Eat Pray Love

tumblr_lbrue1pOzr1qa7tc9o1_500
Ik heb ‘m bijna gehaald. De 15 kilo grens. Afgelopen vrijdag ging ik op de weegschaal staan en er was tot op de ons precies 14 kilo af. Gisteren tikte ik zelfs de 14,5 kg aan. Nou, dat werd ook tijd. Mijn frustratie was sky high afgelopen week. In de afgelopen drie weken bleef mijn gewicht op een ons na telkens hangen. De eerste dagen was er niets aan de hand: “Ja, dat heb ik altijd even. Dan blijf ik gewoon een weekje hangen op hetzelfde gewicht” hoorde ik mezelf keer op keer zeggen. Na een week woog ik nog hetzelfde. Nou ja, niets aan de hand toch? Die week ging ik 4 keer sporten, want sporten in combinatie met mijn Weight Watchers programma is echt goud. Dan weet ik dat ik sowieso af val. Aan het einde van de week stond ik weer op de weegschaal. Hetzelfde gewicht als twee weken geleden. Mijn buurvrouw moet echt even gedacht hebben dat ik een toeval kreeg want ik schold met alle scheldwoorden in mijn vocabulaire. Godverdomme, hiervoor sta je dan in de sportschool, weeg ik mijn fucking yoghurt af en vul ik 24/7 mijn app in? Ik was boos. Een paar dagen later was het woensdag, mijn weegdag. Toen ik daar na twee weken weer stond, was er toch 2 kilo af. Maar dat had ik vooral te wijten aan het feit dat ik twee weken niet was geweest en dat er dus wel een verschil in gewicht was, ondanks dat mijn gewicht thuis op de weegschaal als een standbeeld stil bleef staan. Tussen die twee weken werd ik helemaal gek. Ik was dan ook, raar genoeg, chagrijnig na de Weight Watchers, ondanks mijn -2 kg.

Eenmaal thuis ging ik op bed zitten met mijn Weight Watchers map. Get your shit together Lis, je doet het echt niet slecht. Je bent nog steeds on track met je doel van een kilo per week. Zoals mijn moeder me telkens weer appt; doorzetten meid. En óf ik door ga zetten. Vrijdag besloot ik me toch nog even te wegen. Verrek, 14 kilo eraf. Ik liep richting de badkamer maar draaide toch nog een keer om, om nog eens op de weegschaal te staan. Had ik dit echt wel goed gezien met m’n slaapkop en mijn niet bestaande reken-skills. Oké, ja, 14, top.

Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai…

Deze week was het Pasen en op de Weight Watchers Facebookpagina bleef ik berichten tegenkomen over hoe lastig het zou worden of was. Ben ik eens blij dat ik op mezelf woon, geen verplichtingen had en dit dus voor mij zoals ieder normaal weekend was. Zoals ieder weekend ging ik de kroeg in, twee avonden. Ideaal want het voelt voor mij beter als thuis voor de buis zitten vanwege het staan, lopen en dansen, maar ik drink hetzelfde: Cola Light. ”Heb je er dan echt geen moeite mee?” wordt me telkens gevraagd. Nou ja, nee, niet echt. Ik vermaak me prima hoor. Ik weet niet hoe jullie vrienden zijn maar de mijne zijn compleet koekoek, gekker krijg je ze denk ik niet. Hilarisch om mee op stap te gaan en nu krijg ik ook nog eens alles mee. ”Gewoon bij Femke, Cilla en Tamara in de buurt blijven, dan is het nooit saai”, is dan ook mijn standaard antwoord. Voordat we vrijdag de kroeg indoken gingen we sushi eten. Ik eet normaal geen vis maar omdat ik de uitzondering op elke regel ben, lust ik sommige dingen wel. Ik besloot naast een sushi expert (lees: Cilla) te gaan zitten die me een beetje uit wist te leggen hoe of wat. Voordat ik uit eten ging besloot ik nog even tips te vragen aan medecursisten: geen alcohol, vermijd de gefrituurde dingen zo veel mogelijk, bestel één gerecht per ronde, geen toetje etc. Fijne tips! Toen ik eenmaal klaar was met eten had ik het niet heel slecht gedaan. Ik turfde de aantal sushi/hapjes die ik nam zodat ik kon zien wat ik allemaal naar binnen propte. Voor je het weet heb je namelijk een heel pak rijst in je kanis zitten. Ondanks dat ik me schuldig voelde (dat is volgens mij echt mijn ding) bleek ik het toch goed gedaan te hebben: ik bleef op gewicht, ik viel zelfs af. Met een beetje discipline kom je dus een heel eind.


Normaal gesproken zijn die paaseitjes ook echt een dingetje deze dagen. Thuis stonden deze normaal gesproken op tafel en elke keer als ik deze passeerde pakje ik een eitje. Ik las dat de gemiddelde Nederlander met Pasen 47 chocolade eitjes eet. Lijkt veel, maar ik dacht na over hoe vaak ik langs die tafel liep en al met al zou dat best wel eens kunnen kloppen. Ik vermeed dit jaar de chocolade en haalde ook niets in huis. Op het werk kregen we echter een mini mandje met paaseitjes als geschenkje. Fijn. Ik heb mijn bakje aan mijn collega gegeven en zei tegen haar dat ze me er maximaal één per dag mocht geven als ik erom vroeg. Er zaten er 6 in en heb sinds vorige week maandag twee eitjes verorbert. Lekker! Maar ik voel me wel heel erg sterk nu ik er vanaf weet te blijven. Om toch een beetje mee te doen, kocht ik gekookte eieren en voor 2 punten per stuk had ik toch iets speciaals afgelopen week.

