Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

What happens in Zeelst, stays in Zeelst

tumblr_lgw2u46HYM1qgchnio1_1280

Carnaval: het feest van bier uit plastic glazen, Nederlandse nietszeggende slagers, dronken vrienden en kotsende jongeren. Het feest waar het rookverbod niet meer geldt, het café bijna wordt afgebroken en waar de kroegentochten centraal staan. Niet te vergeten de 16 jarige meisjes die met de ID van hun oudere zus tóch binnen weten te komen en blaasontstekingen oplopen vanwege de korte jurkjes. Ik hou van carnaval. Ik heb een schorre stem en de duffe oogjes om het te bewijzen. Vorige week gaf ik aan even mijn Weight Watchers dagboek te laten voor wat het is en gewoon eens te genieten van deze vijf heerlijke dagen. En heerlijk waren ze. Het voelde als een vermoeiende minivakantie. Wonder boven wonder vulde ik elke dag mijn app in, in elk geval het eten dan… Het drinken viel niet makkelijk bij te houden. Ik hoopte erop dat het bewegen, dansen, hossen en fietsen wel op zou wegen tegen de drank. Zeker de zondag en de maandag waren een uitdaging omdat rond 2 uur in de middag mijn eerste glas drank al op me stond te wachten. Waar sommige mensen hongerig worden van de drank, ben ik er zo eentje die compleet vergeet te eten. Ik weet dat het alles behalve goed is, maar de combinatie van niet eten (op mijn ontbijt na), drinken en veel hossen leverde mij toch afgevallen kilo’s op (over de 8 kilo zat ik), nu ook even afwachten of dat zo blijft de rest van de dagen. Maar ach, nieuwe week, nieuwe kansen toch?

Alle dagen ging ik samen met mijn mede ridders, indianen, vogelverschrikkers, tijgers en dalmatiërs uren de kroeg in en elke dag was het weer mega gezellig. Ik maakte vrienden met nieuwe meisjes (erg zeldzaam voor de mensen die me echt kennen), heb gedanst tot mijn voeten zeer deden, heb genoten van alle dronken gesprekken met meisjes die ik nog nooit eerder had gezien bij de toiletten, ben 10 keer bijna op m’n bek gegaan, heb mijn vriendinnen staan aanmoedigen tijdens het muilen (zoek dat maar op ja) en heb wel 150 te dronken whatsappjes gestuurd naar mensen die ik niet zou moeten appen na 15 glazen wijn. De volgende ochtend werd ik telkens wakker alsof ik overreden was door de Liefmansvrachtwagen. Hoe netjes ik de vorige dag vertrok, zo verschrikkelijk zag ik er de volgende ochtend in de spiegel uit. Ik leek The Joker wel, mijn lippenstift zat tot achter mijn oren. Leuk hé, oogschaduw met glitters? Ik vond die glitters nog terug in m’n knieholte en mijn oog traande dagen lang van alles wat ik maar op m’n ogen smeerde. Ik had hoofdpijn van al die haarbanden, had krassen op mijn handen van god weet wat en overal kwam ik vage teksten die met watervaste stift op mijn arm waren geschreven tegen. Niets raars toch? Oh ja, ook is half Zeelst geridderd met mijn nepzwaard (die ik tevens nog steeds heb, wat zeldzaam is na 3 dagen carnaval). Tsja, carnaval… wat zou je zonder moeten?

