Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.

Het woord is aan… Eva

0ca5263c1f3343116d2fd0c6c2b9d9f8

Tijdens een goed gesprek op een zaterdagavond bij mij thuis op de bank, vroeg Lissa mij of ik voor haar een stuk wilde schrijven voor haar gastenblog. Ik ben dol op schrijven (heb in de meest woelige jaren van mijn leventje – lees ‘tiener-puber- en met name die vage jaren daarna-tijd’ maar 16 dagboeken volgeschreven. Zonder lijntjes. In een heul klein handschrift. Zelfs de kaft bleef niet onbeschreven. Jullie krijgen vast een beeld nu). Dus ja, natuurlijk wil ik dat doen! Laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Eva (verloofde van Ellen – nicht van Lissa) en ik ben groepslesinstructeur en verslaafd aan Les Mills’ Bodyjam. Daarnaast ben ik full time management assistente op een advocatenkantoor. Ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Ellen en misschien nog wel net zo verliefd op suiker. Ik heb al heel mijn leven lang een haat/liefde-verhouding met suiker. Ik was dat kleine meisje dat bij oma zat te bedenken hoe ze toch zonder dat het al teveel opviel om NOG een koekje kon vragen. Ik was die tiener die niet ontbeet en als tussendoortje dan op school een roze koek at. Je weet wel, met zo’n verrukkelijke harde roze glacé-laag erop. Ik dronk suiker met thee en zo at ik ook mijn yoghurt. 1 lepel yoghurt, 1 pak suiker. Niet te geloven dat ik al mijn tanden nog heb. Wat me destijds enigszins ‘redde’ was het feit dat ik, naast mijn voorliefde voor suiker, ook verzot was op sporten (cardio) en ik trainde dus 2,5 uur per dag. Per dag ja, je leest het goed. Ik was niet klein te krijgen en niets was me te gek. Dus ik at suiker wanneer ik wilde en zag er uit zoals ik wilde (en nee, natuurlijk was ik niet tevreden over mezelf, dat zijn wij vrouwen nooit).Totdat ik die jonge, inmiddels zelfstandige en redelijk onafhankelijke meid werd die terug kwam van drie maanden au pair in Londen en als au pair in Amsterdam belandde waar ik 65 uur per week moest werken en gewoonweg geen tijd had om überhaupt een sociaal leven op te bouwen. Amsterdam is hard en eenzaam als je niemand kent. En dus ging ik eten. De hoeveelheid eten vermeerderde maar ook het snoepen liep volledig uit de hand. Ik kon rustig iedere dag naar de AH wandelen (bij mij destijds om de hoek) voor een zak snoep of een reep chocola (en die ging dan ook helemaal op). En anders was daar altijd nog de avondwinkel; Lang leve de grote stad! Omdat ik zo goed als geen tijd meer over had om te sporten, at ik er in een jaar tijd ongeveer 25 kilo aan en voelde ik me steeds ongelukkiger. Waardoor ik nog meer snoep ging eten. Het cirkeltje was rond. Kwam er een keerpunt? Jazeker. Er kwam een moment dat ik zo walgde van mezelf dat ik dacht ‘ik kan 2 dingen doen; of door eten totdat ik 100+ kg weeg of ik ga er NU iets tegen doen. Ik koos voor dat laatste en met heul veel discipline (waarvan ik me nog altijd afvraag waar dat in hemelsnaam vandaan kwam en of ik het toen helemaal opgebruikt heb omdat ik er nu niets meer van kan terugvinden) ben ik vervolgens die 25kg weer kwijt geraakt. Ik heb zelfs 8 maanden (!!) niet gesnoept, nog geen tum-tummetje, niets, nada, noppes. En dan met een vriendin die me goed kende en wist wat er speelde naar de bioscoop gaan en die vindt het dan normaal om een grote zak snoep bij de Jamin te kopen en tijdens de film die zak constant onder mijn neus te duwen: ‘Wil je echt niet?’ Mijn hoofd knikte dan resoluut van nee en dat stemmetje IN mijn hoofd schreeuwde dan op volle sterkte: ‘Trut, ik wil niets liever, dat is nou net het hele fucking probleem!’ Toen al die kilo’s er weer af waren, dacht ik (en dit is vast hééél herkenbaar) uiteraard dat me zoiets nooit meer zou overkomen. Guess what? Juist. Eten en snoepen blijft ‘een ding’ bij mij. Ik kan dat ontzettend lekker vinden (en dan meteen doorslaan en veel te veel eten) en me er ook ontzettend slecht bij voelen. Ik ben zo iemand die een na een ongelofelijke klotedag de rest van de avond wil snoepen. Maar als ik een fantastische dag heb gehad, dan wil ik hetzelfde doen ‘om het te vieren’! En als ik gesport heb, dan vind ik dat ik daarna best iets lekkers mag hebben ‘omdat ik het verdiend heb’ of ‘omdat ik net toch al gesport heb’. Dan zou je kunnen bedenken dat ik discipline genoeg heb om tegen mezelf te zeggen dat ik het niet moet doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn, maar zo werkt dat dus niet. Het is bijna dwangmatig. Ik ben zo iemand die stemmetjes uit de keukenkast hoort komen van de reep chocola die daar ligt en die eist dat ze onmiddellijk opgegeten wordt. Ik roep regelmatig hard dat ik niet tevreden ben met mijn lijf zoals het is, maar als ik dan gezonder moet gaan eten, dan roep (zeur) ik net zo hard dat ik dat niet lekker vind. Dus wat loop ik dan te miepen? Blijkbaar wil ik het niet graag genoeg, anders had ik er allang beter mijn best voor gedaan. Ik ben eigenlijk nog steeds op zoek naar dat keerpunt wat ik destijds ineens gevonden had. Maar op de een of andere manier is die weg afgesloten, de routebeschrijving is kwijt en mijn innerlijke tomtom doet het niet meer of is dringend toe aan een update. Hoe dan ook, ik kan dat keerpunt maar niet bereiken.