Gisteravond zat ik op de bank en bedacht ik me dat ik al bijna op 30% van mijn streefgewicht zit. Langzaam klimmen die percentages omhoog. Lekker blijven klimmen dan, want het is al bijna september en dan wil ik de 25 kilo toch echt wel aantikken. De bruiloft blijft een mooie motivatie en het feit dat ik er voortdurend mee bezig ben zorgt ervoor dat ik mijn doel niet uit het oog verlies. De vraag is natuurlijk, wat gebeurd er na de bruiloft? Wat is dan mijn houvast? Hoe gaat is dit zich verder ontwikkelen? Wat is mijn volgende doel? Maar dat is een zorg voor later, voor nu: één kilo per keer.

ViewVatican_EatPray

The only way is UP

Pixars-UP-Wallpaper

Vijftien dagen ben ik al bezig met mijn vernieuwde levensstijl. Om eerlijk te zijn: het voelt godverdomme al als een eeuwigheid. Ben ik nou nog steeds niet 50 kilo lichter? Helaas. Hoewel mijn hoofd wel in ‘the game’ is, is mijn lijf nog druk aan verwerken wat ik eigenlijk aan het doen ben. Ik mag absoluut niet klagen, twee weken bezig en 5 kilo afgevallen. De eerste 5 kilo stelt (voor mij) nooit zoveel voor. Fijn dat het eraf is natuurlijk, 5 kilo blijft een zak aardappelen. Jammer genoeg ziet het er nooit uit alsof die zak aardappelen ook daadwerkelijk van je lijf is gevallen maar het helpt me wel als motivatie. Als ik een week loop te mokken dat er maar een kilo vanaf is, dan bedenk ik me dat een kilo gehakt eigenlijk best wel een groot pak vlees is en dat ben je dan aan gewicht kwijt.

”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.”

Vorige week ben ik weer voor het eerst naar de Weight Watchers geweest. Ik haalde mijn bijna stoffige mapje weer tevoorschijn en liep (ja, ik ben gaan lopen) samen met mijn vader in een recordtempo van 35 minuten naar Veldhoven dorp om ons daar te wegen, kennis te maken met onze coach en om te horen wat zij deze week te zeggen had. Het is voor sommige misschien moeilijk te geloven, maar ik vind het leuk om daarheen te gaan. Je zit daar natuurlijk ‘leuker’ wanneer je ook daadwerkelijk bent afgevallen die week, maar hoe dan ook ben je wijzer wanneer je om half 9 weer de deur uitloopt. Eenmaal daar, moet je je natuurlijk wegen. Ik weet dat er een verschil zit in of je om 8 uur in de ochtend op de weegschaal staat in je ondergoed of wanneer je om half 8 in de avond op de weegschaal gaat staan bij de Weight Watchers in al je kleren. 2,4 kilo scheelde dat bij mij precies. Zachtjes zei de coach wat ik woog. ”Je hoeft niet te fluisteren hoor, iedereen mag het van mij horen.” Deze keer is het ook echt waar. Iedereen bij de Weight Watchers is daar met een doel en ik voel me op mijn gemak bij dit gezelschap, ik voel geen afkeurende blikken, alleen maar steun. Jammer dat je je zo niet overal voelt, maar dat er situaties zijn waarin je je wel veroordeeld voelt. Enfin, de cursus voelde als een nieuw begin maar tevens voelde ik ook het vertrouwde ”thuiskomen” wat ik heb bij de Weight Watchers. Dit gaat helemaal goed komen.

Een paar kilo later (lees lichter) stond het weekend voor de deur. Dit zijn de momenten om sterk te zijn. Niet omdat ik mezelf in de hand moet houden, maar omdat dat vertrouwde ritme van de week onder je voeten weg valt. Mezelf opsluiten is geen optie. Mee naar de kroeg klinkt veel beter. Zelfs met Cola Light. Gelukkig geven mijn vrienden me geen gevoel alsof ik ze in de steek laat (de meeste dan). Ik weet best wel dat ik gezelliger ben met een glas wijn dan met een glas light frisdrank, maar het is nu gewoon even niet anders. Met mijn aantal punten, weekpunten en punten die ik verdien uit het sporten zou ik best een fles wijn kunnen drinken. Kunnen. Maar ik wil het niet. Nu in elk geval niet. Want ik ben pas 15 dagen bezig. Niet een eeuwigheid zoals mijn ongeduldige ik soms denkt. Ik moet nu even doorpakken. Falen is geen optie. The only way is up! Al moet mijn weegschaal juist ‘down’. Dus daar stond ik dan vrijdag met mijn colaatje. Super tof. Vooral leuk als je een aantal keer moet uitleggen waarom. Nou gewoon, daarom. Bemoei je met je eigen drinken. Als je vervolgens zaterdagochtend (lees middag) wakker wordt, is dat stralende en frisse gevoel wel helemaal fijn.

”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?”

