The first of many: personal trainer kickoff!

tumblr_lvr42rpz9q1qd1n1bo1_1280
Zo. Dat is weer even geleden. Maar ik heb zo mijn redenen. Ik ben namelijk met iets erg leuks bezig geweest waar ik nu eindelijk eens over kan schrijven! Eind vorig jaar ben ik via Ellen en Eva in contact gekomen met een personal trainer. Ik ben toen op gesprek geweest. Het was net voordat ik het sporten weer had opgepakt en ik was in a whole different place than I am now. Het was een super emotioneel gesprek en het was zo duidelijk dat ik nog zo met mezelf in de knoop zat. Het was toen niet de tijd om met elkaar in zee te gaan en ik besloot het eerst anders aan te pakken. Zoals jullie allemaal weten gaat het sinds januari alleen maar bergopwaarts met me en buiten dat ik de resultaten behaal ik die ik wil behalen, zit ik ook al zoveel beter in mijn vel. Bijna 20 kilo lichter, plezier in het sporten terug gevonden en natuurlijk weer een stuk fitter. Enfin, kreeg ik afgelopen maand toch ineens een berichtje van Manon (de personal trainer in kwestie)! Ik had niet verwacht nog van haar te horen maar ze vroeg me nog eens langs te komen want ze had er toch nog over nagedacht en ja, misschien was nu wel de tijd. Ondertussen zijn we ongeveer twee weken verder en taaadaaa, vandaag was mijn eerste training!

ezgif.com-resize
Manon is echt niet wat je verwacht van een personal trainer. In ons gesprekje twee weken geleden zei ik tegen haar: ”Zoveel mensen hebben een verkeerd beeld van een PT, je bent zo niet wat ik verwacht!”. Ik denk dat er een heel groot verschil zit in de PT’s die je ziet in de sportschool en de trainers die echt iets voor zichzelf hebben opgericht. Manon heeft in 2015 als trainer meegedaan aan De Grote Herkansing op SBS6 en hoewel ik bijna in mijn broek scheet toen ik daarvan de beelden zag (want holy fuck, dat kan ik toch allemaal niet?), is er een wereld van verschil wat er op TV komt en hoe deze trainingen en alles daaromheen in het ‘echt’ voelen en zijn. Ze wil me in elk geval niet zien kotsen van de inspanning (dat is echt zó wel mijn beeld van een PT) terwijl ze schreeuwt dat ‘DAT ERBIJ HOORT!’, maar ze zorgt ervoor dat ik niet te ver ga en meteen iets op loop. We gaan de aankomende drie maanden met elkaar aan de slag en ik heb er echt super veel zin in. Samen denk ik dat we nog best ver gaan komen. Drie maanden trainen betekend dat we vlak voor de bruiloft stoppen en ik kan niet wachten om resultaten te zien.

IMG_2604 IMG_2608
Maar dus, vandaag. Wow. We zouden een eerste meting gaan doen en ik was reuze benieuwd. Ik sta vaak genoeg op de weegschaal om te weten wat ik weeg, maar ik had nog nooit een andere meting dan dat gedaan. Wat zou mijn vetpercentage zijn? Weet ik het. Wat is normaal? Daar ben ik toch helemaal niet in thuis joh. Dani praat me bijna de oren van m’n kop over dit soort dingen maar ik ben echt een leek als het op zulke dingen aankomt. Één ding weet ik wel. Dit had ik echt niet verwacht. Ik heb gewoon een vetpercentage van bijna 52%! Hóé dan. Ik keek echt naar beneden en ik dacht HÉH? Echt? Heftig. De naam van mijn blog is nog nooit zo toepasselijk geweest. Ook mijn spierpercentage was (shock) te laag. Ook meet je je visceraal vet, waar ik nog nooit van had gehoord maar wat (na een Google sessie thuis) beter bekend staat als buikvet. Het is in elk geval het vet rondom de organen bevindt en wat dus het ‘gevaarlijke vet’ is. Die meting viel wonder boven wonder mee. ‘Normaal’ is tussen de 1-9 en bij mij verscheen er een 8 in beeld. Alsnog wel hoog, maar niet zo hoog als je verwacht als je vetpercentage op 52% ligt. Zoals Tamara het mooi verwoorde: ‘Oké dan, nou je blijft in ieder geval leven’. Dat dus. Ik ben blij dat we de meting hebben gedaan en ik kan zo niet wachten op de volgende! Naar beneden met die fucking percentages.

