Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

Burgers en verjaardagsplannen

o-HAMBURGERS-facebook

Afgelopen vrijdag besloot ik de kroeg weer eens in te duiken en dat heb ik geweten zaterdag. Een van mijn grootste katers ever dook zaterdagochtend op. Het resulteerde in veel drinken en slapen tot kwart voor 3. Die avond zou ik met mijn vriendinnen Eindhoven in gaan maar mijn kater had zich ondertussen omgezet naar een beroerd gevoel dat niet met de wijn van de avond daarvoor te maken had. Ik zwaaide mijn vriendinnen braaf uit en ben mijn bed ingekropen met Geordie Shore op mijn laptop. Zondag zou ik gaan lunchen met een vriendin van mij bij een nieuw tentje in Veldhoven. Helaas hadden wij, als twee dozen, niets van tevoren gecheckt en stonden wij voor een dichte deur. Fuck, niet open op zondag. Dan maar naar Valkenswaard. Ondanks dat dit jaar toch al een beetje kapot is (met mijn verjaardag en kerst om de hoek), wilde ik toch lekker een salade o.i.d. pakken. Jill koos echter een Bacon Burger als lunch en het water liep echt uit mijn mond van de beschrijving. Doen of niet doen? De hoeveelheid punten van de Weight Watchers vlogen om mijn oren en ik was bang dat als ik alles in zou voeren op mijn app dat ze mijn lidmaatschap dan per direct zouden verbreken. ”Heeft u uw keuze kunnen maken? Ja, doe mij maar een Bacon Burger. Ja, mij ook”. Gewoon gedaan dus, zwakke ziel dat ik ben. Een mega burger, uienringen, chips en friet. My oh my. Waar ben ik aan begonnen. Na de burger en een paar frietjes ontplofte Jill en ik bijna. Vervolgens hebben we 3 uur op de bank gezeten, ik met mijn broek open want we zaten zó vol. ’s Avonds ontving ik een berichtje: ”Ik heb nog steeds geen honger”. ”Ik ook niet” antwoordde ik terug om half 9. Uiteindelijk ben ik vroeg naar bed gegaan zonder nog iets te eten die dag. Niet alleen vanwege het vol zitten maar ook omdat ik me weer zo beroerd begon te voelen.

Naamloos

Maandagochtend brak vroeg aan en het beroerde gevoel was nog niet weg, ik voelde me zelfs nog slechter. Nog een dag mijn bed in dan maar. Tussen het gehoest door lekker een kippensoepje weggeslurpt. Ziek zijn is meestal goed voor de lijn. De dagen daarna meestal niet. In mijn geval helemaal niet. Helaas moest ik gisteren mijn sporten afzeggen, waar ik super van baalde, en ruilde ik mijn sportschoenen in voor mijn rendierpantoffels (thanks Nancy, ze zijn geweldig) en de warmte van mijn bed. Gisteren en vandaag besloten het werken maar een kans te geven (wat goed gaat op wat snotteren en hoestbuien na). Mijn kippensoep is ingeruild voor een Weight Watchers maaltijd die mijn vader heeft klaargemaakt. Super fijn. Misschien is die burger dan niet zo’n aanslag geweest als ik het heb weten te verdelen over een paar dagen. Tja, maak dat de kat maar eens wijs. Ik geloof het in elk geval wel.

Aankomend weekend word ik 25. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik (in tegenstelling tot veel andere) mijn verjaardag erg graag vier. Dit jaar moet ik mijn feestje helaas een keer voorbij laten gaan. Dat betekend echter niet dat ik het verder niet ‘vier’. Donderdag ga ik met 9 collega’s uit eten bij Si Senõr in Eindhoven, vrijdag ben ik vrij en ga ik een dagje zwemmen met mijn vriendinnen en daarna duiken we de kroeg in om met klokslag 12 uur shotjes naar binnen te gooien en mijn kwart eeuw te vieren. Zaterdag komt er nog wat familie langs en ’s avonds gaan we lekker fonduen! Of te wel: een hoop calorieën, drank en lol. Althans op dat laatste hopen we.