Zaterdag besloten mijn vriendinnen op stap te gaan naar Eindhoven. Meer alcoholverleidingen. Nog toffer. Zucht. Eerst maar eens Hoogeloon onveilig maken in de carnavalswinkel. Leuk allemaal pakjes die je toch niet past. Great. Niet goed voor mijn humeur. Op de terugweg zijn we gestopt bij de Weefkamer waar we met zijn allen hebben gegeten. De Weefkamer is een soort van veredelde friettent en ik zat met mijn Weight Watchers-app in de aanslag om de menukaart te analyseren. ”Mag ik iets vragen? Sorry, ik ben echt een vervelende klant he… hoeveel gram zit er in een klein frietje?” Gelukkig hadden we een begripvolle vrouw in de bediening en 5 minuten later kwam ze aan met een keukenweegschaal zodat ik alles kon afwegen. Kleine frietjes blijken helemaal niet zo klein te zijn. 335 gram: heel veel punten. Gelukkig heb ik het ontbijt gemist door het uitslapen en kon ik wat spelen met mijn punten. Uiteindelijk kwam ik uit, gelukkig. Op het moment dat ik over mijn dagtotaal heen zit begin ik namelijk al te panieken want dan voelt het alsof ik controle verlies. Uiteindelijk heb ik ook het avondje stappen in Eindhoven overgeslagen. 19 alcoholvrije dagen. Dat had ik een jaar geleden vast niet geloofd. Carnaval komt er echter aan en ik weet dat dat sowieso een chaos gaat worden en een inslag op mijn verdiende WW-punten.

Mijn zondag besloot ik ook niet lui door te brengen. ”Beweging” is namelijk ook een belangrijk punt bij de WW. Je kan dagelijks Activpoints bijhouden die staan voor de beweging die je hebt gehad die dag. Ik ben zondag daarom 5 uur lang (ik begrijp nog steeds niet hoe dat mogelijk is) in een heel bewegelijk tempo mijn huis gaan poetsen. Het leuke is dat je dit ook in je WW app kan invoeren. Zo voelde het toch alsof ik iets had gedaan. Ik werd beloont door een groot bord mosselen bij mijn ouders thuis, die heel weinig punten bevatten. Heerlijk!

Naamloos

Ondanks dat ik deze week ook weer goed ben doorgekomen, voel ik dat ik mezelf nog aan het straffen ben voor dat frietje. Mijn vader is in totaal al meer dan 6 kilo afgevallen en ik voel mijn voorspelde druk al. Ik moet dit ook goed doen, ik moet dit kunnen. Gisteren zat ik op de bank met mijn maaltijdsalade toen ik aan mijn broertje verkondigde: ”Ik sla het sporten vanavond een keertje over denk ik..” Maar na een aantal minuten dacht ik weer aan dat frietje van zaterdag. Ik zette mijn Netflix snel uit. ”Ga je toch?” vroeg Bas. ”Ja, ik ga toch”. Want er is geen mogelijkheid tot falen bedenk ik me, the only way is UP.

Assemble the army

Kingdom-of-Heaven2

”Yes!” zei ik vanochtend toen ik alleen in mijn klerenkamer op de weegschaal ging staan. Twee kilo afgevallen gaf hij aan. Positief! Het begin is dus gemaakt, thank god. Het was een week die erg goed is verlopen, wellicht niet met de hoeveelheid sporten wat ik eigenlijk zou willen maar hé, alles op z’n tijd.

De Weight Watchers hebben een nieuw programma ontwikkeld. Van Pro Points gaan we ineens naar Smart Points. Heel de WW community is over de flos. Ik moet bekennen dat ik er tot op heden erg blij mee ben juist. Mijn online dagboek gaf aan dat ik vanaf heden 53 punten mocht eten per dag. Jullie zegt het misschien niet zoveel, maar 53 punten is echt veel. 53 punten staat gelijk aan 23 boterhammen of 25 Sultana koeken, 9 Bossche Bollen of 2500 gram kipfilet. Maandag begon ik met het invullen van alles wat ik had gegeten en ik had 21 punten over. Hoe krijg ik dat nou weer voor elkaar? Het kan toch niet zo zijn dat ik maar iets moet gaan eten omdat ik mijn punten op moet eten? Mensen in mijn omgeving zeggen meteen: ”Dan eet je die punten toch niet op? Het is toch niet erg als je minder eet?” Nou jawel. Het is de bedoeling dat ik al mijn punten op maak want dat is het aantal punten dat is vastgesteld op basis van mijn gewicht, lengte, soort werk, manier van eten en mijn hoeveelheid sporten. Te weinig eten is sowieso niet de manier om af te vallen en in de meeste gevallen val je er ook niet vanaf. Onderstaande kwam ik tegen en beschrijft perfect wat ik altijd in mijn boeren vocabulaire probeer uit te leggen.

Omdat we door te veel eten aankomen, lijkt het voor veel mensen logisch dat je van te weinig eten zal afvallen. Het klopt dat je afvalt als je minder calorieën binnenkrijgt dan je lichaam verbruikt. Maar als je lichaam te weinig eten binnenkrijgt, zal het denken dat er niet genoeg voedsel beschikbaar is en zal het er alles aan doen om het voedsel dat er is vast te houden.

Of beter gezegd, ons lichaam zal dan juist vet vasthouden, omdat het als het ware in de ‘overlevingsmodus’ overgaat. En een logisch gevolg daarvan is natuurlijk dat we niet zullen afvallen. Tevens breekt je lichaam door het gebrek aan voedsel spiermassa af voor het produceren van energie. Dit heeft een vertraagd metabolisme als gevolg, iets wat je wilt voorkomen.