Maar dus, wat gaan we doen? Filmen, dat gaan we doen. Met de billen bloot voor iedereen die het wil zien. De aankomende maanden krijgen jullie een shitload van filmpjes van mij. Trainingen, meetmomenten en absoluut veel zweetmomenten. Will it be pretty? HELL NO. Maar dit wordt mijn eigen projectje. Mijn eigen dagboekje. Mijn eigen I used to be Fat-momentje.
Ik zal een deel van de filmpjes delen, de rest staat op mijn splinternieuwe YouTube kanaal. Hieronder vind je in elk geval mijn weegmoment. En ben je mega benieuwd geworden naar de vrouw achter de stem (ik bedoel Manon ofcourse), dan kun je haar gewoon eens opzoeken via http://www.manonbosman.nl.

Let vooral op mijn screw up tijdens de eerste meting. TAKE TWO!

De aankomende tijd zal ik dus ook wat meer bloggen dan jullie van me gewend zijn. Hang in there everyone. Het belooft een avontuur te worden en het betekend veel voor me dat jullie me aan staan te moedigen aan de zijlijn. Het is iets heel anders dan jullie van me gewend zijn en trust me, ik vind het ook nog een beetje eng, maar samen komen we er wel.

Advertenties

Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

What happens in Zeelst, stays in Zeelst

tumblr_lgw2u46HYM1qgchnio1_1280

Carnaval: het feest van bier uit plastic glazen, Nederlandse nietszeggende slagers, dronken vrienden en kotsende jongeren. Het feest waar het rookverbod niet meer geldt, het café bijna wordt afgebroken en waar de kroegentochten centraal staan. Niet te vergeten de 16 jarige meisjes die met de ID van hun oudere zus tóch binnen weten te komen en blaasontstekingen oplopen vanwege de korte jurkjes. Ik hou van carnaval. Ik heb een schorre stem en de duffe oogjes om het te bewijzen. Vorige week gaf ik aan even mijn Weight Watchers dagboek te laten voor wat het is en gewoon eens te genieten van deze vijf heerlijke dagen. En heerlijk waren ze. Het voelde als een vermoeiende minivakantie. Wonder boven wonder vulde ik elke dag mijn app in, in elk geval het eten dan… Het drinken viel niet makkelijk bij te houden. Ik hoopte erop dat het bewegen, dansen, hossen en fietsen wel op zou wegen tegen de drank. Zeker de zondag en de maandag waren een uitdaging omdat rond 2 uur in de middag mijn eerste glas drank al op me stond te wachten. Waar sommige mensen hongerig worden van de drank, ben ik er zo eentje die compleet vergeet te eten. Ik weet dat het alles behalve goed is, maar de combinatie van niet eten (op mijn ontbijt na), drinken en veel hossen leverde mij toch afgevallen kilo’s op (over de 8 kilo zat ik), nu ook even afwachten of dat zo blijft de rest van de dagen. Maar ach, nieuwe week, nieuwe kansen toch?