vvvvv     IMG_1988

Je komt je hele oude school tegen, oude vrienden en mensen die je elke week in de kroeg tegenkomt en daarom automatisch als vrienden gaat beschouwen. Naar een aantal zwaai ik nog even, andere ga je even 3 kussen geven. Maar dan zijn er altijd een paar die leuk blijven om mee bij te kletsen. Die mensen zie je ook echt twee keer in het jaar: met carnaval en op de kermis. Ik blijf ook het liefste gewoon in Zeelst. Geen rare fratsen, geen Eindhoven. Gewoon bekende gezichten, ook al wil je de helft helemaal niet zien. Sinds een aantal maanden is er nog een ander clubje bij gekomen: mensen die je nog even willen vertellen dat ze altijd mijn blog lezen. Een clubje dat ik zeker waardeer. Ik ben niet zo goed in het aannemen van complimenten en ben een beetje sociaal awkward als je erover begint, maar voor iedereen die er iets over heeft gezegd: bedankt! En dan is er nog die ene die je echt bijblijft, die ene die van de andere kant van de kroeg schreeuwt dat ik de reden ben dat ze een avondje kwam carnavallen want ”We zijn nog jong Lis! En jij had helemaal gelijk in je blog! Blijven schrijven meiske, want je bent m’n inspiratie!”. Thanks Lieve Mel, wij rocken dit!

En nu? Terug naar het normale leven. Terug naar mijn WW app invullen, terug naar de cursus op woensdag en terug naar het sporten. En stiekem, is dat best weer fijn. What happens in Zeelst, stays in Zeelst… Én door (met een carnavalsdeuntje op de achtergrond).

scwsasdcsaca

The only way is UP

Pixars-UP-Wallpaper

Vijftien dagen ben ik al bezig met mijn vernieuwde levensstijl. Om eerlijk te zijn: het voelt godverdomme al als een eeuwigheid. Ben ik nou nog steeds niet 50 kilo lichter? Helaas. Hoewel mijn hoofd wel in ‘the game’ is, is mijn lijf nog druk aan verwerken wat ik eigenlijk aan het doen ben. Ik mag absoluut niet klagen, twee weken bezig en 5 kilo afgevallen. De eerste 5 kilo stelt (voor mij) nooit zoveel voor. Fijn dat het eraf is natuurlijk, 5 kilo blijft een zak aardappelen. Jammer genoeg ziet het er nooit uit alsof die zak aardappelen ook daadwerkelijk van je lijf is gevallen maar het helpt me wel als motivatie. Als ik een week loop te mokken dat er maar een kilo vanaf is, dan bedenk ik me dat een kilo gehakt eigenlijk best wel een groot pak vlees is en dat ben je dan aan gewicht kwijt.

”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.”

Vorige week ben ik weer voor het eerst naar de Weight Watchers geweest. Ik haalde mijn bijna stoffige mapje weer tevoorschijn en liep (ja, ik ben gaan lopen) samen met mijn vader in een recordtempo van 35 minuten naar Veldhoven dorp om ons daar te wegen, kennis te maken met onze coach en om te horen wat zij deze week te zeggen had. Het is voor sommige misschien moeilijk te geloven, maar ik vind het leuk om daarheen te gaan. Je zit daar natuurlijk ‘leuker’ wanneer je ook daadwerkelijk bent afgevallen die week, maar hoe dan ook ben je wijzer wanneer je om half 9 weer de deur uitloopt. Eenmaal daar, moet je je natuurlijk wegen. Ik weet dat er een verschil zit in of je om 8 uur in de ochtend op de weegschaal staat in je ondergoed of wanneer je om half 8 in de avond op de weegschaal gaat staan bij de Weight Watchers in al je kleren. 2,4 kilo scheelde dat bij mij precies. Zachtjes zei de coach wat ik woog. ”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.” Deze keer is het ook echt waar. Iedereen bij de Weight Watchers is daar met een doel en ik voel me op mijn gemak bij dit gezelschap, ik voel geen afkeurende blikken, alleen maar steun. Jammer dat je je zo niet overal voelt, maar dat er situaties zijn waarin je je wel veroordeeld voelt. Enfin, de cursus voelde als een nieuw begin maar tevens voelde ik ook het vertrouwde ”thuiskomen” wat ik heb bij de Weight Watchers. Dit gaat helemaal goed komen.