Zodra ik afval bij de Weight Watchers gaan mijn punten ook naar beneden. Ik kan natuurlijk niet blijven afvallen als ik elke dag 53 punten eet. Mijn lichaam zal gaandeweg minder nodig hebben en daarom past de WW het aantal punten aan, aan de hand van wat ik afval.

Heel veel mensen om me heen hebben het nieuwe jaar als kans aangepakt om weer te beginnen met afvallen. Op mijn werk staat afvallen ook centraal; trakteert er iemand Negerzoenen (zoenen moet ik ze eigenlijk noemen…) dan worden er ook wortels gekocht. Samen met Willemijn fantaseren over wat we zouden doen als we dun waren (zij heeft overigens gewoon een figuur waar ik een moord voor zou doen). We zouden elke dag Mcdonalds eten en één dag in de week iets gezonds i.p.v. alle dagen gezond en één dag frietjes of iets anders lekkers. We zouden alleen nog maar brood eten en geen yoghurt meer. Chocolade en Bossche Bollen wanneer we maar willen. En saucijzenbroodjes, worstenbroodjes en pizza. Oké, nu heb ik honger.

Het stomme is dat ik al het bovenstaande best mag hebben. Een Big Mac is 16 punten. Ik heb er 53 op een dag en als ik graag een Big Mac wil eten als avondeten omdat ik daar 16 punten voor over heb, dan mag dat echt wel. Ik moet 9 punten inleveren voor een saucijzenbroodje. Dat heb ik er best voor over! Zoals Dani het mooi zei: ”Niets is verkeerd, zolang het maar in je Macro’s past”. Voor mij geldt hetzelfde. Niets is verkeerd, zolang ik met mijn punten uitkom. De truc is natuurlijk wel om zoveel mogelijk te kunnen eten voor het minst aantal punten. Dat is ook de reden waarom ik me dagelijks volstouw met groentes (die 0 punten hebben) en ik 736298 keer per dag naar de wc moet van al dat water. Maar de eerste twee kilo is eraf! Uit mijn vorige strijd tegen de kilo’s weet ik als geen ander dat het nu nog makkelijk is en dat de echte battle na de 15 kilo pas komt. Maar ik ben er klaar voor! Kom maar op!! Ik heb mijn zwaard geslepen, mijn geweer geladen en mijn harnas aangetrokken: laat dat gevecht maar komen! Assemble the army!

Mochten jullie het je afvragen; ja, ik probeer mijn bloggen aan mijn liefde voor film te koppelen. Vorige week haalde ik de Hungergames aan (geweldige boeken), die uiteraard fantastisch zijn. Deze blog een referentie naar Kingdom of Heaven, een van de gaafste ”sword movies”  die ik ken (én met Orlando Bloom en Liam Neeson! LIKE!).

”Abc, mijn kater valt niet mee!”

tumblr_nh0ewrY5qo1r9m9oxo1_500
Sorry trouwe lezers, sorry voor het lange wachten. Het was dit keer geen writer’s block, het was gewoon het gebrek aan alles. Hele verhalen stroomden mijn hoofd in. In die hersenpan van mij heb ik minstens 36 blogposten geschreven. Het waren twee drukke weken Maar niet gevreesd, ik beloof jullie om mijn verloren tijd bij te schrijven. Laten we eens beginnen bij het begin…

Week 46:

Mijn vorige blog was vol goede moed. Mijn personal training avontuur was al gestopt voor deze begonnen was en ik was gemotiveerd er nu weer voor te gaan. Is dat gelukt: ja grotendeels! Ik ben begonnen met sporten. Zoals jullie weten ben ik overgestapt naar een andere sportschool en ben ik de maandagen en de woensdagavonden daar te vinden. Natuurlijk, twee keer in de week is eigenlijk niet voldoende. Maar ik moest even relativeren en beseffen dat een everzwijn nog een beter conditie heeft dan ik en dat ik twee trappen nog niet eens kan klimmen voordat ik de, ondertussen zo bekende, sterretjes zie en mijn hartslag op 180 slagen per minuut zit. Ik moest gaan opbouwen, mijn conditie is niet wat het geweest is en ik besloot het eens anders aan te pakken. Ik vind de lessen die ik volg ge-wel-dig. Ik ben begonnen aan Body Jam en leuk dat het is! Ik heb de juiste keuze gemaakt door twee keer te gaan, teveel ineens is wellicht ook wat mijn juist zou ‘afschrikken’ van het sporten. Ik moet de lol behouden. Ik was gewoon zenuwachtig voor de eerste les. Ik had het natuurlijk al een keer eerder gedaan maar ik dacht echt dat ik na 10 minuten in een hoekje aan de beademing zou moeten. Opgelucht was ik na de eerste les, want het ging eigenlijk best goed! Natuurlijk, na een half uur dacht ik wel eens: ”Ohjee Lis, let op je adem. Adem. Adem”. Maar wonderbaarlijk genoeg was het niet zo zwaar als ik had verwacht. Ik betrap mezelf zelfs op glimlachen tijdens de les. Ja, je leest het goed. Lachen in plaats van huilen, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Mijn grote steun is toch wel Eva die de les geeft (probeer dan maar eens geen plezier te hebben!) en Ellen die me meesleept (ik zal het nog nodig hebben). Gelukkig zijn de mensen die meedoen aan de les stuk voor stuk super aardig en voel ik me op mijn gemak, waardoor ik niet bang ben me te laten gaan of het juist helemaal te verpesten omdat er iemand voor me staat zonder ritme en ik de kluts heeeeelemaal kwijtraak.