Alle dagen ging ik samen met mijn mede ridders, indianen, vogelverschrikkers, tijgers en dalmatiërs uren de kroeg in en elke dag was het weer mega gezellig. Ik maakte vrienden met nieuwe meisjes (erg zeldzaam voor de mensen die me echt kennen), heb gedanst tot mijn voeten zeer deden, heb genoten van alle dronken gesprekken met meisjes die ik nog nooit eerder had gezien bij de toiletten, ben 10 keer bijna op m’n bek gegaan, heb mijn vriendinnen staan aanmoedigen tijdens het muilen (zoek dat maar op ja) en heb wel 150 te dronken whatsappjes gestuurd naar mensen die ik niet zou moeten appen na 15 glazen wijn. De volgende ochtend werd ik telkens wakker alsof ik overreden was door de Liefmansvrachtwagen. Hoe netjes ik de vorige dag vertrok, zo verschrikkelijk zag ik er de volgende ochtend in de spiegel uit. Ik leek The Joker wel, mijn lippenstift zat tot achter mijn oren. Leuk hé, oogschaduw met glitters? Ik vond die glitters nog terug in m’n knieholte en mijn oog traande dagen lang van alles wat ik maar op m’n ogen smeerde. Ik had hoofdpijn van al die haarbanden, had krassen op mijn handen van god weet wat en overal kwam ik vage teksten die met watervaste stift op mijn arm waren geschreven tegen. Niets raars toch? Oh ja, ook is half Zeelst geridderd met mijn nepzwaard (die ik tevens nog steeds heb, wat zeldzaam is na 3 dagen carnaval). Tsja, carnaval… wat zou je zonder moeten?

vvvvv     IMG_1988

Je komt je hele oude school tegen, oude vrienden en mensen die je elke week in de kroeg tegenkomt en daarom automatisch als vrienden gaat beschouwen. Naar een aantal zwaai ik nog even, andere ga je even 3 kussen geven. Maar dan zijn er altijd een paar die leuk blijven om mee bij te kletsen. Die mensen zie je ook echt twee keer in het jaar: met carnaval en op de kermis. Ik blijf ook het liefste gewoon in Zeelst. Geen rare fratsen, geen Eindhoven. Gewoon bekende gezichten, ook al wil je de helft helemaal niet zien. Sinds een aantal maanden is er nog een ander clubje bij gekomen: mensen die je nog even willen vertellen dat ze altijd mijn blog lezen. Een clubje dat ik zeker waardeer. Ik ben niet zo goed in het aannemen van complimenten en ben een beetje sociaal awkward als je erover begint, maar voor iedereen die er iets over heeft gezegd: bedankt! En dan is er nog die ene die je echt bijblijft, die ene die van de andere kant van de kroeg schreeuwt dat ik de reden ben dat ze een avondje kwam carnavallen want ”We zijn nog jong Lis! En jij had helemaal gelijk in je blog! Blijven schrijven meiske, want je bent m’n inspiratie!”. Thanks Lieve Mel, wij rocken dit!

En nu? Terug naar het normale leven. Terug naar mijn WW app invullen, terug naar de cursus op woensdag en terug naar het sporten. En stiekem, is dat best weer fijn. What happens in Zeelst, stays in Zeelst… Én door (met een carnavalsdeuntje op de achtergrond).

scwsasdcsaca

The only way is UP

Pixars-UP-Wallpaper

Vijftien dagen ben ik al bezig met mijn vernieuwde levensstijl. Om eerlijk te zijn: het voelt godverdomme al als een eeuwigheid. Ben ik nou nog steeds niet 50 kilo lichter? Helaas. Hoewel mijn hoofd wel in ‘the game’ is, is mijn lijf nog druk aan verwerken wat ik eigenlijk aan het doen ben. Ik mag absoluut niet klagen, twee weken bezig en 5 kilo afgevallen. De eerste 5 kilo stelt (voor mij) nooit zoveel voor. Fijn dat het eraf is natuurlijk, 5 kilo blijft een zak aardappelen. Jammer genoeg ziet het er nooit uit alsof die zak aardappelen ook daadwerkelijk van je lijf is gevallen maar het helpt me wel als motivatie. Als ik een week loop te mokken dat er maar een kilo vanaf is, dan bedenk ik me dat een kilo gehakt eigenlijk best wel een groot pak vlees is en dat ben je dan aan gewicht kwijt.

”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.”

