wat andere mensen over me zouden denken. En laat ik daar toch eens schijt aan hebben! Nu zit ik het liefst elke avond heel wreed naar mijn kerstboom te staren. Overigens werd ik meteen gestraft door God vanwege deze heiligenschennis (de goedheiligman is nog niet eens in het land). Toen ik helemaal hysterisch de ballen in de boom aan het hangen was, vloog mijn haar in de fik. Echt helemaal a la Funniest Homevideo’s stijl. ”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik” vloek ik richting mijn vader en moeder terwijl ik het vuur uitmaak met mijn handen. Heel mijn appartement stonk een paar uur naar verschroeid haar en ik was ongeveer 10 cm van mijn bruine lokken kwijt. De dag daarna heb ik maar meteen een retourtje kapper genomen. Nogmaals: great.

Enfin, nieuwe week, nieuwe kansen. Morgen ga ik iets heel leuks doen, waar ik nog even niets over los laat. Dat nieuws komt misschien volgende week wel weer. Voor nu enkel nog een foto van mijn kerstboom, zodat jullie er ook wreed naar kunnen staren. Amen.

12118649_1032440920151275_7951876220504038797_n

Advertenties

All I want for christmas is food

kerstbal-af

Na een week vol werk en bijkletsen met vriendinnen, stond op vrijdag weer het weekend voor de deur. Hoewel het weekend volgepland stond met leuke feestjes wilde ik eigenlijk alleen maar dat het zondag werd. Met mijn nieuwe alcoholvrije leven duurde dat godverdomme lang. Vrijdagavond ging ik met mijn vriendinnen op pad naar een verjaardag waar we een heel avondvullend programma aan gespreksonderwerpen hadden. Super fijn heel de avond aan de Cola Light gezeten. Thanks medicijnen, thanks. Zaterdag op pad met een goeie vriendin en ’s avonds ook weer een feestje, wederom met mijn grote vriend: Cola Light. Daarna Eindhoven onveilig gemaakt met, je gelooft het nooit, Cola Light. Het komt nog net niet mijn neus uit, maar alcohol is nog even verboden terrein. Toen brak mijn zo geliefde zondag aan! Twee weken geleden sprak ik namelijk met mijn collega’s af om te gaan kerstshoppen!

Ik weet niet hoe die obsessie zo gegroeid is, maar het liefst doe ik nu niets anders dan heel mijn huis in de kerststemming omtoveren. Zondag besloten we naar de Coppelmans in Veldhoven te gaan. Mijn enthousiasme stijgt tot een nucleair niveau en ik lijk wel een meisje van 6 dat naar de Efteling gaat. Huppelend liep ik door de kerstspullen heen, alles glittert en blinkt en wauw. Ik hou er zo erg van. Met de kerstmuziek op de achtergrond word ik helemaal zen. Ons pap en mam lopen minstens net zo enthousiast door de winkel heen. Na deze sfeershow besluiten we nog door te rijden naar Groenrijk, om ook daar als een complete imbeciel rond te rennen. Het jonge kindje van mijn collega, Tijs, zit me met grote ogen aan te kijken en als hij zou kunnen praten had hij me zeker verteld dat tante Lissa een beetje koekkoek is. Eenmaal thuis moet ik mezelf tegenhouden de boom niet meteen te zetten. Ik weet echter dat ik het niet lang meer volhoud. Een deze dagen zet ik ‘m echt op.

Om deze euforische dag af te sluiten gingen we met z’n zessen eten bij Studio 61 in Veldhoven. Mijn broertje is namelijk kok (hij deelt mijn liefde voor eten). Het restaurant heeft recent een verandering in concept ondergaan en dit moesten we natuurlijk uitproberen. Voorheen heette het restaurant ‘De Schalm’ en was het eten al lekker maar dit concept was helemaal mijn ding: All you can eat. Dan heb ik het niet over onbeperkt sushi of over standaard onbeperkt tapas maar dan heb ik het over kwalitatief goed eten tegen een all you can eat prijs. Rosbief met truffelmayonaise, rucola, pijnboompitjes en Parmezaanse kaas. Bavette steak met peperroomsaus en een stukje aardappeltaart. Hollandse boerderij eend met een taart van zoete aardappel en 3 soorten kaas geserveerd met balsamico stroop, peer, rauwe witlof en walnootjes. Crème brûlée van speculaas. Loopt het water je al in de mond? Bij mij serieus wel. Het was een heerlijke avond, niet alleen wilde ik alle 54 gerechten proberen en kon ik niet stoppen met bestellen, het gezelschap was ook top.