Het was een verrassende goede week qua eten. Ik mocht mezelf absoluut een schouderklopje geven. Het sporten gaf me sowieso al een goed gevoel. Ondanks dat het een normale week was, was het weekend natuurlijk weer speciaal. Ik had die vrijdag al een Sinterklaas surprise met mijn clubje vriendinnen. Het gourmetten ging goed, dit was de eerste keer dat ik niet vol zat van gourmetten. Ik kan echt dooreten, alsof ik geen bodem heb. Ik heb dat natuurlijk wel en een uur later heb ik er dan super veel last van. Dit keer was ik expres wat eerder gestopt. Het was niet dat ik niet meer kon eten, maar ik had genoeg en ik was zo blij met hoe ik me voelde. Leren naar mijn lijf te luisteren in plaats van gewoon maar doen. Weer een geluksmomentje, weer een klein momentje waar ik trots was op mezelf.

Zaterdag had ik een leuke bezigheid op de planning had staan. Een dagje dierentuin met de meiden! Maar vooral daarna doen waar we goed in zijn: eten. Ik ging voor het eerst Pizzarette. Als je dat nog nooit gedaan hebt dan zeg ik je bij deze: zoek de dichtstbijzijnde persoon met een Pizzarette, leen of jat deze en je kan gelukkig sterven. Het is een soort mini steenoven waarin je met je eigen pizzaschep een pizza kan bakken. De mini pizza kun je dus ook zelf samenstellen. Mijn hoofd ontplofte van enthousiasme. Champignons, saus, mozzarella, kaas, salami, ui, nog meer kaas, kruiden en nog meer kaas: mijn god, lekker!! Ik kon bijna niet meer praten door al die pizza maar één ding kon er nog vanaf… ”Dus wanneer doen we dit weer meiden?” Tot zover mijn trotse momentje van de dag ervoor…

12189123_1043328462395854_5007251619796464812_n

Week 46:

Wederom sporten.Wederom spierpijn. Maar wederom hoefde ik niet aan de beademing. Verzuurde spieren en lopen als een oud wijf, maar het gevoel is hemels. Nogmaals een week die ik verrassend goed wist door te komen met gezonde maaltijden.

Twee maanden geleden vroeg mijn moeder om 20 november vrij te houden. Ik vond het verdacht en deed verhaal aan mijn collega. Hele complottheorieën bespraken we, maar ondertussen was ik dit alweer helemaal vergeten. Uiteindelijk bleek dat we deze dag zouden gaan shoppen voor mijn verjaardag en uiteten zouden gaan. Zo’n dag shoppen kan twee kanten uit gaan met mij: of ik zit op een gegeven moment huilend in een hokje (omdat niets past en ik geen normale hippe kleren aan kan) of ik heb een super goed humeur (omdat ik wel slaag voor wat ik wil). Dit keer was het laatste van toepassing. Toen we om kwart voor 6 bij de Movies aan een tafeltje plofte was ik dan ook in een opperbeste stemming. Ik nodigde mijn vriendinnen nog snel uit om om half 9 bij mij op de bank te ploffen. Ons mam had moeite met wat ze wilde, de ene keer moesten ze wachten met het hoofdgerecht, vervolgens was het toetje te laat. Ik vond het raar, maar niet verdacht. Om half 9 zette ze me thuis af en met een hele hoop tassen sjokte ik naar boven want mijn moeder wilde meteen doorrijden naar huis omdat ze anders de Voice zou missen. Raar genoeg was mijn voordeur niet op slot. Een korte blik in de gang deed mijn hart stil staan. Het was donker maar ik zag echt mensen aan het einde van de hal staan… Toen begonnen ze te schreeuwen en ik wilde wegrennen (ik heb teveel Paranormal Activity gekeken in de laatste twee weken). Toen besefte mijn stomme brein dat ze ‘Surprise!’ riepen. Toen het licht aanging zag ik Eva en toen kon ik eindelijk weer ademhalen en begon mijn hart weer te kloppen. Jezus, een surpriseparty! Die zag ik even niet aankomen. En ik dacht nog wel dat ik altijd alles doorhad. Dertig man stonden in mijn woonkamer op mij te wachten; vrienden, familie en collega’s. De trutten, allemaal tegen me gelogen. Maar ik vond het super leuk om eens niet degene te zijn die het organiseert maar dat het voor me werd gedaan. Top dag, top avond. Om half 3 lag ik voldaan (en nog een beetje angstig) in bed.

Zaterdag had ik een feest, ik besloot om na een maand toch maar weer wat wijntjes te doen en wat smaakten ze goed. Té goed. De volgende ochtend werd ik naast een vriendin wakker en wenste ik dat mijn kater uit zichzelf weg zou gaan. ”Abc, mijn kater valt niet mee! 123, ik moet niet naar voren hangen nie. Vrouw, heer, aas, ik heb moeite met mijn broodje kaas.”
Zo lagen we in bed te facetimen met iedereen die met ons wilde spreken. Later die avond ben ik zielig op de bank gekropen om mezelf vervolgens weer verslaafd te maken aan een nieuw serie van Netflix. Want, zeg nou eerlijk, wat zou ik zonder Netflix moeten.