Vorige week ben ik weer voor het eerst naar de Weight Watchers geweest. Ik haalde mijn bijna stoffige mapje weer tevoorschijn en liep (ja, ik ben gaan lopen) samen met mijn vader in een recordtempo van 35 minuten naar Veldhoven dorp om ons daar te wegen, kennis te maken met onze coach en om te horen wat zij deze week te zeggen had. Het is voor sommige misschien moeilijk te geloven, maar ik vind het leuk om daarheen te gaan. Je zit daar natuurlijk ‘leuker’ wanneer je ook daadwerkelijk bent afgevallen die week, maar hoe dan ook ben je wijzer wanneer je om half 9 weer de deur uitloopt. Eenmaal daar, moet je je natuurlijk wegen. Ik weet dat er een verschil zit in of je om 8 uur in de ochtend op de weegschaal staat in je ondergoed of wanneer je om half 8 in de avond op de weegschaal gaat staan bij de Weight Watchers in al je kleren. 2,4 kilo scheelde dat bij mij precies. Zachtjes zei de coach wat ik woog. ”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.” Deze keer is het ook echt waar. Iedereen bij de Weight Watchers is daar met een doel en ik voel me op mijn gemak bij dit gezelschap, ik voel geen afkeurende blikken, alleen maar steun. Jammer dat je je zo niet overal voelt, maar dat er situaties zijn waarin je je wel veroordeeld voelt. Enfin, de cursus voelde als een nieuw begin maar tevens voelde ik ook het vertrouwde ”thuiskomen” wat ik heb bij de Weight Watchers. Dit gaat helemaal goed komen.

Een paar kilo later (lees lichter) stond het weekend voor de deur. Dit zijn de momenten om sterk te zijn. Niet omdat ik mezelf in de hand moet houden, maar omdat dat vertrouwde ritme van de week onder je voeten weg valt. Mezelf opsluiten is geen optie. Mee naar de kroeg klinkt veel beter. Zelfs met Cola Light. Gelukkig geven mijn vrienden me geen gevoel alsof ik ze in de steek laat (de meeste dan). Ik weet best wel dat ik gezelliger ben met een glas wijn dan met een glas light frisdrank, maar het is nu gewoon even niet anders. Met mijn aantal punten, weekpunten en punten die ik verdien uit het sporten zou ik best een fles wijn kunnen drinken. Kunnen. Maar ik wil het niet. Nu in elk geval niet. Want ik ben pas 15 dagen bezig. Niet een eeuwigheid zoals mijn ongeduldige ik soms denkt. Ik moet nu even doorpakken. Falen is geen optie. The only way is up! Al moet mijn weegschaal juist ‘down’. Dus daar stond ik dan vrijdag met mijn colaatje. Super tof. Vooral leuk als je een aantal keer moet uitleggen waarom. Nou gewoon, daarom. Bemoei je met je eigen drinken. Als je vervolgens zaterdagochtend (lees middag) wakker wordt, is dat stralende en frisse gevoel wel helemaal fijn.

”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?”

Zaterdag besloten mijn vriendinnen op stap te gaan naar Eindhoven. Meer alcoholverleidingen. Nog toffer. Zucht. Eerst maar eens Hoogeloon onveilig maken in de carnavalswinkel. Leuk allemaal pakjes die je toch niet past. Great. Niet goed voor mijn humeur. Op de terugweg zijn we gestopt bij de Weefkamer waar we met zijn allen hebben gegeten. De Weefkamer is een soort van veredelde friettent en ik zat met mijn Weight Watchers-app in de aanslag om de menukaart te analyseren. ”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?” Gelukkig hadden we een begripvolle vrouw in de bediening en 5 minuten later kwam ze aan met een keukenweegschaal zodat ik alles kon afwegen. Kleine frietjes blijken helemaal niet zo klein te zijn. 335 gram: heel veel punten. Gelukkig heb ik het ontbijt gemist door het uitslapen en kon ik wat spelen met mijn punten. Uiteindelijk kwam ik uit, gelukkig. Op het moment dat ik over mijn dagtotaal heen zit begin ik namelijk al te panieken want dan voelt het alsof ik controle verlies. Uiteindelijk heb ik ook het avondje stappen in Eindhoven overgeslagen. 19 alcoholvrije dagen. Dat had ik een jaar geleden vast niet geloofd. Carnaval komt er echter aan en ik weet dat dat sowieso een chaos gaat worden en een inslag op mijn verdiende WW-punten.