Ondanks dat ik altijd zin heb in mijn verjaardag, vind ik het ook altijd heel erg fijn dat het voorbij is. Wanneer mijn verjaardag is geweest is het namelijk al snel weer kerst en laat ik dat nou nóg leuker vinden dan mijn verjaardag. Al weken tel ik af. De kerstliedjes zijn weer op de radio, de cadeaus liggen al onder de boom, de gerechten zijn al uitgezocht en de spanning groeit met de dag. Dit jaar ga ik voor het eerst iets heel erg leuks doen in de week voor kerst: naar de opnames van de All You Need Is Love kerstspecial (oh my god zin in!). Een droom die uitkomt! Maar daarover meer in mijn volgende blog. Voor nu laat ik jullie achter met de zin om hamburgers te eten… die overigens helemaal niet zo heel slecht voor je zijn als je ze maakt zoals de Weight Watchers aangeven (met tartaar, de echte hamburgerbroodjes, zonder kaas en zonder teveel saus).

Non(deju)

tumblr_n4uzb3ClWA1tuxnymo1_500

Deze week wilde ik jullie vertellen over mijn nonnenbestaan. Lachen jullie al? Hoewel ik op dit moment geen alcohol drink, vrijgezel ben en ik afgelopen vrijdag nog de kerk heb bezocht leid ik natuurlijk alles behalve een nonnenbestaan. Nou ja, vrijdag dan een beetje. Afgelopen vrijdag had ik een personeelsfeest in een (ontheiligde) kerk in Weert. Ondanks dat ik al een maand niet had gedronken besloot ik wel op dit feest een slokje van het heilige ‘water’ te nemen. Ik heb gezondigd. God vergeef mij. De wijn vloeide rijkelijk. Binnen de kortste keren stond ik naast mijn Moeder Overste (ook mijn echte moeder, lid van de personeelsvereniging) te dansen in een nonnengewaad op de lichtgevende dansvloer. Juist, dat heilig ‘water’ ging snel. Ik heb een super leuke avond gehad maar was alleen bang voor de volgende ochtend. Ik weet uit het verleden dat de Roacutane die ik nu nog slik voor mijn huid bij mij niet zo goed viel met alcohol. Al zou je toch zeggen dat mijn lever zéker tegen een stootje kan. Ondanks dat ik zaterdagochtend redelijk fris mijn bed uit stapte om half 8, heb ik tot op heden wel gemerkt aan mijn lijf dat ik heb gedronken. Deze medicijnen + drank + Lissa = toch niet een hele fijne combinatie.

”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel.

De reden dat ik zaterdag zo vroeg naast mijn bed stond was een bezoekje aan de Efteling. Al sinds ik me kan herinneren ga ik samen met mijn nichten en mijn tante op Meidendag. Ondertussen hebben mijn nichten ook weer kinderen en zijn we nu met een groepje van 9 meiden. Met kinderen met de leeftijden 2, 4 en 8 is de Efteling een hele andere beleving als met bijvoorbeeld vrienden van je eigen leeftijd. Ik kan mega genieten van die kids en hoe blij ze worden van de sprookjes in het Sprookjesbos (en hoe bang ze zijn van de grote wolf). Mijn tante vreest volgens mij altijd voor een ramp en zorgt dan ook voor 3 volle boodschappentassen met eten: gekookte eieren, kaas, komkommer, gesmeerde broodjes, koekjes, chips, chocolade, een volle snoeptrommel, frisdrank, chocomel, mandarijntjes, het gaat allemaal mee en het gaat allemaal op. ”Gaat goed hè dat lijnen?” denk ik bij mezelf. Ach, wel een onvergetelijke dag, dat dan weer wel. Maandag beginnen we wel weer (dat ik dit nog durf te zeggen, serieus). We maken heel leuk wat foto’s met zijn allen met de selfie stick van mijn nichtje en de resultaten komen binnen als een mokerslag. Ken je dat, dat je in de spiegel alles wel oké vindt en het allemaal wel meevalt? Nou ga dan maar op de foto. Wauw, die kwam even binnen. Wat ben ik weer dik. Ik kan me die foto’s 1,5 jaar geleden nog wel herinneren, toen straalde ik! Nu lijk ik wel een trol die zich zo aan de droomvlucht toe kan voegen. Great.