Ondertussen is week 47 aangebroken. Mijn eerste keer sporten zit er alweer op. We doen opnieuw ons best. Ondanks dat er weer een surprise avond op mij zit te wachten en een gezellig avondje eten met mijn vader en de ovenschotel bij mijn ouders thuis… En en en. Jullie hoeven in elk geval niet meer bang te zijn dat ik niets heb om over te schrijven en ik ga weer opzoek naar die kleine geluksmomentjes.

Het woord is aan… Eva

0ca5263c1f3343116d2fd0c6c2b9d9f8

Tijdens een goed gesprek op een zaterdagavond bij mij thuis op de bank, vroeg Lissa mij of ik voor haar een stuk wilde schrijven voor haar gastenblog. Ik ben dol op schrijven (heb in de meest woelige jaren van mijn leventje – lees ‘tiener-puber- en met name die vage jaren daarna-tijd’ maar 16 dagboeken volgeschreven. Zonder lijntjes. In een heul klein handschrift. Zelfs de kaft bleef niet onbeschreven. Jullie krijgen vast een beeld nu). Dus ja, natuurlijk wil ik dat doen! Laat ik me eerst even voorstellen. Ik ben Eva (verloofde van Ellen – nicht van Lissa) en ik ben groepslesinstructeur en verslaafd aan Les Mills’ Bodyjam. Daarnaast ben ik full time management assistente op een advocatenkantoor. Ik ben tot over mijn oren verliefd op mijn Ellen en misschien nog wel net zo verliefd op suiker. Ik heb al heel mijn leven lang een haat/liefde-verhouding met suiker. Ik was dat kleine meisje dat bij oma zat te bedenken hoe ze toch zonder dat het al teveel opviel om NOG een koekje kon vragen. Ik was die tiener die niet ontbeet en als tussendoortje dan op school een roze koek at. Je weet wel, met zo’n verrukkelijke harde roze glacé-laag erop. Ik dronk suiker met thee en zo at ik ook mijn yoghurt. 1 lepel yoghurt, 1 pak suiker. Niet te geloven dat ik al mijn tanden nog heb. Wat me destijds enigszins ‘redde’ was het feit dat ik, naast mijn voorliefde voor suiker, ook verzot was op sporten (cardio) en ik trainde dus 2,5 uur per dag. Per dag ja, je leest het goed. Ik was niet klein te krijgen en niets was me te gek. Dus ik at suiker wanneer ik wilde en zag er uit zoals ik wilde (en nee, natuurlijk was ik niet tevreden over mezelf, dat zijn wij vrouwen nooit).Totdat ik die jonge, inmiddels zelfstandige en redelijk onafhankelijke meid werd die terug kwam van drie maanden au pair in Londen en als au pair in Amsterdam belandde waar ik 65 uur per week moest werken en gewoonweg geen tijd had om überhaupt een sociaal leven op te bouwen. Amsterdam is hard en eenzaam als je niemand kent. En dus ging ik eten. De hoeveelheid eten vermeerderde maar ook het snoepen liep volledig uit de hand. Ik kon rustig iedere dag naar de AH wandelen (bij mij destijds om de hoek) voor een zak snoep of een reep chocola (en die ging dan ook helemaal op). En anders was daar altijd nog de avondwinkel; Lang leve de grote stad! Omdat ik zo goed als geen tijd meer over had om te sporten, at ik er in een jaar tijd ongeveer 25 kilo aan en voelde ik me steeds ongelukkiger. Waardoor ik nog meer snoep ging eten. Het cirkeltje was rond. Kwam er een keerpunt? Jazeker. Er kwam een moment dat ik zo walgde van mezelf dat ik dacht ‘ik kan 2 dingen doen; of door eten totdat ik 100+ kg weeg of ik ga er NU iets tegen doen. Ik koos voor dat laatste en met heul veel discipline (waarvan ik me nog altijd afvraag waar dat in hemelsnaam vandaan kwam en of ik het toen helemaal opgebruikt heb omdat ik er nu niets meer van kan terugvinden) ben ik vervolgens die 25kg weer kwijt geraakt. Ik heb zelfs 8 maanden (!!) niet gesnoept, nog geen tum-tummetje, niets, nada, noppes. En dan met een vriendin die me goed kende en wist wat er speelde naar de bioscoop gaan en die vindt het dan normaal om een grote zak snoep bij de Jamin te kopen en tijdens de film die zak constant onder mijn neus te duwen: ‘Wil je echt niet?’ Mijn hoofd knikte dan resoluut van nee en dat stemmetje IN mijn hoofd schreeuwde dan op volle sterkte: ‘Trut, ik wil niets liever, dat is nou net het hele fucking probleem!’ Toen al die kilo’s er weer af waren, dacht ik (en dit is vast hééél herkenbaar) uiteraard dat me zoiets nooit meer zou overkomen. Guess what? Juist. Eten en snoepen blijft ‘een ding’ bij mij. Ik kan dat ontzettend lekker vinden (en dan meteen doorslaan en veel te veel eten) en me er ook ontzettend slecht bij voelen. Ik ben zo iemand die een na een ongelofelijke klotedag de rest van de avond wil snoepen. Maar als ik een fantastische dag heb gehad, dan wil ik hetzelfde doen ‘om het te vieren’! En als ik gesport heb, dan vind ik dat ik daarna best iets lekkers mag hebben ‘omdat ik het verdiend heb’ of ‘omdat ik net toch al gesport heb’. Dan zou je kunnen bedenken dat ik discipline genoeg heb om tegen mezelf te zeggen dat ik het niet moet doen omdat ik weet wat de gevolgen zijn, maar zo werkt dat dus niet. Het is bijna dwangmatig. Ik ben zo iemand die stemmetjes uit de keukenkast hoort komen van de reep chocola die daar ligt en die eist dat ze onmiddellijk opgegeten wordt. Ik roep regelmatig hard dat ik niet tevreden ben met mijn lijf zoals het is, maar als ik dan gezonder moet gaan eten, dan roep (zeur) ik net zo hard dat ik dat niet lekker vind. Dus wat loop ik dan te miepen? Blijkbaar wil ik het niet graag genoeg, anders had ik er allang beter mijn best voor gedaan. Ik ben eigenlijk nog steeds op zoek naar dat keerpunt wat ik destijds ineens gevonden had. Maar op de een of andere manier is die weg afgesloten, de routebeschrijving is kwijt en mijn innerlijke tomtom doet het niet meer of is dringend toe aan een update. Hoe dan ook, ik kan dat keerpunt maar niet bereiken.