Een paar kilo later (lees lichter) stond het weekend voor de deur. Dit zijn de momenten om sterk te zijn. Niet omdat ik mezelf in de hand moet houden, maar omdat dat vertrouwde ritme van de week onder je voeten weg valt. Mezelf opsluiten is geen optie. Mee naar de kroeg klinkt veel beter. Zelfs met Cola Light. Gelukkig geven mijn vrienden me geen gevoel alsof ik ze in de steek laat (de meeste dan). Ik weet best wel dat ik gezelliger ben met een glas wijn dan met een glas light frisdrank, maar het is nu gewoon even niet anders. Met mijn aantal punten, weekpunten en punten die ik verdien uit het sporten zou ik best een fles wijn kunnen drinken. Kunnen. Maar ik wil het niet. Nu in elk geval niet. Want ik ben pas 15 dagen bezig. Niet een eeuwigheid zoals mijn ongeduldige ik soms denkt. Ik moet nu even doorpakken. Falen is geen optie. The only way is up! Al moet mijn weegschaal juist ‘down’. Dus daar stond ik dan vrijdag met mijn colaatje. Super tof. Vooral leuk als je een aantal keer moet uitleggen waarom. Nou gewoon, daarom. Bemoei je met je eigen drinken. Als je vervolgens zaterdagochtend (lees middag) wakker wordt, is dat stralende en frisse gevoel wel helemaal fijn.

”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?”

Zaterdag besloten mijn vriendinnen op stap te gaan naar Eindhoven. Meer alcoholverleidingen. Nog toffer. Zucht. Eerst maar eens Hoogeloon onveilig maken in de carnavalswinkel. Leuk allemaal pakjes die je toch niet past. Great. Niet goed voor mijn humeur. Op de terugweg zijn we gestopt bij de Weefkamer waar we met zijn allen hebben gegeten. De Weefkamer is een soort van veredelde friettent en ik zat met mijn Weight Watchers-app in de aanslag om de menukaart te analyseren. ”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?” Gelukkig hadden we een begripvolle vrouw in de bediening en 5 minuten later kwam ze aan met een keukenweegschaal zodat ik alles kon afwegen. Kleine frietjes blijken helemaal niet zo klein te zijn. 335 gram: heel veel punten. Gelukkig heb ik het ontbijt gemist door het uitslapen en kon ik wat spelen met mijn punten. Uiteindelijk kwam ik uit, gelukkig. Op het moment dat ik over mijn dagtotaal heen zit begin ik namelijk al te panieken want dan voelt het alsof ik controle verlies. Uiteindelijk heb ik ook het avondje stappen in Eindhoven overgeslagen. 19 alcoholvrije dagen. Dat had ik een jaar geleden vast niet geloofd. Carnaval komt er echter aan en ik weet dat dat sowieso een chaos gaat worden en een inslag op mijn verdiende WW-punten.

Mijn zondag besloot ik ook niet lui door te brengen. ”Beweging” is namelijk ook een belangrijk punt bij de WW. Je kan dagelijks Activpoints bijhouden die staan voor de beweging die je hebt gehad die dag. Ik ben zondag daarom 5 uur lang (ik begrijp nog steeds niet hoe dat mogelijk is) in een heel bewegelijk tempo mijn huis gaan poetsen. Het leuke is dat je dit ook in je WW app kan invoeren. Zo voelde het toch alsof ik iets had gedaan. Ik werd beloont door een groot bord mosselen bij mijn ouders thuis, die heel weinig punten bevatten. Heerlijk!

Naamloos

Ondanks dat ik deze week ook weer goed ben doorgekomen, voel ik dat ik mezelf nog aan het straffen ben voor dat frietje. Mijn vader is in totaal al meer dan 6 kilo afgevallen en ik voel mijn voorspelde druk al. Ik moet dit ook goed doen, ik moet dit kunnen. Gisteren zat ik op de bank met mijn maaltijdsalade toen ik aan mijn broertje verkondigde: ”Ik sla het sporten vanavond een keertje over denk ik..” Maar na een aantal minuten dacht ik weer aan dat frietje van zaterdag. Ik zette mijn Netflix snel uit. ”Ga je toch?” vroeg Bas. ”Ja, ik ga toch”. Want er is geen mogelijkheid tot falen bedenk ik me, the only way is UP.

”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.