Mijn zondag besloot ik ook niet lui door te brengen. ”Beweging” is namelijk ook een belangrijk punt bij de WW. Je kan dagelijks Activpoints bijhouden die staan voor de beweging die je hebt gehad die dag. Ik ben zondag daarom 5 uur lang (ik begrijp nog steeds niet hoe dat mogelijk is) in een heel bewegelijk tempo mijn huis gaan poetsen. Het leuke is dat je dit ook in je WW app kan invoeren. Zo voelde het toch alsof ik iets had gedaan. Ik werd beloont door een groot bord mosselen bij mijn ouders thuis, die heel weinig punten bevatten. Heerlijk!

Naamloos

Ondanks dat ik deze week ook weer goed ben doorgekomen, voel ik dat ik mezelf nog aan het straffen ben voor dat frietje. Mijn vader is in totaal al meer dan 6 kilo afgevallen en ik voel mijn voorspelde druk al. Ik moet dit ook goed doen, ik moet dit kunnen. Gisteren zat ik op de bank met mijn maaltijdsalade toen ik aan mijn broertje verkondigde: ”Ik sla het sporten vanavond een keertje over denk ik..” Maar na een aantal minuten dacht ik weer aan dat frietje van zaterdag. Ik zette mijn Netflix snel uit. ”Ga je toch?” vroeg Bas. ”Ja, ik ga toch”. Want er is geen mogelijkheid tot falen bedenk ik me, the only way is UP.

Assemble the army

Kingdom-of-Heaven2

”Yes!” zei ik vanochtend toen ik alleen in mijn klerenkamer op de weegschaal ging staan. Twee kilo afgevallen gaf hij aan. Positief! Het begin is dus gemaakt, thank god. Het was een week die erg goed is verlopen, wellicht niet met de hoeveelheid sporten wat ik eigenlijk zou willen maar hé, alles op z’n tijd.

De Weight Watchers hebben een nieuw programma ontwikkeld. Van Pro Points gaan we ineens naar Smart Points. Heel de WW community is over de flos. Ik moet bekennen dat ik er tot op heden erg blij mee ben juist. Mijn online dagboek gaf aan dat ik vanaf heden 53 punten mocht eten per dag. Jullie zegt het misschien niet zoveel, maar 53 punten is echt veel. 53 punten staat gelijk aan 23 boterhammen of 25 Sultana koeken, 9 Bossche Bollen of 2500 gram kipfilet. Maandag begon ik met het invullen van alles wat ik had gegeten en ik had 21 punten over. Hoe krijg ik dat nou weer voor elkaar? Het kan toch niet zo zijn dat ik maar iets moet gaan eten omdat ik mijn punten op moet eten? Mensen in mijn omgeving zeggen meteen: ”Dan eet je die punten toch niet op? Het is toch niet erg als je minder eet?” Nou jawel. Het is de bedoeling dat ik al mijn punten op maak want dat is het aantal punten dat is vastgesteld op basis van mijn gewicht, lengte, soort werk, manier van eten en mijn hoeveelheid sporten. Te weinig eten is sowieso niet de manier om af te vallen en in de meeste gevallen val je er ook niet vanaf. Onderstaande kwam ik tegen en beschrijft perfect wat ik altijd in mijn boeren vocabulaire probeer uit te leggen.

Omdat we door te veel eten aankomen, lijkt het voor veel mensen logisch dat je van te weinig eten zal afvallen. Het klopt dat je afvalt als je minder calorieën binnenkrijgt dan je lichaam verbruikt. Maar als je lichaam te weinig eten binnenkrijgt, zal het denken dat er niet genoeg voedsel beschikbaar is en zal het er alles aan doen om het voedsel dat er is vast te houden.

Of beter gezegd, ons lichaam zal dan juist vet vasthouden, omdat het als het ware in de ‘overlevingsmodus’ overgaat. En een logisch gevolg daarvan is natuurlijk dat we niet zullen afvallen. Tevens breekt je lichaam door het gebrek aan voedsel spiermassa af voor het produceren van energie. Dit heeft een vertraagd metabolisme als gevolg, iets wat je wilt voorkomen.