Zoals Lissa al had aangegeven, ga ik volgend jaar in september trouwen met mijn allergrootste liefde. En daar hoort een jurk bij. En die heb ik gevonden. Dat moment is te boek gegaan als mijn meest fantastische, mooiste moment van 2015. Ik stikte van de zenuwen (geen idee waarom) en de adrenaline gierde door mijn lijf. Een aantal jurken verder (ja, ja, zelfs een creatie die gemaakt leek voor Cruella de Vil heb ik aangehad, tot grote hilariteit van mijn gezelschap en mezelf, en een jurk die op de hanger nog heel schattig was maar mij veranderde in een soort van verlepte Marilyn Monroe met O-benen), werd de laatste jurk over mijn hoofd getrokken en voelde ik een tintel in mijn buik. Ik keek op naar mezelf in de spiegel en wist het meteen. Dit was DE jurk! Mijn ogen schoten vol tranen en er kwam maar één gedachte binnen die me raakte als een mokerslag: ‘Wat zie ik er MOOI uit!’ Dus net als Lissa heb ik een doel. Net als Lissa heb ik besloten dat ik hoe dan ook ergens dat keerpunt vandaan ga halen (misschien even bij de mediamarkt inpluggen voor een reset van mijn innerlijke tomtom) want ik wil maar één ding: als ik straks op mijn grote dag ja zeg tegen de liefde van mijn leven, dan wil ik dat ze me de mooiste vrouw op aarde vindt. En weet je wat de grap is? Daarvoor hoef ik geen wortels en fruit smoothies en rauwe paprika te eten en eindeloos buikspieren te trainen. ZIJ vindt me namelijk al de mooiste vrouw van deze hele aardbol. Nu moet IK er alleen nog in gaan geloven en dus worden het voorlopig toch echt nog even kilo’s wortelen, bekers vol smoothies en heul veul buikspieren! Hopelijk snapt mijn slome brein dan uiteindelijk waar het in the end om draait; ik ben ik en dat is gewoon helemaal prima!

12039401_10153656746799595_2758926366690781658_n

Het woord is aan… – Mijn eerste gastblog

bad-girls-best-friends-fun-Favim.com-2511112

Het woord is aan… Dani. Een hele goede vriendin van mij die ik meer dan bewonder. Ze is 50 kilo afgevallen en ik vroeg haar om een stukje te schrijven over haar reis. Ik heb haar ooit mijn voorbeeld genoemd, maar naar mijn mening is ze een voorbeeld voor iedereen. Ze geeft mij met haar verhaal weer een zetje in de goede richting. Take a look inside her head!


Mijn naam is Dani en ik ben 50 kilo afgevallen. Ik werd door Lissa gevraagd een stukje te schrijven voor haar blog. Nu is schrijven niet mijn sterkste punt, maar ik ga proberen jullie een beeld te geven van hoe het de afgelopen jaren is vergaan. Ik denk dat ik als geen ander de struggles ken die Lissa op het moment doormaakt. De eerste vraag die men vaak stelt is hoe heb je het überhaupt zo ver laten komen. Een combinatie van een stukje aanleg, een grote liefde voor eten hebben, een bodemloze put zijn en psychisch niet helemaal lekker in je vel zitten hebben er door de jaren heen flink wat kilo’s erbij tot resultaat gehad. Ik heb werkelijk ieder dieet geprobeerd en de enige die slanker werd was mijn portemonnee… En ja wat dan?

Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas.

Ik was inmiddels 21 jaar, woog 122 kilo en had alles geprobeerd. Ik was mezelf echt ontzettend beu. Gestopt met paardrijden omdat ik dat het arme beest ook niet meer aan kon doen. Jongens? Nee nee, het idee dat ik met mijn grote lelijke lijf ergens op moest gaan zitten, daar werd niemand vrolijk van. Zelfs niet met het licht uit. Ik kreeg lucht van het fenomeen maagverkleiningen en zodoende ben ik het traject ingestapt. Met een BMI van 43 kreeg ik de stempel morbide obesitas. Yo bedankt. Drie maanden later werd ik wakker en hadden ze een band om mijn maag geplaatst. Nu moest het gebeuren… helaas was ook dat een illusie. Na een aantal maanden van overgeven bij zowat ieder hapje eten en 15 kilo afgevallen te zijn, bleek dit toch ook niet het wondermiddel te zijn. Met als dieptepunt knock-out gaan tijdens het bijspuiten van het bandje vanwege het feit dat ik totaal uitgeput was omdat ik niks aan eten binnen kon houden, ging ik met hangende pootjes terug naar de dokter. Opnieuw ging ik het traject bij het ziekenhuis in; die maagband moest eruit.