Dear fat, prepare to die…

IMG_0432

”Sorry, maar ik kan er niets aan doen” zeg ik afgelopen donderdagavond als de tranen over mijn gezicht lopen. Deze avond heb ik afgesproken om samen met Ellen (mijn nicht, je weet wel, die gaat trouwen enzo) een personal trainer te bezoeken. Ellen was zo lief geweest haar te mailen en haar te vertellen over mij. De mail was een reality check maar Ellen had hoe dan ook meer dan gelijk en beschreef mijn situatie precies hoe het was. Ik was enthousiast en twee weken later zat ik dan ook mijn hele levensverhaal te vertellen in Waalre. Ondanks dat je heel je verleden en alle gedachten in je hersenpan hebt zitten, lijkt het soms pas de waarheid als je het uitspreekt. Ik kan de dingen die ik heb verteld die donderdag honderd keer vertellen tegen mensen zonder dat ik me er emotioneel bij voel maar vorige week kwam even alles eruit. Heftig, maar ook prettig. Even je hart luchten voelt toch ook wel prettig. De eerste die ik sprak na dat gesprek was mijn vader. Ondanks dat hij wellicht niet helemaal door heeft wat een personal trainer inhoudt, gaf hij me toch het fijnste advies van alle mensen die ik heb gesproken. Want uiteindelijk had ik een keuze te maken: doe ik het of doe ik het niet?

Maar de waarheid is dat hij niet alleen zwak is geworden, ik ben ook zwak geworden.

Fijn is dat, een vader waar je een goeie band mee hebt. Buiten dat ons pap en ik veel dezelfde interesses hebben en hij me altijd aan het lachen maakt, hebben we ook een ding gemeen: onze eindeloze problemen met ons gewicht. De weegschaal is onze vijand. De weegschaal is Satan! Verbranden die handel. Ahum. Wij lopen vaak tegen dezelfde problemen aan en mijn verhalen zijn als geen ander herkenbaar voor hem. Afgelopen vrijdag werd hij 57 jaar en gisteren besloten we het te vieren zoals we het bij de Blommertjes thuis gewend zijn te vieren: met eten. We besloten met zijn vijven te gourmetten. Gezellig kletsen, eten, wijntje erbij (ik niet dan want ik hou me nog steeds braaf aan mijn non-alcohol beleid). Gezellig is het eigenlijk altijd wel. Uiteraard komt onze struggle ook weer aan bod. ”Tja, maandag weer beginnen” zegt mijn vader. Ik lach. Dat zeg ik ook altijd, vertel ik hem, dat we dit nog durven te zeggen en dat ik dit nog durf te schrijven op mijn blog. ”We zijn zwak geworden”. Daar is hij mee eens. Ik weet nog als kind, dat wanneer hij weer even wat kilo’s af moest vallen, dat hij dat dan deed vol discipline. Al aten wij frietjes, at hij bietjes. Ik kan me dat doorzettingsvermogen nog herinneren. Dat heeft me altijd wel geïnspireerd, ik heb hem sowieso altijd wel als een voorbeeld gezien. Maar de waarheid is dat hij niet alleen zwak is geworden, ik ben ook zwak geworden. Hoewel mijn kilo’s er dan weer aangeslopen zijn, ik heb het zelf laten gebeuren. Als ik niet ben afgevallen in een week tijd of in een maand, ben ik daar zelf verantwoordelijk voor. Het is echter zo dat wanneer het mislukt, wanneer ik een keer niet ben afgevallen, dat ik dan meteen de handdoek in de ring ga gooien. Of een excuus verzin. Ik wil alleen niet zwak zijn. Ik wil sterk zijn. Hoewel het maandag is en ik het echt niet meer durf te zeggen: deze week ga ik er weer voor. Gisteren heb ik me ingeschreven bij een nieuwe sportschool. Ik ga ergens de kracht vandaan halen om niet meer zwak te zijn.