IMG_1058

”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik”

Eerder deze week werd ik al met mijn neus op de feiten gedrukt toen ik gevraagd werd voor een interview voor een project over overgewicht bij jongeren door twee studentes journalistiek. Natuurlijk werk ik graag mee, door mijn blog heb ik al meer van zulke dingen gedaan alhoewel dit de eerste keer was dat er een camera op me gericht stond. Of ik dat wil zien is nog maar de vraag natuurlijk. Als ik al schrik van mijn foto, laat staan wat ik dan doe als ik mezelf op de film terug zie. Tevens moest ik ze waarschuwen toen ze binnenkwamen: “Sorry, ik heb de kerstboom al staan!”. Ja mensen, ik heb de kerstboom al staan. Ik heb Blommers-historie geschreven, 20 oktober en dan de kerstboom zetten. Zoals ik al op Facebook en Instagram vermelde: het enige wat me tegenhield om de boom te zetten was wat andere mensen over me zouden denken. En laat ik daar toch eens schijt aan hebben! Nu zit ik het liefst elke avond heel wreed naar mijn kerstboom te staren. Overigens werd ik meteen gestraft door God vanwege deze heiligenschennis (de goedheiligman is nog niet eens in het land). Toen ik helemaal hysterisch de ballen in de boom aan het hangen was, vloog mijn haar in de fik. Echt helemaal a la Funniest Homevideo’s stijl. ”Godverdomme tyfus!! M’n haar stond in de fik” vloek ik richting mijn vader en moeder terwijl ik het vuur uitmaak met mijn handen. Heel mijn appartement stonk een paar uur naar verschroeid haar en ik was ongeveer 10 cm van mijn bruine lokken kwijt. De dag daarna heb ik maar meteen een retourtje kapper genomen. Nogmaals: great.

Enfin, nieuwe week, nieuwe kansen. Morgen ga ik iets heel leuks doen, waar ik nog even niets over los laat. Dat nieuws komt misschien volgende week wel weer. Voor nu enkel nog een foto van mijn kerstboom, zodat jullie er ook wreed naar kunnen staren. Amen.

12118649_1032440920151275_7951876220504038797_n

All I want for christmas is food

kerstbal-af

Na een week vol werk en bijkletsen met vriendinnen, stond op vrijdag weer het weekend voor de deur. Hoewel het weekend volgepland stond met leuke feestjes wilde ik eigenlijk alleen maar dat het zondag werd. Met mijn nieuwe alcoholvrije leven duurde dat godverdomme lang. Vrijdagavond ging ik met mijn vriendinnen op pad naar een verjaardag waar we een heel avondvullend programma aan gespreksonderwerpen hadden. Super fijn heel de avond aan de Cola Light gezeten. Thanks medicijnen, thanks. Zaterdag op pad met een goeie vriendin en ’s avonds ook weer een feestje, wederom met mijn grote vriend: Cola Light. Daarna Eindhoven onveilig gemaakt met, je gelooft het nooit, Cola Light. Het komt nog net niet mijn neus uit, maar alcohol is nog even verboden terrein. Toen brak mijn zo geliefde zondag aan! Twee weken geleden sprak ik namelijk met mijn collega’s af om te gaan kerstshoppen!

Ik weet niet hoe die obsessie zo gegroeid is, maar het liefst doe ik nu niets anders dan heel mijn huis in de kerststemming omtoveren. Zondag besloten we naar de Coppelmans in Veldhoven te gaan. Mijn enthousiasme stijgt tot een nucleair niveau en ik lijk wel een meisje van 6 dat naar de Efteling gaat. Huppelend liep ik door de kerstspullen heen, alles glittert en blinkt en wauw. Ik hou er zo erg van. Met de kerstmuziek op de achtergrond word ik helemaal zen. Ons pap en mam lopen minstens net zo enthousiast door de winkel heen. Na deze sfeershow besluiten we nog door te rijden naar Groenrijk, om ook daar als een complete imbeciel rond te rennen. Het jonge kindje van mijn collega, Tijs, zit me met grote ogen aan te kijken en als hij zou kunnen praten had hij me zeker verteld dat tante Lissa een beetje koekkoek is. Eenmaal thuis moet ik mezelf tegenhouden de boom niet meteen te zetten. Ik weet echter dat ik het niet lang meer volhoud. Een deze dagen zet ik ‘m echt op.

Om deze euforische dag af te sluiten gingen we met z’n zessen eten bij Studio 61 in Veldhoven. Mijn broertje is namelijk kok (hij deelt mijn liefde voor eten). Het restaurant heeft recent een verandering in concept ondergaan en dit moesten we natuurlijk uitproberen. Voorheen heette het restaurant ‘De Schalm’ en was het eten al lekker maar dit concept was helemaal mijn ding: All you can eat. Dan heb ik het niet over onbeperkt sushi of over standaard onbeperkt tapas maar dan heb ik het over kwalitatief goed eten tegen een all you can eat prijs. Rosbief met truffelmayonaise, rucola, pijnboompitjes en Parmezaanse kaas. Bavette steak met peperroomsaus en een stukje aardappeltaart. Hollandse boerderij eend met een taart van zoete aardappel en 3 soorten kaas geserveerd met balsamico stroop, peer, rauwe witlof en walnootjes. Crème brûlée van speculaas. Loopt het water je al in de mond? Bij mij serieus wel. Het was een heerlijke avond, niet alleen wilde ik alle 54 gerechten proberen en kon ik niet stoppen met bestellen, het gezelschap was ook top.