Zoals Lissa al had aangegeven, ga ik volgend jaar in september trouwen met mijn allergrootste liefde. En daar hoort een jurk bij. En die heb ik gevonden. Dat moment is te boek gegaan als mijn meest fantastische, mooiste moment van 2015. Ik stikte van de zenuwen (geen idee waarom) en de adrenaline gierde door mijn lijf. Een aantal jurken verder (ja, ja, zelfs een creatie die gemaakt leek voor Cruella de Vil heb ik aangehad, tot grote hilariteit van mijn gezelschap en mezelf, en een jurk die op de hanger nog heel schattig was maar mij veranderde in een soort van verlepte Marilyn Monroe met O-benen), werd de laatste jurk over mijn hoofd getrokken en voelde ik een tintel in mijn buik. Ik keek op naar mezelf in de spiegel en wist het meteen. Dit was DE jurk! Mijn ogen schoten vol tranen en er kwam maar één gedachte binnen die me raakte als een mokerslag: ‘Wat zie ik er MOOI uit!’ Dus net als Lissa heb ik een doel. Net als Lissa heb ik besloten dat ik hoe dan ook ergens dat keerpunt vandaan ga halen (misschien even bij de mediamarkt inpluggen voor een reset van mijn innerlijke tomtom) want ik wil maar één ding: als ik straks op mijn grote dag ja zeg tegen de liefde van mijn leven, dan wil ik dat ze me de mooiste vrouw op aarde vindt. En weet je wat de grap is? Daarvoor hoef ik geen wortels en fruit smoothies en rauwe paprika te eten en eindeloos buikspieren te trainen. ZIJ vindt me namelijk al de mooiste vrouw van deze hele aardbol. Nu moet IK er alleen nog in gaan geloven en dus worden het voorlopig toch echt nog even kilo’s wortelen, bekers vol smoothies en heul veul buikspieren! Hopelijk snapt mijn slome brein dan uiteindelijk waar het in the end om draait; ik ben ik en dat is gewoon helemaal prima!

12039401_10153656746799595_2758926366690781658_n

Bruidsjurken & Chocolademonsters

8800-Runaway-Bride

Wat een week. In weken zoals afgelopen week zou ik het liefst het lijnen compleet links laten liggen. Het liefst zou ik de Weight Watchers willen vertellen dat ze op kunnen rotten met die stomme punten en achterlijke dagboeken, ik zou het liefst de weegschaal de middelvinger willen geven en mijn kleren die ik niet meer pas verbranden. Maar dat doe ik natuurlijk niet. Afgelopen woensdag nam mijn broertje mij mee uiteten in het restaurant waar hij zelf werkt. Zo’n avond staat voor mij meteen al garant voor veel lachen. Ik heb menig maal met tranen over mijn wangen van het lachen tegenover hem gezeten. Na lekkere tapas te hebben gegeten mochten we nog ijs uitkiezen. ”Ik wil een Dame Blanche” zeg ik meteen. ”Dat hebben we niet Lis”. Daar neem ik natuurlijk geen genoegen mee. ”Ik ga niet weg voor ik chocoladesaus heb gekregen. App je chef maar”.  Na 5 minuten kwam de chef mij vanille ijs brengen met 3 juskommetjes chocoladesaus. ”Je bent mijn held”. Mijn broertje zit vervolgens 10 minuten vol verbazing te kijken hoe ik mijn chocoladesaus met een beetje vanille ijs zit te eten. ”Mag ik jou trainer zijn voor het WK chocoladesaus eten?” vraagt hij. Dat mag je Bas. Als ik 50 kilo ben afgevallen.