12072721_1036566126405421_81732700904847394_n

Dit weekend was een perfect weekend om alles een keer op een rijtje te zetten. Ik had dit weekend namelijk een logé waardoor ik veel tegen ‘mezelf’ kon praten: ons Bo. De hond van mijn ouders kwam een weekend logeren. Hoewel een hond op een flatje niet altijd even fijn is, is het wel fijn om tijdens het wandelen te denken over van alles. Een week geleden heeft mijn vader me een stukje van mijn eigen wijk laten zien. Terwijl ik nooit verder kom dan mijn eigen straat, is hij hier opgegroeid en bestaat de wijk uit herinneringen van vroeger. Dit rondje heb ik dit weekend twee keer gelopen met Bo en in dat heerlijke zonnetje zag alles er minder somber uit. Eenmaal thuis heb ik als een of andere psycho alleen maar tegen Bo zitten praten. Wel handig dat er dit maal een dier was om tegen te praten, normaal doe ik dat namelijk tegen mezelf. Na het eten bij mijn ouders gisteren heb ik Bo weer overgedragen aan haar ‘echte’ baasjes. Toen ik thuis kwam was het toch ineens heel stil. Niet dat mij dat weerhield van praten tegen het niets. Om 9 uur ben ik heel mijn huisje nog gaan poetsen. Om half 11 was alles schoon en plofte ik nog even op de bank. Heerlijk rustig was het in mijn hoofd. Orde in mijn huis zorgt ook voor orde in mijn hoofd. Precies waar ik van hou.
Tijd om de knoop door te hakken.

IMG_1119
Na een hoop wikken en wegen heb ik in ieder geval besloten het plan met de personal trainer niet door te zetten. Niet vanwege het missen van de ‘klik’, niet omdat ik denk dat het niet gaat werken maar vanwege mijn (financiële) middelen. Het gesprek heeft me in elk geval wel een wake up call bezorgd. Ik ga daar mijn kracht proberen vandaan te halen. Gisteravond kwam nogmaals dat besef: ik heb alles. Ik heb zoveel. Mijn eigen huis, een leuke vaste baan, super ouders, het beste broertje, de leukste vrienden, een prachtige familie, een auto, eten en drinken. Ik ben pas 24 en ik heb alles. Maar ik heb mezelf nog niet helemaal. Het recept voor geluk is er, maar het hoofdingrediënt mist. Ik hou nog niet van mezelf. Dat inzicht heb ik gekregen en het klinkt zo cliché, maar de clichés zijn meestal wel waar. Het is een grote cirkel, het heeft allemaal met elkaar te maken. Eerst maar eens minder zwak worden, minder zwak zijn en dan maar hopen dat ik dat cirkeltje eens kan onderbreken. Wie weet heb ik over een tijdje dan ook écht álles. Dit punt probeer ik te zien als nieuw begin, een keerpunt.

Dear fat, prepare to die…

Writer’s block strikes again

tumblr_static_2dzr5py4w0g0wsc44w0g0go8w

Fuck, weer een writer’s block. Mijn hoofd is zo vol dat het leeg lijkt. Even dacht ik dat het ook een bijwerking zou zijn van mijn medicijnen die ik sinds twee weken netjes slik. Sinds ik vier jaar geleden terug kwam van mijn stage in Curaçao heb ik geregeld last van een slechte huid. Toen het een paar maanden geleden weer op begon te spelen, dacht ik dat het lag aan mijn eetpatroon. Maar ook daar kan ik geen patroon in vinden. Het probleem was dat het erger werd, al at ik gezond genoeg en dronk ik zeker genoeg water. Een bezoekje aan de dokter later zit ik zeker een maand opgescheept met het vervelendste medicijn dat ik ken: Roacutane. Ik mag niet drinken, mijn huid wordt droog en ik word er depressief van. Great. Je moet voor de grap eens de bijsluiter lezen, alleen daar word je al depressief van. Vier jaar geleden heb ik 7 maanden lang dit medicijn geslikt en ik weet nu hoe blij ik was dat ik er eindelijk weer vanaf was. Ik ben toen eerder gestopt met mijn kuur dan eigenlijk moest. Wellicht is mijn straf daarvoor dat het telkens terug komt. Over een maand kijken we weer verder, is het nog steeds niet weg? Dan gooien we er nog 30 pillen tegenaan. Eens kijken hoeveel maanden ik het deze keer weet vol te houden. Maar elk nadeel heeft zijn voordeel: verplicht niet mogen drinken is natuurlijk wel heel handig voor de lijn.