Zodra ik afval bij de Weight Watchers gaan mijn punten ook naar beneden. Ik kan natuurlijk niet blijven afvallen als ik elke dag 53 punten eet. Mijn lichaam zal gaandeweg minder nodig hebben en daarom past de WW het aantal punten aan, aan de hand van wat ik afval.

Heel veel mensen om me heen hebben het nieuwe jaar als kans aangepakt om weer te beginnen met afvallen. Op mijn werk staat afvallen ook centraal; trakteert er iemand Negerzoenen (zoenen moet ik ze eigenlijk noemen…) dan worden er ook wortels gekocht. Samen met Willemijn fantaseren over wat we zouden doen als we dun waren (zij heeft overigens gewoon een figuur waar ik een moord voor zou doen). We zouden elke dag Mcdonalds eten en één dag in de week iets gezonds i.p.v. alle dagen gezond en één dag frietjes of iets anders lekkers. We zouden alleen nog maar brood eten en geen yoghurt meer. Chocolade en Bossche Bollen wanneer we maar willen. En saucijzenbroodjes, worstenbroodjes en pizza. Oké, nu heb ik honger.

Het stomme is dat ik al het bovenstaande best mag hebben. Een Big Mac is 16 punten. Ik heb er 53 op een dag en als ik graag een Big Mac wil eten als avondeten omdat ik daar 16 punten voor over heb, dan mag dat echt wel. Ik moet 9 punten inleveren voor een saucijzenbroodje. Dat heb ik er best voor over! Zoals Dani het mooi zei: ”Niets is verkeerd, zolang het maar in je Macro’s past”. Voor mij geldt hetzelfde. Niets is verkeerd, zolang ik met mijn punten uitkom. De truc is natuurlijk wel om zoveel mogelijk te kunnen eten voor het minst aantal punten. Dat is ook de reden waarom ik me dagelijks volstouw met groentes (die 0 punten hebben) en ik 736298 keer per dag naar de wc moet van al dat water. Maar de eerste twee kilo is eraf! Uit mijn vorige strijd tegen de kilo’s weet ik als geen ander dat het nu nog makkelijk is en dat de echte battle na de 15 kilo pas komt. Maar ik ben er klaar voor! Kom maar op!! Ik heb mijn zwaard geslepen, mijn geweer geladen en mijn harnas aangetrokken: laat dat gevecht maar komen! Assemble the army!

Mochten jullie het je afvragen; ja, ik probeer mijn bloggen aan mijn liefde voor film te koppelen. Vorige week haalde ik de Hungergames aan (geweldige boeken), die uiteraard fantastisch zijn. Deze blog een referentie naar Kingdom of Heaven, een van de gaafste ”sword movies”  die ik ken (én met Orlando Bloom en Liam Neeson! LIKE!).