Toen mijn broertje me een berichtje stuurde toen ik in bed lag over of ik het lekker vond, was mijn antwoord dan ook: “Heeeeeeeel lekker. Ik wilde nog meer eten, je weet hoe gek ik ga van all you can eat. Ik heb nu alweer zin in eten, doe mij nog wat van die kroketjes?”. All you can eat of buffetvorm is natuurlijk super lekker. Je kan altijd meer bestellen en opscheppen van wat je het lekkerste vindt. Voor mij zijn die concepten eigenlijk de grootste valkuil. Ik moet juist niet zoveel eten als ik wil, als ik dat doe dan wil ik ook alles. Resultaat is dat ik bijna klap als ik naar buiten loop omdat ik mezelf niet helemaal onder controle heb. Gisteren viel het gelukkig mee omdat je mee eet met het gezelschap dat je hebt. Ik voel er niet veel voor om in mijn eentje nog door te eten als de rest klaar is. Dat betekend niet dat ik het niet zou kunnen. Uiteindelijk heb ik een geweldige avond gehad, mijn Weight Watchers dagboek: not so much. Gelukkig heb ik thuis alleen maar gezond voedsel en staan mijn gevulde courgettes vol met groente as we speak in de oven te pruttelen. Vandaag is mijn dagboek wel tevreden en dat houden we nog even vol. Ik ben bezig met wat leuke nieuwe projecten en probeer de moed er bij mezelf in te houden. Positief blijven en mijn ogen gericht houden op die 16-9-2016. Ik hoop jullie nog te kunnen verbazen, ik ga aankomende maanden knallen. Volgende maand een nieuwe sportschool, een nieuw begin. Maar eerst: kerstmis.

P.S. Bovenstaande kerstbal is trouwens erg makkelijk te maken! Een persoonlijke boodschap in een glazen bal doen, beetje nep-sneeuw erbij en dan de boom in. Ideetje komt van http://www.christmaholic.nl (ik hou van deze site)!

PaddedImage400300FFFFFF-Logo-Studio-61

http://www.studio61-veldhoven.nl

It’s beginning to look a lot like…

snowy-tree-bokeh_fullhdwpp.com_

”Lis, jij bent echt kei gek.” Dit heb ik al een keer of 10 gehoord afgelopen week. De zomer is voor mij definitief voorbij. Het is weer vroeger donker, het is kouder, in de nacht kunnen we weer onder een deken slapen en de pepernoten liggen al in de winkel. Iedereen die mij kent weet hoe ik ben in de wintermaanden, maar de mensen die mij niet kennen denken direct dat ik psychisch niet in orde ben. Ik ben gek op de winter. Leuk hoor die zomer, maar ik ben blij dat het voorbij is. Ik hou van reizen en van vakantie en op vakantie zie ik het liefst zo veel mogelijk zon. Maar met een kantoorbaan en geen vaste vakanties kan die zon in Nederland me echt gestolen worden. Alles wordt klef, het is voor alles te warm en mijn haar zit nooit: verschrikkelijk. De winter vind ik daarentegen het einde. Ik ben gek op de kou, onder een dekentje op de bank met thee, sneeuw en de feestdagen. Maar er is een ding waar ik echt voor leef: kerst.

Sinds kinds af aan heb ik een liefde voor kerst. Het is me met de paplepel ingegoten aangezien mijn vader en ook mijn moeder er zo van houden. Kerst is echt ons familie-ding. Mijn vrienden en vriendinnen gaan allemaal op stap met kerst maar dat gaat er bij ons niet in. Gezellig bij de kerstboom met zijn allen voor de tv kijkend naar de All You Need Is Love kerstspecial (kerst is geen kerst zonder mijn vader en ik daarbij twee uur hebben zitten huilen). De pret begint bij ons in het gezin al vroeg. Mijn moeder heeft nu al wat kerstcadeaus binnen, ik heb al een kerst cd in de auto zitten (ik maak geen grap) en ik ben al een week op zoek naar inspiratie op Pinterest. Als je ooit mensen uitlacht omdat ze de boom op 14 november al hebben staan voor het raam: wij zijn die mensen. Sinds mijn oma is overleden vieren we geen Sinterklaas meer. Sinterklaas heeft ons nooit tegengehouden om in november de kerstboom te zetten, maar nu Sinterklaas helemaal uit beeld is bestaat er al helemaal geen rem meer.