Ik heb mijn nicht opgedragen mij mee te slepen naar de lessen, weg van die verleidelijke bank en mijn grote liefde (Netflix)…

In de week dat ik begon met de Roacutane had ik meteen mijn eerste breekpunt. Ik was er klaar mee, ik was alles zat en was vooral mezelf helemaal beu. Met een avondvullend programma van adviezen besloot ik de volgende dag al veranderingen te maken. Ik besloot mijn abonnement op te zeggen bij mijn huidige sportschool. Ondanks dat ik heel erg tevreden ben over de sportschool zelf en de voorzieningen die ze hebben, lukte het me niet meer om daar heen te gaan na het werk. Vanwege mijn verhuizing eerder dit jaar ligt de sportschool een stukje bij mij vandaan, verder ben ik afhankelijk van andere, kunnen zij niet dan is mijn eerste gedachte: ”Dan blijf ik toch ook op de bank zitten?”. Zo fout. Ik was er helemaal klaar mee. Per 1 november verhuis ik naar de sportschool om de hoek, naar de sportschool met een van de leukste instructrices van de wereld. Ik maak een nieuwe start. I did it once, I can do it again. Ik heb alleen veel support nodig deze keer, iets wat ik toch lastig vind om te accepteren. Ik heb mijn hele sportprogramma omgegooid en ik ben erg benieuwd of dit wel voor me gaat werken. Ik heb mijn nicht opgedragen mij mee te slepen naar de groepslessen, weg van die verleidelijke bank en mijn grote liefde (Netflix).

Mijn overburen zullen echt niet met een zaklamp staan seinen dat ik beter niet die boterham kan smeren om 23.00.

Er is niets mis met hulp. Ik ben niet altijd de makkelijkste en ik doe graag alles zelf. Dat is niet alleen met afvallen en sporten maar ook in de rest van mijn leven staat zie ik dat vaker terugkomen. Tijdens mijn breekpunt vorige week werd mij herhaaldelijk verteld dat hulp vragen geen zwakte is. Ik zie dat nu. Ik heb ook hulp nodig. Ik heb vooral opstarthulp nodig, dat extra zetje om eindelijk in mijn ‘flow’ te komen zoals Eva dat zo goed kan verwoorden. Ik ben lekker een potje gaan huilen bij mijn vriendinnen en heb gewoon een keer alles eruit gegooid. De steun van andere was gewoon precies wat ik nodig had. Ik ben sindsdien weer strenger bezig met de Weight Watchers. Ik vul elk hapje in, ik ben weer aan het compenseren en probeer ook hierin mezelf weer te herpakken. Het belangrijkste is dat ik de hulp van de mensen om me heen moet aangrijpen, ik blijk het toch nodig te hebben. Vorige keer stond ik er natuurlijk ook sterker voor. Ik woonde nog thuis. Het hele gezin deed mee, er werd gezamenlijk gekookt en gegeten. In de avond pakte we allemaal iets te knabbelen wat weinig punten was en in ons dagoverzicht paste. Nu ben ik alleen, kook ik voor mezelf en heb ik niemand om me sterk voor te houden in de avond. Mijn overburen zullen echt niet met een zaklamp staan seinen dat ik beter niet die boterham kan smeren om 23.00. Ik ben veel avonden bij vriendinnen die wel een zak chips opentrekken, eerst had ik die verleiding niet.