Toen mijn broertje me een berichtje stuurde toen ik in bed lag over of ik het lekker vond, was mijn antwoord dan ook: “Heeeeeeeel lekker. Ik wilde nog meer eten, je weet hoe gek ik ga van all you can eat. Ik heb nu alweer zin in eten, doe mij nog wat van die kroketjes?”. All you can eat of buffetvorm is natuurlijk super lekker. Je kan altijd meer bestellen en opscheppen van wat je het lekkerste vindt. Voor mij zijn die concepten eigenlijk de grootste valkuil. Ik moet juist niet zoveel eten als ik wil, als ik dat doe dan wil ik ook alles. Resultaat is dat ik bijna klap als ik naar buiten loop omdat ik mezelf niet helemaal onder controle heb. Gisteren viel het gelukkig mee omdat je mee eet met het gezelschap dat je hebt. Ik voel er niet veel voor om in mijn eentje nog door te eten als de rest klaar is. Dat betekend niet dat ik het niet zou kunnen. Uiteindelijk heb ik een geweldige avond gehad, mijn Weight Watchers dagboek: not so much. Gelukkig heb ik thuis alleen maar gezond voedsel en staan mijn gevulde courgettes vol met groente as we speak in de oven te pruttelen. Vandaag is mijn dagboek wel tevreden en dat houden we nog even vol. Ik ben bezig met wat leuke nieuwe projecten en probeer de moed er bij mezelf in te houden. Positief blijven en mijn ogen gericht houden op die 16-9-2016. Ik hoop jullie nog te kunnen verbazen, ik ga aankomende maanden knallen. Volgende maand een nieuwe sportschool, een nieuw begin. Maar eerst: kerstmis.

P.S. Bovenstaande kerstbal is trouwens erg makkelijk te maken! Een persoonlijke boodschap in een glazen bal doen, beetje nep-sneeuw erbij en dan de boom in. Ideetje komt van http://www.christmaholic.nl (ik hou van deze site)!

PaddedImage400300FFFFFF-Logo-Studio-61

http://www.studio61-veldhoven.nl

Slapen is voor apen

tumblr-photography-dream

Het is zondagmiddag half 2 en ik zit op de fiets richting een vriendin om bier te drinken. Ja, bier drinken. Terwijl ik die 4,3 kilometer af leg op mijn bijna-overleden fiets, zie ik twee jonge mooie meisjes lachend fietsen met een appel in de hand terwijl ik buiten adem puffend langs hen fiets. Stelletje trutten, fietsen is niet leuk. Mijn conditie is echt drastisch verergerd. Een jaar geleden trainde ik nog voor de estafetteloop en rende ik zonder moeite 7 kilometer. Nou lijk ik wel een doorgewinterde roker die met astma en een vies rochelend kuchje op de fiets zit. Maar zolang ik die fiets niet pak gebeurd er natuurlijk ook niets met mijn conditie. Samen met een vriendin fiets ik voorop naar de kermis wat later die middag. We wilden perse voorop want wij hebben geen conditie en het tempo bepalen is voor ons essentieel. ”Jezus, ik val bijna om hier, fiets door man” horen we zowat elke 100 meter achter ons roepen. ”Hou je bek man, haal me dan in, ik sterf hier zowat. Gaan we bergopwaarts of lijkt dat zo? Ik ben te dik, mijn benen kunnen mij niet fietsen”. Heerlijk om zo naar elkaar te schreeuwen en te lachen en vooral fijn dat ik mezelf kan zijn bij die desbetreffende meiden. De ene dag gieren we om onze grapjes en de andere dag zit ik huilend bij ze vanwege nare ervaringen of mijn kijk op mezelf. Puffend kom ik aan op de kermis. Als de dj weer eens roept ”Pak de grootste alcoholist van de tent vast!” wijzen er meerder vingertjes naar mij. Bedankt hé. Twee weken geleden ontving ik zelfs een berichtje van een lezer van mijn blog. Haar letterlijke woorden? ”Ik denk dat je beter bij de AA kan dan bij de Weight Watchers.” Nou dat maak ik altijd nog wel zelf uit. Daaraan denkend op de kermis vraag ik de barman nogmaals: ”Mag ik 2 bier?”