Mijn moeder denkt altijd dat er wonderbaarlijk genoeg ineens 4287 mensen komen eten met kerst, dat is in ieder geval het aantal waar ze de boodschappen op baseert.

Kerst kent één nadeel: het eten (natuurlijk). Afvallen met kerst is een groot drama. Bij ons thuis lijnen we altijd tot kerst en dan pakken we het pas weer op na nieuwjaar. Mijn moeder denkt altijd dat er wonderbaarlijk genoeg ineens 4287 mensen komen eten met kerst, dat is in ieder geval het aantal waar ze de boodschappen op baseert. In dat opzicht is ze het evenbeeld van mijn oma. Worstenbrood, saussijzenbrood, konijn, chips, kaas, toastjes, broodjes, croissantjes, mini pizza’s, chocolade, olijven, gehaktballetjes en nog 10.000 foute dingen worden ons heel de dag voorgeschoteld. Begrijp me niet verkeerd, het liefst eet ik dat allemaal elke dag maar we weten allemaal dat het zo niet werkt. Fonduen en gourmetten, een 5 gangen diner en hapjes, wij doen het allemaal. Ik ben er verzot op maar mijn Weight Watchers app begint te piepen, schreeuwen, knipperen en slaat zwaar alarm op het moment dat ik het allemaal invoer.

Als ik pas moet stoppen als ik vol zit dan zou ik waarschijnlijk 200 kilo wegen.

Twee jaar geleden zat ik helemaal in de Weight Watchers-flow tijdens kerst en heb ik het gourmetten en het 5 gangen diner er helemaal op aangepast. De Weight Watchers kent telvrije dagen. Het is een uitkomst waar ik erg blij mee ben. Je mag tijdens het lijnen zoveel telvrije dagen inlasten als je zelf wilt. Het betekend dat je die dag voornamelijk ‘groene’ punten (powerfoods) eet, die je langer en sneller een voldaan gevoel geven. Als je lid bent bij de WW kun je in het puntenoverzicht zien wat allemaal een groen logo heeft. Dit mag je allemaal eten, zoveel als je wilt, zolang je maar stopt als je vol zit. Ik vond het mega eng. Ik eet best veel en ik dacht dat dit geen optie was voor mij. Als ik pas moet stoppen als ik vol zit dan zou ik waarschijnlijk 200 kilo wegen. Mijn WW coach adviseerde mij echt te beginnen aan de telvrije dagen en ik ben zo blij dat ik dat advies heb opgevolgd. Ik viel er juist er goed mee af en ik vond het juist fijn om af en toe anders te eten. Het was ook ideaal om met kerst te gebruiken. Geen stokbrood maar speltbrood, geen mayonaise maar knoflooksaus gemaakt met yoghurt, een lekkere salade en alleen kip, varkenshaas en biefstuk. Het was compleet volgens het boekje en helemaal niet lastig om me aan te houden. Nu ik dit aankomend jaar zo hard door wil zetten, is dit zeker iets wat ik zal doen met kerst. Een kleine aanpassing met veel verschil.

Zullen we dit jaar White Christmas dan maar 15 keer kijken pap?

Een ding is zeker, kerst moet voor mij kerst blijven. Ik zou die maand ervoor liever niets willen drinken, om vervolgens met kerst wél een worstenbroodje te eten. Kerst draait echt niet om eten, maar het hoort er zeker wel bij. Wederom is balans het codewoord. Extra sporten de week van te voren, een telvrije dag inlassen als we gaan gourmetten, chocolade niet in huis halen en gewoon eventjes nadenken wat je in je mond steekt. Ik ben positief, ik wil er helemaal voor gaan. Dit jaar niet stoppen met kerst maar opletten met kerst. Misschien wat extra kerstfilms kijken om vocht kwijt te raken door middel van huilen? ”Zullen we dit jaar White Christmas dan maar 15 keer kijken pap?”.

Tot die tijd bezoek ik bijna elke kerstshow, ben ik op zoek naar een kerstboom en versieringen en zit ik in september al volop met Michael Bublé’s White Christmas mee te blèren in de auto. Sorry mensen, ik ben psychisch niet helemaal in orde… But it’s beginning to look a lot like christmas.