Burgers en verjaardagsplannen

o-HAMBURGERS-facebook

Afgelopen vrijdag besloot ik de kroeg weer eens in te duiken en dat heb ik geweten zaterdag. Een van mijn grootste katers ever dook zaterdagochtend op. Het resulteerde in veel drinken en slapen tot kwart voor 3. Die avond zou ik met mijn vriendinnen Eindhoven in gaan maar mijn kater had zich ondertussen omgezet naar een beroerd gevoel dat niet met de wijn van de avond daarvoor te maken had. Ik zwaaide mijn vriendinnen braaf uit en ben mijn bed ingekropen met Geordie Shore op mijn laptop. Zondag zou ik gaan lunchen met een vriendin van mij bij een nieuw tentje in Veldhoven. Helaas hadden wij, als twee dozen, niets van tevoren gecheckt en stonden wij voor een dichte deur. Fuck, niet open op zondag. Dan maar naar Valkenswaard. Ondanks dat dit jaar toch al een beetje kapot is (met mijn verjaardag en kerst om de hoek), wilde ik toch lekker een salade o.i.d. pakken. Jill koos echter een Bacon Burger als lunch en het water liep echt uit mijn mond van de beschrijving. Doen of niet doen? De hoeveelheid punten van de Weight Watchers vlogen om mijn oren en ik was bang dat als ik alles in zou voeren op mijn app dat ze mijn lidmaatschap dan per direct zouden verbreken. ”Heeft u uw keuze kunnen maken? Ja, doe mij maar een Bacon Burger. Ja, mij ook”. Gewoon gedaan dus, zwakke ziel dat ik ben. Een mega burger, uienringen, chips en friet. My oh my. Waar ben ik aan begonnen. Na de burger en een paar frietjes ontplofte Jill en ik bijna. Vervolgens hebben we 3 uur op de bank gezeten, ik met mijn broek open want we zaten zó vol. ’s Avonds ontving ik een berichtje: ”Ik heb nog steeds geen honger”. ”Ik ook niet” antwoordde ik terug om half 9. Uiteindelijk ben ik vroeg naar bed gegaan zonder nog iets te eten die dag. Niet alleen vanwege het vol zitten maar ook omdat ik me weer zo beroerd begon te voelen.

Naamloos

Maandagochtend brak vroeg aan en het beroerde gevoel was nog niet weg, ik voelde me zelfs nog slechter. Nog een dag mijn bed in dan maar. Tussen het gehoest door lekker een kippensoepje weggeslurpt. Ziek zijn is meestal goed voor de lijn. De dagen daarna meestal niet. In mijn geval helemaal niet. Helaas moest ik gisteren mijn sporten afzeggen, waar ik super van baalde, en ruilde ik mijn sportschoenen in voor mijn rendierpantoffels (thanks Nancy, ze zijn geweldig) en de warmte van mijn bed. Gisteren en vandaag besloten het werken maar een kans te geven (wat goed gaat op wat snotteren en hoestbuien na). Mijn kippensoep is ingeruild voor een Weight Watchers maaltijd die mijn vader heeft klaargemaakt. Super fijn. Misschien is die burger dan niet zo’n aanslag geweest als ik het heb weten te verdelen over een paar dagen. Tja, maak dat de kat maar eens wijs. Ik geloof het in elk geval wel.

Aankomend weekend word ik 25. Iedereen die me een beetje kent, weet dat ik (in tegenstelling tot veel andere) mijn verjaardag erg graag vier. Dit jaar moet ik mijn feestje helaas een keer voorbij laten gaan. Dat betekend echter niet dat ik het verder niet ‘vier’. Donderdag ga ik met 9 collega’s uit eten bij Si Senõr in Eindhoven, vrijdag ben ik vrij en ga ik een dagje zwemmen met mijn vriendinnen en daarna duiken we de kroeg in om met klokslag 12 uur shotjes naar binnen te gooien en mijn kwart eeuw te vieren. Zaterdag komt er nog wat familie langs en ’s avonds gaan we lekker fonduen! Of te wel: een hoop calorieën, drank en lol. Althans op dat laatste hopen we.

Ondanks dat ik altijd zin heb in mijn verjaardag, vind ik het ook altijd heel erg fijn dat het voorbij is. Wanneer mijn verjaardag is geweest is het namelijk al snel weer kerst en laat ik dat nou nóg leuker vinden dan mijn verjaardag. Al weken tel ik af. De kerstliedjes zijn weer op de radio, de cadeaus liggen al onder de boom, de gerechten zijn al uitgezocht en de spanning groeit met de dag. Dit jaar ga ik voor het eerst iets heel erg leuks doen in de week voor kerst: naar de opnames van de All You Need Is Love kerstspecial (oh my god zin in!). Een droom die uitkomt! Maar daarover meer in mijn volgende blog. Voor nu laat ik jullie achter met de zin om hamburgers te eten… die overigens helemaal niet zo heel slecht voor je zijn als je ze maakt zoals de Weight Watchers aangeven (met tartaar, de echte hamburgerbroodjes, zonder kaas en zonder teveel saus).

”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.