”Ik denk dat je beter bij de AA kan dan bij de Weight Watchers..”

Het sporten is gelukkig weer opgepakt. Ik probeer zoveel mogelijk te gaan. Geen tijd? Dan doen we toch gewoon wat oefeningen thuis, kan zelfs voor de tv. Vorige week stond ik me als een complete mongool op te drukken op mijn salontafel terwijl ik Holland’s Next Topmodel aan het kijken was (erg motiverend, helemáál niet slecht voor mijn zelfvertrouwen ook). Op die momenten ben ik zelfs blij dat ik op twee hoog woon, geen publiek in ieder geval. Wat setjes buikspieren en planken (ver-schrik-kelijk) en na een aflevering gekeken te hebben, heb ik tenminste het idee dat ik iets heb gedaan vandaag. Een dag in de week wandel ik met een vriendin, alleen in de sportschool aan de gang kan mij namelijk echt vervelen. Met 7 kilometer per uur lopen we wat onzin te kletsen en vliegt een uurtje lopen voorbij. Weer het idee dat ik iets heb gedaan vandaag. Het voelt in elk geval goed.

”Oers kermis lag op de loer en die moesten wij natuurlijk onveilig maken, de twee feestjes die ik vrijdag en zaterdag had werkten natuurlijk ook niet echt mee.”

Wát niet goed voelt? Die fucking kilo die ik was afgevallen. Echt? Serieus? Na al die appeltaart die ik heb moeten afslaan, na al die Mac die ik niet heb gegeten? Wat een teleurstelling. Het liefst had ik die weegschaal een lesje ”vliegen naar de overburen” willen geven. Dat extra biertje dit weekend neem ik ook maar lekker voor lief. Boos was ik er gewoon om. Van de ene kant juist wel motiverend. Het geeft me wel de (boze) motivatie om de Weight Watchers (WW) app beter in te vullen, om dingen af te wegen en wat secuurder te werk te gaan. Maar niet dit weekend. Oers kermis lag op de loer en die moesten wij natuurlijk onveilig maken, de twee feestjes die ik vrijdag en zaterdag had werkten natuurlijk ook niet echt mee. Voor degene die denkt dat ik een bordje sla eet met een kater: echt niet dus. Op die katerdagen is het openen van de WW-app dus echt geen goed plan. Daar stond ik dan, gisternacht om half 3 wankelend op de zolder van mijn ouders mijn geïmproviseerde bed op te maken terwijl ik tegen mezelf praat. Op mijn vingers tel ik de uren die ik nog kan slapen. Vier uur, fijn. Ongeveer 6 uur geleden stond ik nog te schreeuwen: ”Slapen is voor apen!!” Tijdens mijn WW-cursus kwam ik erachter dat voldoende slaap essentieel is bij het afvallen. Weinig slapen staat gelijk aan een tragere stofwisseling. Daarnaast zorgt het voor minder energie om de volgende dag te sporten en te bewegen. Onderzoek heeft zelfs aangetoond dat slaapgebrek leidt tot meer honger en dus tot meer eten. Helaas is het dan weer niet mogelijk om af te vallen door alleen te slapen, anders had ik het wel geweten. Wel is het van groot belang om naar je hoeveelheid slaap te kijken. Nóg iets wat dit weekend niet is gelukt. Wat heb ik toch een doorzettingsvermogen..

Maar geen nood. Aanstaande vrijdag ga ik weer gewoon op die weegschaal staan. Ik geef niet zo makkelijk op. Ik heb een mooi doel en ik ga mezelf eindelijk eens tevreden maken. Oude bekenden geven op de kermis aan dat ik er goed uitzie. Bedankt, maar bullshit. Vorig jaar zag ik er 10 keer beter uit. Een depressieve gedachte maar zeker wel de waarheid. Wat zeker een meevaller is, is dat er veel mensen meeleven. Het beginnen van een blog was absoluut de beste motivatie voor deze hele reis. Bedankt Esmée voor het idee en keep up the reacties. Ik ben dankbaar voor elk berichtje dat jullie sturen. Elk berichtje helpt me dichter bij mijn doel en jullie hebben geen idee wat dat voor me betekend. Keep on dreaming Lissa. Letterlijk én figuurlijk.