Het gaat nog lang niet zoals ik zou willen dat het ging. Zodra ik een tegenslag heb, of deze nu met het afvallen te maken heeft of met die onverwachte rekening van de verzekering die op mijn mat valt, voelt het alsof alles me tegenzit. Het voelt sowieso alsof alles me nu even tegenzit. Ik weet ook zeker dat de medicijnen die ik heb er niets positiefs aan bijdragen. Toch moet ik m’n hoofd omhoog houden en toch moet ik doorzetten. Anders zal het de aankomende tijd niets anders zijn dan een neerwaartse spiraal. Genoeg gezeurd, genoeg gemokt. Tijd voor actie! Toen eenmaal het besef kwam dat er het e.e.a. veranderd moet worden ging ik direct aan de slag. Afgelopen zondag heb ik dan ook 8 uur lang heel het huis een poetsbeurt gegeven waar je u tegen zegt. Ramen wassen, elk hoekje en spulletje afstoffen, dweilen, wassen etc. Na 16 keer op en neer te hebben gelopen met rommel en spullen van boven naar beneden (dat is 64 keer de trap op en af, serieus, afrader) was ik helemaal kapot. Maar het voelde goed, de spierpijn de volgende dag ook. Ik heb niets anders dan gezond voedsel in huis gehaald zondag, alles is netjes en schoon en dat helpt in mijn hoofd. Nu nog wat andere dingen op de rit zetten. Misschien staat het geluk weer eens aan mijn zij. Laten we het hopen. Een ding is zeker, dat writer’s block? Dat is weer verleden tijd.

Naamloos

”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

tumblr_m79sij5mCh1r51by8o1_500

Afgelopen zondag zat ik samen met een goede vriendin te fantaseren over onze aankomende vakantie volgend jaar naar Curaçao. Het brengt me haast gelijk terug naar die prachtige tijd 4 jaar geleden toen ik 7 maanden op dat eiland heb mogen wonen vanwege mijn stage op school. Toen ik aan die opleiding begon was ik al vastbesloten waar ik mijn buitenlandse stage ging lopen. Ik moest en zou naar Australië gaan, want dat was een grote droom van mij. Zo gezegd, zo gedaan en in mijn tweede jaar begon in met solliciteren voor een stageplek in Brisbane. Ik was er kapot van toen ik te horen kreeg dat ik het niet was geworden en alle andere plekken ondertussen waren vergeven. Just my luck. Maar ik had wel een beetje geluk want ik kon een stage overnemen van een andere student alleen dan op Curaçao. Zo’n eiland leek me helemaal niets voor mij, maar bij gebrek aan beter en ook aan tijdsgebrek had ik niet heel veel keus.

”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”

Achteraf ben ik blij dat die stage in Australië het niet is geworden en dat ik bijna gedwongen was om deze stage te doen. Toen ik op een dag in de overvolle trein naar Nijmegen zat, werd ik gebeld door Laura (een vriendin van school): ”Ik ga mee! Ik ga ook naar Curaçao!”. Ik heb 78 mensen de schrik van hun leven gegeven toen ik gillend aan de telefoon beantwoorde hoe leuk ik dat vond. Naarmate mijn vertrekdatum dichterbij kwam werden de drankjes, etentjes en filmavondjes steeds frequenter. Afscheidsfeestjes werden gegeven en (zoals bij alles in mijn vriendenkring) werd er veel met drank gevierd. Dronken afscheid nemen stond garant voor veel tranen en vriendinnen die snikkend om mijn nek hingen smekend om niet naar Australië te gaan (”Ik ga niet naar Australië, ik ga naar Curaçao schat. Misschien moet je naar huis gaan, je bent een beetje dronken…”). Na huilende ouders achter te moeten laten op Schiphol begon mijn reis naar het eiland, gelukkig met een vriendin aan mijn zijde.