Dan kom ik thuis. Met mijn mega volle buik plof ik zo op de bank. Wat een week. Ik voel me meteen vies. Waarom zoveel eten en waarom zo slecht eten. Raar hé, dat mijn huid eruit ziet als die van een 14 jarig puberend meisje? Chagrijnig ga ik dan naar bed. In bed ga ik weer malen. Morgen weer een dag Lis. Geef niet op. Zo sjok ik nog wat dagen door. Tot ik donderdag wordt gevraagd door mijn tante om op te komen passen, vrijdag meteen na het werk. Natuurlijk doe ik dat. Ik geniet van het oppassen. ”Dan kun je de kinderen mee naar McDonald’s nemen, dat vinden ze leuk!”  Leek me een goed plan, dat vond ik vroeger als kind ook altijd het einde. Heel leuk inderdaad. Toen ik ze vrijdag op ging halen waren ze al helemaal enthousiast. Toen ik om 18:00 de McDonald’s binnenstapte was ik iets minder enthousiast. Het was als een zaterdag middag bij de IKEA, als de randstad op woensdag 17:00 uur. Waar ben ik aan begonnen. ”Druk” is dé understatement van de eeuw. Na de bestellingen van de meisjes te hebben opgenomen, ging ik toch maar in die rij staan. Ik hou niet van bestellen bij de McDonald’s of iedere andere friettent. Ik heb altijd het idee dat mensen me aankijken, veroordelen en me uitlachen. Ik zal nooit in mijn eentje friet gaan halen. Als we thuis een keertje friet gingen halen vroeg ik ook altijd mijn broertje mee, dan durf ik dat wel. Als er chinees gehaald moest worden, nam ik een van m’n ouders mee. Ik wil gewoon niet alleen eten ophalen of bestellen. Het voelt voor mij niet fijn. Ik voel me er erg ongemakkelijk door en ben me heel erg bewust van mezelf, ik schaam me. Toch stond ik daar bij de Mac in de rij. De kinderen (die al aan het spelen waren) kwamen elke 5 minuten checken hoe het ermee stond; ”Sta je nou nog steeds hier?!”. Ja, ik weet het. Een half uur later zaten we aan onze frietjes. Ik voel me aangestaard. Ik eet hier echt niet graag. Ik zit me zo op te fokken dat ik zowaar opgelucht ben als ik de auto eindelijk in stap. Gelukkig hebben de meiden wel genoten, daar doe ik het uiteindelijk voor.

Ik app mijn moeder: ”Huwelijk me uit. Please.”

Zaterdag word ik fris wakker maar vooral heel enthousiast. Ik mag vandaag namelijk als getuige mee naar de bruidsmodezaak om te ”Say yes to the dress’en”. Ik stuiter onderhand het huis uit. Met een open mond loop ik die winkel in. Ik wil een carrière-switch maken, ik wil trouwen, ik wil alles passen. Ik app mijn moeder: ”Huwelijk me uit. Please.” We moeten een half uur wachten tot we aan de beurt zijn, maar het is alles behalve een straf. Allemaal vrouwen die keer voor keer de paskamer uitlopen in prachtige jurken. Ik wil het ook. Ik besef me echter wel dat ik met mijn figuur hier geen jurk zal passen. De realiteit van het afvallen klapt me even in mijn gezicht. Ik wil ook zo’n jurk ooit. Mijn doel was nog nooit zo’n verplichting voor mezelf als nu.  Het feit dat dit bezoekje de bruiloft van mijn nicht volgend jaar ineens heel ”echt” maakt, laat me ook beseffen dat ik nog een jaar heb om zoveel mogelijk af te vallen. Om mijn doel te bereiken zal ik wel langer dan een jaar nodig hebben, maar 16-9-2016 is een mooi tussenpunt.

Vorig jaar heb ik het iets te bont gemaakt. Iets met meerdere valpartijen, een gekneusde pols en een hoop gênante situaties…

Zondag sluit ik me aan bij mijn vriendinnen bij het jaarlijks evenement in Veldhoven bekend als Cult & Tumult. Dit keer nuchter. Vorig jaar heb ik het iets te bont gemaakt. Iets met meerdere valpartijen, een gekneusde pols en een hoop gênante situaties (vooral de volgende morgen) kwam ik toen bijna te laat mijn werk binnen rennen. Dat doen we dit keer niet. Deze week heb ik de alcohol maar gelaten. Dat moest ook bijna wel met al die chocoladesaus en frietjes. Ik wacht met smart op de act van half 9: Rowwen Hèze. Ongegeneerd meeblèren en bier gooien. De andere honderden mensen op het plein vonden vooral dat laatste erg belangrijk. Nog nagenietend liep in met zeiknatte stinkende haren naar mijn auto terug. Wat een week. Wat een weekend.

11147121_10153356712783692_1861877716553862821_n

Maar déze week, aankomende week ga ik er weer vol tegenaan. Ik wil over een jaar zelfverzekerd langs mijn prachtige nicht staan. We slaan weer aan het sporten, we koken weer volgens de Weight Watchers en ik vul braaf mijn WW-dagboek in. Ik geef geen middelvinger tegen de weegschaal en ik verbrand ook mijn kleren niet. De dag zal komen dat ik die kleren weer aantrek. Wellicht komt de dag wel dat die kleren me te groot zijn. Hopelijk komt de dag dat ik een trouwjurk mag passen ook nog ooit en hopelijk kan ik dan ook gewoon bij een normale bruidszaak aankloppen. Tot die tijd genieten we nog (met mate) van het jong zijn, gooien we nog bier en eten we met hoge uitzondering nog wel eens die Dame Blanche. Voor nu open ik de Weight Watchers app nog maar eens.