De 3 maanden daarna waren een totale bevrijding. Alsof je je grote liefde aan het einde van de brug ziet staan en alles waar je ooit veel van gehouden hebt weer in je armen kunt sluiten! Ik wist dat ik 3 maanden later een maagomleiding zou krijgen; een gastric bypass. Ik heb heerlijk zitten bunkeren, wetende dat ik over 3 maanden weer afscheid moest nemen van m’n grote liefde. Een zieke relatie met eten. 1 oktober 2012 stond ik weer op de stoep voor het ziekenhuis. De operatie is me 100% meegevallen: 5 dagen morfine pompen en lekker stoned op de afdeling gelegen. De eerste 30 kilo gingen als een zonnetje, ik hoefde er vrij weinig voor te doen. Maar op de 95 kilo bleef ik steken, dan komt het besef. Ja Dani, je moet je levensstijl ook aan gaan passen. De gastric bypass is een hulpmiddel, niet het wondermiddel (wat veel mensen denken). Alleen met minder eten ga je het niet redden. Aiii…. Toch maar een abonnementje bij de sportschool genomen. Mezelf verdiept in krachttrainen en tussen de bonkies in het krachthonk gedoken. Mezelf flink ingelezen over macro’s en wat goed is voor je lijf. Stukje bij beetje zijn die laatste 20 kilo er ook af gegaan. Het voordeel van op deze manier eten is dat je alles mag eten, zolang het maar in je macro’s past. Wil je ’s avonds dat stuk chocola of bakje chips eten, dikke prima! Maar dan moet je je overige eten er wel omheen plannen. Niemand die mij meer verteld wat ik wel of niet mag hebben.

Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”

Maar ja, dan sta je voor de spiegel. Een jonge meid van 23 jaar, 50 kilo afgevallen en dan kun je nog wel janken. 50 kilo afvallen heeft natuurlijk een behoorlijk effect op je lijf. Als je je bh uitdoet kun je de boel zo onderhand via je knieën weer terugbutsen over je schouder. Echt, wat een drama. Doorverwijzing via de huisarts en zodoende stond ik in 3 jaar tijd weer voor de 4e keer op de stoep van het ziekenhuis. Jee, nieuwe boobies. Dr. van Tits ( ja, zo heet hij serieus ) heeft er wat moois van geknutseld. Lichamelijk klopt het plaatje steeds meer en het feit dat je steeds blijer met je lichamelijk bent doet goed. De mentale verandering gaat langzamer, als je gaat shoppen heb je toch altijd de neiging om XL te pakken, wat dan veel te groot blijkt te zijn. Als je in het café staat met een flinke slok op, voel je je het knapste mens van de wereld. De wereld ligt aan je voeten en met wat gênante situaties tot gevolg. Ik ben een meisje met een klein hartje, maar zodra er een borrel in zit verander ik een Brabantse hulk met de grootste mond van de wereld. Ik blijk met regelmaat te roepen; “Ge hoeft niet bang van men te zijn” of “Flap er is een spierbal uit”. Als ik mezelf zo zou zien, zou ik er wel bang van zijn. Mijn vriendinnen weten wat ik bedoel (sorry meiden). Het is even wennen, de balans is nog niet altijd even goed gevonden. I’m working on it.

Natuurlijk heeft iedereen wel eens mindere dagen. Vooral de weekenden zijn soms wat problematisch. Ik en mijn vriendinnen gaan graag naar festivals, de kroeg in of lekker thuis bij iemand bunkeren. Wat ons Lis aan liters wijn wegwerkt in het café, tap ik aan flessen bier weg. Slim? Nee! Leuk? Ja! Alles moet vol te houden zijn. Dan maandag maar een extra tandje bijzetten in de sportschool. Het zit inmiddels in het ritme om een keer of 4 a 5 keer per week 2 uurtjes de spierballen te trainen. “Ik lift meer dan jij!” roepen tegen de kerels in het krachthonk. Gelukkig kunnen ze ermee lachen. M’n pony kan de hele situatie ook meer dan waarderen. Als hij een keer bokt zullen we het maar zien als iets positiefs. Voorheen kreeg hij zijn kont niet de lucht in gegooid als ik erop ging zitten. En nu? Het is een ontzettend fijn iets als je kunt zeggen dat je heerlijk in je vel zit. Natuurlijk blijven wij vrouwen en zijn we nooit 100% tevreden. Maar 90% is toch ook al een heel resultaat? Als geen ander gun ik dat Lissa ook. Ze is een ontzettend lief ding en heeft een prachtig karakter. Ik wil dat Lis in de spiegel kan kijken en tegen zichzelf zegt; nondeju wat ben ik een ontzettend lekker wijf. Het lichaam is maar een omhulsel en zegt weinig over wie je van binnen bent, maar toch. Ik weet zeker dat Lissa het kan en ook gaat doen. Ik heb alle vertrouwen van de wereld in haar!

Dani 3 Dani 1

Dani 2