Curaçao betekende wel veel obstakels voor mij. Het liefst heb ik zo veel mogelijk kleren aan, ik ben niet tevreden met mijn benen of armen en het liefst vermijd ik bikini’s. Oftewel, precies het tegenovergestelde van wat er op Curaçao op mij te wachten zou staan. Wat dat betreft was een stage in Alaska misschien meer in mijn comfort zone geweest. Toch hoorde ik veel tijdens mijn afscheid: ”Jij bent daar helemaal op je plek met die volle Antillianen!” Ik heb nooit helemaal kunnen achterhalen of ik dat als een compliment op moest vatten of als een belediging, maar I get the point. Toch was het niet altijd even makkelijk als ik had gehoopt. Mooie Nederlandse stagiaires met maatje 36 waren overal. Elk stranduitje en elk feestje was confronterend. Ik heb mooie en leuke vriendschappen overgehouden aan mijn tijd daar. Het leven met 14 huisgenoten was de leukste ervaring van mijn leven maar niet altijd even gemakkelijk met én voor mijn zelfbeeld. Ik weet nog dat mij werd verteld dat de gemiddelde stagiaire ongeveer 10 kilo aankomt daar. Dat was uiteraard iets waar ik niet op zat te wachten, maar van de andere kant was dat iets waar ik me niet door liet afschrikken om de zoveel mogelijk uit deze ervaring te halen.

Het begin was af en toe lastig; in je bikini aan het zwembad met 14 huisgenoten die je net kent is niet waar iemand zoals ik echt om staat te springen. Naarmate er vriendschap ontstaat wordt het gelukkig steeds makkelijker. Toch heb ik tot aan het einde van mijn tijd op het eiland niet op mijn gemak op het strand gelegen. Ondanks de hitte een legging aantrekken onder dat zomerjurkje was normaal voor mij, zo voelde ik me op zijn minst nog een beetje op mijn gemak. Gelukkig bouw je snel een leuke groep mensen op waar je jezelf bij kan zijn. Het nadeel van het studentenhuis waar ik woonde was echter dat er mensen vertrekken en er weer nieuwe mensen bijkomen. Nieuwe mensen stond voor mij weer gelijk aan een ongemakkelijk periode.

”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”

Op mijn stage werkte ik in een pak, wat me wel meer zekerheid gaf. Ik had gelukkig de meeste leuke collega’s die ik me kon wensen. Antilliaanse vrouwen zijn echt geweldig en hilarisch. Veel gesprekken over afvallen en eten zijn in dat kantoor gevoerd en we hebben er vooral heel veel om gelachen. De klik met mijn manager was er direct en zij heeft de stage voor mij een onbetaalbare waarde gegeven. Toen ik 32 kilo was afgevallen zette ik dat vol trots op Facebook. Ik kreeg van mijn manager uit Curaçao meteen het berichtje: ”Lissa, wat heb jij in godsnaam gedaan?! Help me!!”. Het leven op Curaçao bestaat uit zon, zee en strand maar het draait er ook zeker om eten. Curaçao heeft nog net niet meer restaurantjes dan inwoners. Het eiland van 61 kilometer lang heeft meer McDonald’s dan bij mij in een straal van 100 kilometer te vinden is en in het weekend vind je geen enkel strand aan de Westkust waar een Antilliaanse familie niet aan het barbecueën is.

Laura wist me gelukkig vaak in toom te houden. Mijn Cola-verslaving werd al snel verholpen en thuis werd er gewoon Nasi of groenten met een stukje vlees gekookt. Al kochten we, na uren in de Albert Heijn te hebben gelopen, dan iets lekkers dan was het meestal al op voor ik ernaar kon kijken (bedankt Lau voor de lekkere chocoladepepernoten… ahum). Hoewel we wel eens gek van elkaar werden nadat we het na een uur in de winkel nog steeds niet eens waren over het eten van die avond, is dat achteraf toch raar genoeg een van de leuke herinneringen. Hoe langer we in de winkel stonden, hoe meer onzin we in stonden te laaien. Uren discussiëren over welke knakworsten we zouden kopen was standaard. Als we elkaar nu zien, kook ik ook het liefste zelf en loop ik het liefst ook een uur in de winkel, oude tijden herleven terwijl we gek van elkaar worden.

Toch hebben al mijn negatieve gedachten en mijn 5 auto-ongelukken (ze kunnen daar echt niet rijden) het niet gewonnen van alle stapavonden, vriendschappen en ervaringen. Curaçao is en blijft voor mij voor altijd bijzonder. Het is het eiland waar ik de mooiste ervaringen van mijn leven heb liggen. Als ik volgend jaar weer het vliegtuig uitstap, kan ik weer zeggen: ”Ik ben thuis.”